Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2834/10, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził przymusowe ściągnięcie od E. R. kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej.
W jego uzasadnieniu wskazano, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2834/10 i doręczenie odpisu tego wyroku z uzasadnieniem, pełnomocnik skarżącego wniósł w dniu 27 maja 2011 r. i do dnia 4 sierpnia 2011 r. opłaty kancelaryjnej nie uiścił.
Odpisy zarządzenia doręczono zarówno skarżącemu, jak i jego pełnomocnikowi.
Pismem procesowym z dnia 31 sierpnia 2011 r. (data z prezentaty Sądu) J. R. (pełnomocnik skarżącego – jego syn) wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Sądu I instancji, zażalenie na przywołane na wstępie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału. W tych ramach pełnomocnik wniósł o jego uchylenie w całości. Podniósł przy tym, że zarządzenia zostały zdublowane. W motywach zażalenia nadmienił, że uiścił w tej sprawie opłatę w kwocie 100 zł w dniu 14 grudnia 2010 r. i "żadne następne koszty w [tej] sprawie nie nastąpiły." J. R. podniósł, że nie występował w imieniu rodziców o sporządzenie i doręczeniu mu wyroku z uzasadnieniem. W konsekwencji zwrócił się o umorzenie żądanej opłaty jako nienależnej. Z ostrożności złożył także wniosek o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w całości.
Ostatni z wniosków pozostawiono bez rozpoznania mocą zarządzenia Sądu z dnia 30 września 2011 r. W tych ramach ustalono, że pomimo stosownego wezwania wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przybrał formy kwalifikowanej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.) w sprawach, w których oddalono skargę, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku.
W tym miejscu należy odnotować, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, przyjętych w motywach rozpoznanego obecnie zażalenia, w aktach tej sprawy, znajduje się wniosek o doręczenie wyroku z dnia 20 maja 2011 r. wraz z uzasadnieniem (pismo z dnia 27 maja 2011 r.; k. nr 36).
Stosownie do treści art. 234 § 2 P.p.s.a., przy złożeniu takiego wniosku strona powinna uiścić opłatę kancelaryjną. Zgodnie zaś z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192), odpis orzeczenia z uzasadnieniem podlega opłacie kancelaryjnej w wysokości 100 zł.
Rzeczony odpis doręcza się bez względu na to, czy została uiszczona opłata, ale jej brak skutkuje podjęciem przez przewodniczącego zarządzenia o jej ściągnięciu od strony. Jedyną przesłanką do wydania takiego zarządzenia jest nieopłacenie wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Ustalono, że do dnia 4 sierpnia 2011 r. w Oddziale Budżetowo-Finansowym WSA w Warszawie nie odnotowano należnej opłaty kancelaryjnej.
Trzeba odnotować, że w toku tego postępowania zażaleniowego Sąd kasacyjny nie bada wniosku o zwolnienie od kosztów sadowych, zawartego w piśmie z dnia 31 sierpnia 2011 r. (data z prezentaty Sądu). Wniosek ten został zresztą rozstrzygnięty w prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym, w którym zarządzeniem z dnia 30 września 2011 r. pozostawiono go bez rozpoznania.
W związku z przedstawionymi rozważaniami, jako słuszne należy uznać zaskarżone zarządzenie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo, na podstawie art. 234 § 2 P.p.s.a., nakazał ściągnięcie od skarżącego opłaty kancelaryjnej. Na zasadność tego zarządzenia nie mogła z kolei wpłynąć wadliwa decyzja Sądu o wysyłce jego odpisu zarówno do rąk skarżącego, jak i jego pełnomocnika. W konsekwencji takiego działania, strona mogła błędnie poczuć się zobowiązana do uiszczenia dwukrotnie kwoty 100 zł.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.