Uzasadnienie
- 1. Zarządzeniem z 14 października 2016 r., III SA/Wa 1529/16 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego K. G. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 7 kwietnia 2016 r., [...] w wysokości 100 zł. Jako podstawę prawną wezwania wskazano art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192, dalej: rozporządzenie RM").
- 2. Skarżący złożył zażalenie, wnosząc o zmianę i uchylenie "zarządzenia z dnia 07.10.2016".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
- 3. Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a). W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08, 395047), natomiast przez "przedmiot zaskarżenia" należy rozumieć akt bądź czynność, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 30 sierpnia 2011 r., I FZ 224/11, LEX nr 896197). Za taką należy uznać niewątpliwie decyzję ustalającą podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne.
Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący miał zatem obowiązek wezwać skarżącego, aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zasady ustalania kwot wpisu określa wspomniane wyżej rozporządzenie RM. Skoro zatem skarżący wywiódł skargę i nie zostało mu przyznane prawo pomocy w postaci zwolnienia od wpisu, to zobowiązany jest do jego uiszczenia.
Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia RM wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. W przypadku należności mieszczącej się w zakresie do 10 000 zł jest to 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r. wynosi 233 zł to taka też jest wartość przedmiotu zaskarżenia. Z uwagi na to, że 4 % od kwoty 233 zł wynosi 9,32 zł to zgodnie z wspomnianym wyżej przepisem wpis nie może wynosić mniej niż 100 zł, dlatego Przewodniczący Wydziału prawidłowo wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu w takiej kwocie. Mimo błędnie wskazanej podstawy do uiszczenia wpisu sądowego, sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił jego wysokość.
Naczelny Sąd Administracyjny końcowo pragnie zwrócić uwagę, że skarżący w swoim zażaleniu nie tylko nie podniósł argumentów mogących podważyć wysokość wpisu od skargi na postanowienie organu administracji, ale również błędnie wskazał na zarządzenie, które ma być przedmiotem jego zażalenia, bowiem nie było to zażalenie z 7 października 2016 r., lecz 14 października 2016 r., które odpis wraz z pismem przewodnim zostało mu wysłane przez WSA w Warszawie 17 października 2016 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji