Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przywrócił Z.K. termin do wniesienia skargi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że w przedmiotowej sprawie strona uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Do przedłożonego wniosku doradca podatkowy dołączył historię choroby. Z jej treści wynikało, że choroba ta charakteryzuje się utratą równowagi, zawrotami głowy i mdłościami. W konsekwencji był na zwolnieniu lekarskim od 18 lipca 2011 r. do 6 sierpnia 2011 r. W rezultacie nie mógł sporządzić skargi w ustawowym terminie
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Dyrektor Izby Skarbowej w O. Domagając się jego uchylenia podniósł, że dokonana przez Sąd ocena okoliczności narusza art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a). Wskazał także na naruszenie przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na niewyjaśnienie przyczyn argumentów odrzucenia organu podatkowego.
W uzasadnieniu zażalenia podkreślił, że WSA nie odniósł się do faktu, że pełnomocnik skarżącej mimo ciężkiej choroby, na którą się powołuje, był w stanie wykonywać inne czynności związane z wykonywaniem zawodu doradcy podatkowego, a mianowicie w dniu 22 lipca 2011 r. osobiście odebrał w siedzibie Urzędu Skarbowego w E. wezwanie Naczelnika, zaś w dniu 2 sierpnia z jego biura został nadany do Urzędu faks. Ponadto skarga została złożona jeszcze w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego.
W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że choroba, na którą cierpi, charakteryzuje się nawrotami, jednakże w czasie ich trwania nie jest on hospitalizowany. Jednym z objawów jest między innymi znaczny brak koncentracji. W chwili lepszego samopoczucia był on w stanie wykonać incydentalną czynność w postaci odbioru pisma, jednakże stan zdrowia wykluczał możliwość sporządzenia skargi, w której należało omówić wielowątkowe postępowanie kontrolne. Natomiast złożenie skargi przed końcem zwolnienia lekarskiego świadczyło jedynie o rzetelnym podejściu do przyjętych obowiązków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi. To prawne zagadnienie zostało uregulowane w art. 86 i 87 p.p.s.a. Wskazane przepisy ustawowe uzależniają przywrócenie terminu od uprawdopodobnienia przez stronę, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Sąd uznał, że okoliczności przedstawione przez pełnomocnika we wniosku uzasadniają przywrócenie uchybionego terminu z uwagi na brak jego winy w omawianym uchybieniu.
Sąd rozpatrując wniosek wziął pod uwagę jedynie stanowisko pełnomocnika skarżącej. Należy podzielić zarzut zażalenia, że Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do argumentów przedstawionych przez Dyrektora Izby Skarbowej. Nie zawarł też przyczyn odrzucenia tej argumentacji W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pominięte zostały ważne dla sprawy okoliczności, które powinny zostać wzięte pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się także ze stanowiskiem żalącego, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę zawarł między innymi twierdzenie, że pełnomocnik skarżącej w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego stawił się osobiście w Urzędzie Skarbowym w E. W postanowieniu Sądu pierwszej instancji brak jest jakiejkolwiek wzmianki o stanowisku organu
Nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do stanowiska wyrażonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazuje na nierozpoznanie całokształtu sprawy, a tym samym uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego kontrolę.
Rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji odniesie się także do argumentacji Dyrektora Izby Skarbowej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w związku a art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.