Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2004 r., (I SA/Wr 1758/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uzupełnił wyrok z dnia 8 września 2004 r. o orzeczenie o zasądzeniu na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu kwoty 80 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania i oddalił dalej idący wniosek o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w Wałbrzychu na postanowienia Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2002 r., [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Ponieważ skarżący nie był obecny na rozprawie i nie przedłożył spisu kosztów dojazdów do sądu, za niezbędne koszty postępowania uznano sumę wpisów w sprawach o sygn. [...] (70 zł) oraz 10 zł w sprawie o sygn. "[...]" (błąd albowiem chodziło o sprawę [...]). Nie stanowią natomiast niezbędnych kosztów: koszty korespondencji, dojazdów do organów administracji ani koszty własnej pracy skarżącego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie w całości i jego zmianę poprzez zasądzenie od Izby Skarbowej we Wrocławiu kosztów postępowania sądowego w łącznej kwocie 4.000 zł.
W uzasadnieniu podniesiono, że strona skarżąca wniosła w terminie wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów w sprawach o sygn. [...]. W każdej z tych spraw wniesiono o zasądzenie po 500 zł od każdego zaskarżonego postanowienia Izby Skarbowej we Wrocławiu, ale w sprawie [...] nieprecyzyjnie uzasadniono koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał jeden wyrok dotyczący wszystkich ośmiu sprawach pod sygnaturą akt [...]. Podniósł także, że sytuacja majątkowa skarżącego nie pozwoliła mu na stawienie się na rozprawie, gdzie niechybnie uzupełniono by brak w postaci spisu kosztów. Wskazał, że mylne było wyliczenie kosztów dojazdów do organu, chodziło bowiem o dojazdy do siedziby Sądu we Wrocławiu, w którym to przedstawiciel spółki był co najmniej raz. Oświadczył, że w ciągu ostatnich 3 lat koszty zatrudnienia pracowników świadczących pracę administracyjną dotyczącą kosztów sądowych stanowią ok. 40% kosztów ponoszonych przez spółkę, które nadto w znacznej części nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów spółki. Wskazał, że "koszty pracy niżej podpisanego (T. K. – Prezesa Zarządu) oczywiście nie są wliczane w koszty działalności spółki, lecz są ponoszone znaczne koszty zarządu T. K.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Skarżący wniósł wniosek z zachowaniem terminu.
W art. 205 § 1 p.p.s.a. wymienione są niezbędne koszty postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym. Nie stanowią takich kosztów ani dojazdy do organu administracji ani koszty pracy pracowników świadczących pracę administracyjną.
Jednakże w sytuacji opisanej w niniejszej sprawie Sąd powinien był wezwać stronę występującą w sprawie bez fachowego pełnomocnika (art. 6 p.p.s.a.) do uzupełnienia braków wniosku przez złożenie stosownych dokumentów świadczących o wysokości poniesionych kosztów przejazdów strony do Sądu (ewentualnie wskazać ich wysokości) oraz wysokości utraconego zarobku wskutek stawiennictwa w Sądzie.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.