Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek W. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie uzupełnił, na wezwanie referendarza, wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie go w zakreślonym terminie. Nie przedłożył tego wniosku na urzędowym formularzu również na etapie składania sprzeciwu, w którym zawarł argumenty merytoryczne dotyczące zasadności przyznania prawa pomocy.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wniósł m.in. o jego uchylenie, zwolnienie od kosztów postępowania sądowego, przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zaskarżenie postanowienia w przedmiocie pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, wywołuje ten skutek, że Naczelny Sąd Administracyjny bada, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 252 § 2 tej ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie nadesłał tego dokumentu, mimo doręczenia mu urzędowego formularza PPF wraz z zobowiązaniem do jego wypełnienia i złożenia w odpowiednim terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania powyższej czynności. Formularz doręczono skarżącemu w dniu 12 lipca 2013 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy (k. 10 akt sądowych). Termin do złożenia wypełnionego formularza upłynął bezskutecznie w dniu 19 lipca 2013 r.
W świetle powyższych okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008, z. 5, poz.
74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a., wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.
Postępowanie sądowe, w tym także postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, gdyż ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji, wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zauważyć ponadto należy, że skarżący w toku postępowania nie podważał prawidłowości doręczenia mu urzędowego formularza PPF celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania, ani nie kwestionował okoliczności uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie skarżącego za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.