Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r., I SA/Po 96016, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę P. B. (zwanego dalej skarżącym) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 marca 2016 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności.
Sąd wskazał, że w dniu 29 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi.
W otwartym terminie do uiszczenia wpisu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r. oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza.
W związku z prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania zainicjowanego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy - wezwano skarżącego ponownie do uiszczenia wpisu od skargi. Wpis nie został uiszczony, skarga pozostała nieopłacona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił nieopłaconą skargę, wskazując, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ze skutku prawnego, jakim jest prawomocność postanowienia sądu z dnia 13 września 2016 r., odmawiającego stronie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wynika obowiązek zapłaty przez skarżącego wymaganego wpisu od skargi oraz obowiązek sądu do ponownego wezwania skarżącego do jego uiszczenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 58/05, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie został w całości rozpoznany prawomocnym postanowieniem, a termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg w terminie zakreślonym w ponownym zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu.
Kolejny wniosek w sprawie zwolnienia od kosztów nie ma wpływu na bieg terminu wskazanego w zarządzeniu wzywającym do wykonania pierwotnego zarządzenia w przedmiocie wpisu.
Powyższe postanowienie sądu skarżąc zaskarżył zażaleniem, podnosząc, że "sąd swoim postanowieniem dał dowód na to, że można kogoś okraść a zarazem pozostać bezkarnym".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Jak wynika z treści art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd jest zobligowany do odrzucenia skargi, od której strona nie uiściła należnego wpisu. W niniejszej sprawie taka właśnie sytuacja miała miejsce - skarżący nie opłacił skargi. Podlegała ona zatem odrzuceniu.
Złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie mogło uchronić skarżącego przed ujemnymi następstwami niewykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy wywołuje skutek od chwili jego wniesienia, a więc nie obejmuje zwolnienia od kosztów sądowych, które strona miała już obowiązek uiścić przed jego złożeniem. Złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, dokonane nawet w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu, nie może zatem uchylić skutków prawomocności wydanego bezpośrednio wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu.
Ponieważ odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy - wezwano go ponownie do uiszczenia wpisu, czego jednak skarżący nie uczynił. Wpis nie został uiszczony – skarga pozostała nieopłacona. Sąd zatem prawidłowo odrzucił nieopłacony środek zaskarżonym postanowieniem.
Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.