Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn. akt I SA/Gd 621/15) w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 lutego 2015 r. w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia zażalenia pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
- 2. Przebieg postępowania przed Sądem pierwszej instancji.
W dniu 21 maja 2015 r. (data nadania) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na to, że w myśl art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu, Z tych względów Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismo wraz z formularzem PPF zostało doręczone skarżącemu za pośrednictwem poczty w dniu 29 maja 2015 r. W ww. terminie skarżący nie złożył wypełnionego formularza PPF, natomiast w odpowiedzi na wezwanie Sądu oświadczył, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sprawie. Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2015 r. referendarz sądowy WSA w Gdańsku w myśl art. 257 p.p.s.a. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 czerwca 2015 r.
W dniu 26 czerwca 2015 r. skarżący złożył sprzeciw od ww. zarządzenia. W ocenie skarżącego w związku z cofnięciem wniosku o przyznanie prawa pomocy przedmiotowe postępowanie powinno być umorzone.
- 3. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (Sądu pierwszej instancji).
Sąd pierwszej instancji przytoczył brzmienie art. 257 p.p.s.a. i uznał, że z uwagi na to, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, nie mógł zostać potraktowany jako wniosek o przyznanie tej pomocy, a zatem nie nastąpiło wszczęcie postępowania w tej sprawie. W konsekwencji cofnięcie takiego wniosku przez skarżącego nie mogło spowodować umorzenia postępowania, skoro postępowanie takie nie zostało jeszcze wszczęte.
4. Stanowisko skarżącego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Sadu i uwzględnienie jego wniosku. W uzasadnieniu wskazał, że prawidłowo cofnął wniosek, a zatem Sąd powinien był postępowanie w sprawie umorzyć.
- 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest zasadne. Stosownie do art. 249a p.p.s.a., w brzmieniu przyjętym ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W rozpoznawanej sprawie skarżący cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy. Natomiast postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Sąd pierwszej instancji pozostawił wniosek ten bez rozpoznania. Należy mieć na uwadze, że w chwili wydawania przez Sąd postanowienia obowiązywał już art. 249a p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu postępowanie w sprawie prawa pomocy należało umorzyć. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, a następnie - na podstawie art. 249a p.p.s.a. – umorzył postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.