Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie o sygn. akt I SA/Po 877/13, odrzucił zażalenie W. R. – nazywanego dalej "Skarżącym", na postanowienie sądu z 16 stycznia 2014 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że wbrew pouczeniu Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 16 stycznia 2014 r. bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał zażalenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w celu dołączenia akt sprawy. Zażalenie wpłynęło do sądu pierwszej instancji 24 lutego 2014 r.
Wskazując na art. 194 § 2 oraz art. 177 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie w terminie siedmiu dni od jego doręczenia. Jeżeli zażalenie zostało wniesione po upływie tego terminu, podlega odrzuceniu (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.).
Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, w przypadku gdy strona wniesie zażalenie bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd ten przekazuje je sądowi właściwemu. Wówczas o zachowaniu siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia decyduje data jego nadania. Skoro Skarżący otrzymał postanowienie 4 lutego 2014 r., termin do wniesienia zażalenia upłynął 11 lutego 2014 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny przekazał zażalenie 18 lutego 2014 r. Zważywszy na powyższe, w ocenie sądu pierwszej instancji, zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wskazał, że jest osobą niepełnosprawną i leczy się psychiatrycznie. Stąd też bez przyznania prawa pomocy z zakresie całkowitym zostanie pozbawiony prawa do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienie organu podatkowego przez sąd administracyjny. Następnie przytaczając szereg przepisów regulujących kwestię osób niepełnosprawnych, Skarżący wywodził, że znajduje się w szczególnej sytuacji. Tym samym zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd pierwszej instancji powinien był przyznać mu prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie okazało się niezasadnie, dlatego podlega oddaleniu.
Nie ulega wątpliwości, że jednym z warunków merytorycznego rozpoznania zażalenia jest wniesienie go w terminie przewidzianym w art. 194 § 2 P.p.s.a. Konsekwencją uchybienia terminowi przewidzianemu w powyższym przepisie jest odrzucenie zażalenia przez sąd (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.). Skoro okoliczność złożenia zażalenia z pominięciem sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, jest bezsporna – nie ma podstaw aby uchylić postanowienie o jego odrzuceniu.
Natomiast niepełnosprawność Skarżącego oraz jego stan majątkowy – na które powołuje się w zażaleniu – mogłyby mieć znaczenie, jeżeli przedmiotem zaskarżonego postanowienia byłaby kwestia przyznania prawa pomocy. Tymczasem dotyczyło ono kwestii formalnej – tego, czy zażalenie na postanowienie zostało wniesione w prawidłowym terminie. Jakkolwiek postanowieniem z 16 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał Skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, wypada zaznaczyć, że wniosek o przyznanie prawa pomocy można złożyć na każdym etapie postępowania.
Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 przywołanej ustawy.