Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 119/12, odrzucił skargę kasacyjną W. O. – nazywanego dalej "Skarżącym", w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Z uzasadnienia wymienionego powyżej postanowienia wynika, że sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r. odmówił przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FZ 884/12 oddalił zażalenie na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy, z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej po terminie przewidzianym w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd w oparciu o art. 178 P.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną.
Pełnomocnik Skarżącego wniósł na powyższe postanowienie zażalenie podnosząc w nim zarzut naruszenia art. 2 i 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego. W ocenie autora zażalenia, do odrzucenia skargi kasacyjnej doszło w wyniku błędnego uznania, że z winy pełnomocnika została ona złożona po terminie. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik powołał się na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapadłe w identycznych stanach faktycznych, którymi przywrócono stronie termin do dokonania czynności procesowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne, przeto podlega oddaleniu. Postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej wydano ze względu na złożeniu jej po terminie przewidzianym w art. 177 § 1 P.p.s.a. – o czym przesądził już wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r. odmawiając przywrócenia Skarżącemu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Zważywszy na dyspozycję art. 170 P.p.s.a. sąd pierwszej instancji związany był postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego i na mocy art. 178 P.p.s.a. zobowiązany do odrzucenia skargi kasacyjnej. Jako, że kwestia braku winy pełnomocnika Skarżącego co do podjęcia czynności sądowej po upływie terminu została prawomocnie rozstrzygnięta, nie może być ponownie badana przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tym kontekście przywołanie licznych postanowień, które – w ocenie pełnomocnika – wydane zostały w "identycznych stanach faktycznych", jest bezprzedmiotowe; przede wszystkim ze względu na moc wiążącą postanowienia z dnia 22 listopada 2012 r., jak również z uwagi na to, że orzeczenia wydane w innych sprawach (kształtujące kwestie prawne dotyczące innych podmiotów i stanów faktycznych) nie mają mocy wiążącej, jaką można przypisać tylko uchwałom, o których jest mowa w art. 269 § 1 P.p.s.a.
Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.