Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 588/08 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 18 lutego 2009 r. o wydanie odpisu protokołu rozprawy w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 kwietnia 2008 r. w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenia zaległości podatkowej.
W uzasadnieniu wskazał, że w piśmie z dnia 18 lutego 2009 r. skarżący zawarł wniosek m.in. o doręczenie odpisu protokołu rozprawy z dnia 12 lutego 2009 r. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 lutego 2009 r., wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 30 zł w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczone zostało w dniu 2 marca 2009 r.
W dniu 9 marca 2009 r. (data nadania) skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie z dnia 24 lutego 2009 r,, które zostało rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2009 r. i oddalone. Wobec powyższego ponownie, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 sierpnia 2009 r., wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 30 zł.
Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 9 września 2009 r. wniósł o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia tej opłaty.
Następnie zarządzeniem z dnia 3 listopada 2009 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 9 września 2009 r., a odpis tego zarządzenia został doręczony w dniu 9 listopada 2009 r.
W konsekwencji na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 grudnia 2009 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 lutego 2009 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis protokołu rozprawy z dnia 12 lutego 2009 r. w wysokości 30 zł w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone dorosłemu domownikowi dnia 31 grudnia 2009 r.
W piśmie z dnia 5 stycznia 2010 r. skarżący oświadczył, że nie stać go na uiszczenie wymaganej opłaty. Opłata kancelaryjna nie została uiszczona.
Przewodniczący Wydziału, powołując się na § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221 poz. 2192) - zwanego dalej rozporządzeniem oraz art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stwierdził, że w niniejszej sprawie termin do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, liczony od dnia doręczenia wezwania, tj. od dnia 31 grudnia 2009 r., upłynął bezskutecznie z dniem 7 stycznia 2010 r. Wobec powyższego zarządził o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony skarżącej.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wniósł o jego zmianę lub uchylenie. Stwierdził, że na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r., po ogłoszeniu niesprawiedliwego wyroku, jako występującego bez adwokata, Sąd pouczył go, iż po złożeniu stosownego wniosku nieodpłatnie otrzyma wyrok Sądu z uzasadnieniem, ponieważ jest zwolniony od kosztów sądowych - co powinno być uwierzytelnione w protokole rozprawy. Faktycznie dokument ten dokładnie zawiera to, co Sędzia Przewodniczący dyktuje protokolantowi i nie dokumentuje wiernie całego rzeczywistego przebiegu rozprawy.
Autor zażalenia wskazał, że Sądowi z urzędu jest wiadome, że: "Jest przecież poza sporem, iż jakikolwiek dodatkowy wydatek wiązałby się dla wnioskodawcy i jego rodziny nie tylko z uszczerbkiem utrzymania koniecznego, ale wręcz z zagrożeniem dla podstawowych warunków egzystencji" (postanowienie z dnia 6 listopada 2008 r.). Podniósł, że od 2003 r. w skargach podatkowych 30 razy w różnej formie przyznano mu prawo pomocy. Stwierdził, że gdyby nie został wcześniej przez Sąd pokrzywdzony i źle pouczony, to z pewnością nie wystąpiłbym o żadne dokumenty, na które go nie stać.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Z § 1 ust. 1 rozporządzenia wynika zaś, że za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł.
Z analizy akt sprawy wynika, że wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 lutego 2009 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis protokołu rozprawy z dnia 12 lutego 2009 r. w wysokości 30 zł zostało doręczone dorosłemu domownikowi dnia 31 grudnia 2009 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 7 stycznia 2010 r. Biorąc więc po uwagę, że w wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił opłaty kancelaryjnej, to stosownie do art. 220 § 1 p.p..s.a., pozostawiono wniosek strony bez rozpoznania.
W tej sytuacji, zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2010 r. należy uznać za prawidłowe. Na marginesie należy jedynie podnieść, że w niniejszym postępowaniu zażaleniowym Sąd kasacyjny nie bada przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.