Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 8 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 934/13, Przewodniczący Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (dalej: "WSA"), pozostawił bez rozpoznania pismo Z. D. (dalej również: "skarżący") z dnia 1 marca 2013 r. zatytułowane "zażalenie", w którym wyraził on ubolewanie z powodu wielokrotności wznowionych przez Urząd Skarbowy postępowań w stosunku do jego osoby. Podstawą prawną powyższego orzeczenia Sądu I instancji był art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), określanej dalej, jako "p.p.s.a". Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, do WSA wpłynęło pismo skarżącego z dnia 1 marca 2013 r. zatytułowane "zażalenie", w którym wyraził on ubolewanie z powodu wielokrotności wznowionych przez Urząd Skarbowy postępowań w stosunku do jego osoby.
W związku z powyższym zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 marca 2013 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania żądania zawartego w przedmiotowym piśmie poprzez podanie numeru i daty aktu administracyjnego (decyzji), którego dotyczy przedmiotowe zażalenie, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 27 marca 2013 r. skarżący podał, że wnosi o: umorzenie zobowiązania podatkowego ze względu na przedawnienie, stwierdzenie ponownego postępowania jako bezzasadne oraz wniósł o wyrok orzekający postępowanie podatkowe jako niezgodne z prawem.
W związku z tym zarządzeniem z dnia 21 maja 2013 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania żądań zawartych w pismach z dnia 1 marca 2013 r. oraz z dnia 27 marca 2013 r. poprzez podanie czy skarży decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 25 lutego 2013 r. utrzymujące decyzje organu I instancji ustalające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu darowizn. Wskazano, że żądanie powinno być sprecyzowane w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W piśmie z dnia 27 maja 2013 r. skarżący podał, że w piśmie z 27 marca 2013 r. sprecyzował trzy żądania i jeszcze raz je powtórzył.
W związku z powyższym WSA zarządzeniem z dnia 8 lipca 2013 r., pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 1 marca 2013 r. Powołując się na art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. WSA wskazał, iż skarżący pomimo dwukrotnego wezwania nie sprecyzował treści pisma z dnia 1 marca 2013 r. w sposób pozwalający określić co jest przedmiotem skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne i w związku z tym podlega oddaleniu.
Przystępując do rozpoznania sprawy, należy zacząć od wskazania na kasacyjny charakter postępowania zażaleniowego. Przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje ponownie sprawy merytorycznie, a jedynie bada, czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu zażaleniowym nie jest więc istota sprawy wpadkowej, a jedynie ocena legalności postępowania przed sądem pierwszej instancji. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Przepis ten, określając wymogi skargi, wskazuje jednoznacznie, że dla kompletności tego środka wymagane jest m.in. precyzyjne podanie zaskarżonego aktu. W sytuacji zaś, gdy z samej treści skargi nie wynika jaki akt został zaskarżony, sąd pierwszej instancji powinien, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwać stronę o uzupełnienie dostrzeżonego braku lub wyjaśnienie powstałej rozbieżności. WSA w dwukrotnie pismami z dnia 19 marca 2013 r. oraz 21 maja 2013 r. wzywał skarżącego do sprecyzowanie żądania zawartego w piśmie z dnia 1 marca 2013 r. zatytułowanym "zażalenie", poprzez podanie numeru i daty aktu administracyjnego (decyzji). Jak słusznie wskazał WSA skarżący pomimo dwukrotnego wezwania nie sprecyzował treści pisma z dnia 1 marca 2013 r. w sposób pozwalający określić co jest przedmiotem skargi.
W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że złożona skarga wymagała doprecyzowania w zakresie wskazanej w niej decyzji, którą skarżący chciał zaskarżyć, poprzez wyraźne określenie jej numeru oraz daty. Wobec niewykonania powyższego obowiązku WSA zasadnie tj. stosownie do art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. pozostawił pismo skarżącego bez rozpoznania. W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone zarządzenia odpowiada prawu. Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.