Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę kasacyjną J. J. (dalej jako: skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 192/10 oddalającego jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 11 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.
Z przebiegu sprawy wynika, iż skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 września 2010 r. Skarga kasacyjna została sporządzona i podpisana przez doradcę podatkowego M. R., jednak do skargi kasacyjnej został dołączony odpis pełnomocnictwa dla doradcy podatkowego – L. R. poświadczony "za zgodność z oryginałem" przez doradcę podatkowego M. R. Doradca podatkowy M. R., który sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyroku został wezwany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie do usunięcia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych tego środka odwoławczego, pod rygorem jego odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż nie zostało załączone, jakby to wynikało z treści skargi kasacyjnej. Powyższy brak formalny skargi kasacyjnej nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że dołączony do skargi odpis pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego doradcy podatkowemu – L. R. był niewłaściwy. Pełnomocnictwo to nie mogło stworzyć podstawy do działania w sprawie przez doradcę podatkowego – M. R. Sąd stwierdził również, że niezgodnie z prawem został uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa udzielony doradcy podatkowemu – L. R., bowiem doradca podatkowy nie jest uprawniony do uwierzytelniania odpisu pełnomocnictwa udzielonego innemu doradcy podatkowemu.
Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona przez pełnomocnika – doradcę podatkowego M. R., który nie wykazał w sprawie swojego umocowania do działania w imieniu skarżącego poprzez przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa, mimo wezwania z dnia 18 listopada 2010 r. wystosowanego przez Sąd do pełnomocnika w celu usunięcia braków formalnych. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odrzucił skargę kasacyjną ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie.
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zwrot kosztów postępowania w wysokości przypisanej przepisami prawa.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż w dniu 24 listopada 2010 r. WSA przesłał do pełnomocnika trzy kartki, na których znajdowało się kolejno: wezwanie o uiszczenie wpisu sądowego, doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu i wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż do wezwania nie dołączono i nie przesłano zarządzenia Przewodniczącego I Wydziału w sprawie wezwania do usunięcia braków. Przesłano tylko samo wezwanie sekretariatu, które nie było dla pełnomocnika do końca jasne i zrozumiałe.
Pełnomocnik przesyłając i opłacając pełnomocnictwo nie spodziewał się w żadnej mierze wezwania do uzupełnienia pełnomocnictwa, które do skargi dołączył. Dopiero po przejrzeniu akt w dniu 30 grudnia 2010 r. okazało się, że przesłane pełnomocnictwo wraz z opłatą dotyczyło L. R., a nie M. R., mimo iż to on je przyjął i poświadczył. Pełnomocnik wskazał, że dopiero pracownik sekretariatu Sądu wskazał jasne przyczyny braków formalnych skargi.
W zażaleniu podkreślono, iż w niniejszej sprawie Sąd nie dokonał prawidłowego wezwania do uzupełnienia pisma, z uwagi na brak dokonania wezwania skarżącego przez Przewodniczącego Wydziału.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa.
Pełnomocnik skarżącego został wezwany przez Sąd I instancji pismem z dnia 18 listopada 2010 r. do złożenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony skarżącej w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone do kancelarii doradcy podatkowego w dniu 24 listopada 2010 r. (k. 67 akt). Mimo to pełnomocnik skarżącego nie przesłał do dnia 1 grudnia 2010 r. pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego.
Sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.). Wezwanie, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. ma wskazywać brak, jakim dotknięte jest pismo, sposób i termin jego uzupełnienia oraz skutki niezachowania terminu i niewykonania wezwania. Wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej, które wysłano do pełnomocnika skarżącego było prawidłowe. Wezwanie to wskazywało, iż istnieją braki formalne przy skardze kasacyjnej z dnia 12 listopada 2010 r., które zostaną usunięte, jeśli w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, zostałoby złożone pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania strony skarżącej. Poza tym, jeśli pełnomocnik miał jakiekolwiek wątpliwości co do otrzymanego wezwania, to powinien je wyjaśnić przed upływem wskazanego terminu.
Prawidłowo więc Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną skarżącego wobec nieuzupełnienia braków formalnych. Stosownie bowiem do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, których braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.