Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 285/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 21 stycznia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Z uzasadnienia wyroku wynika, że w dniu 24 lutego 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęła, sporządzona i podpisana przez pełnomocnika skarżącego skarga na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016 r. odmówiono dopuszczenia pełnomocnika do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika strony skarżącej. Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie, ewentualnie przez nadesłanie podpisanego przez skarżącego odpisu tej skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2016 r. (k. 27 akt sądowych). W dniu 9 maja 2016 r. (k. 31 akt sądowych) do Sądu wpłynął, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, do którego załączony został odpis skargi podpisany własnoręcznie przez skarżącego. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Sąd pierwszej instancji podał, że z akt sprawy wynika, iż skierowane do skarżącego wezwanie Sądu z dnia 25 kwietnia 2016 r. do podpisania skargi, zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2016 r. Siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 6 maja 2016 r. Tymczasem odpis skargi podpisany własnoręcznie przez skarżącego, został przesłany do Sądu dopiero w dniu 9 maja 2016 r. Reasumując Sąd stwierdził, że skarżący nie usunął w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, co obligowało do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
2. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł o jego uchylenie. Powyższemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi w sytuacji, w której w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo, udzielone adwokat A. N., które nadesłane zostało do akt sprawy po wezwaniu do jego przedłożenia.
3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono braków formalnych skargi w terminie. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 49 p.p.s.a. odnoszący się do braków pisma stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Pismo poprawione lub uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. Każde pismo strony w tym skarga do sądu pierwszej instancji, powinno zawierać niezależnie od elementów składowych tego pisma zawartych w art. 46 § 1 p.p.s.a., podpis strony albo jej pełnomocnika ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie w dniu 21 marca 2016 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wydał zarządzenia o wezwaniu pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi z pouczeniem, że nieuzupełnienie powyższych braków skargi w zakreślonym terminie spowoduje jej odrzucenie. Pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył pełnomocnictwo bez własnoręcznego podpisu mocodawcy. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016 r. Sąd pierwszej instancji uznał, że przedłożone przez adwokat A. N. pełnomocnictwo jest nieprawidłowe i odmówił dopuszczenia adwokat do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w wezwaniu z dnia 21 marca 2016 r. Sąd pierwszej instancji wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. Z treści przepisu art. 37 § 1 p.p.s.a. należy wywodzić, że pełnomocnictwo jest ważne tylko jeśli zawiera własnoręczny podpis mocodawcy lub stanowi wierzytelny odpis. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy a także doradca patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Przepisów, co powinien zawierać odpis dokumentu aby uznać go za wierzytelny należy szukać w tym przypadku w ustawie z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. 2015 poz. 615). W art. 4 ust. 1b tej ustawy wskazano, że adwokat ma prawo poświadczania odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami.
Poświadczenie powinno zawierać przede wszystkim podpis adwokata, datę oraz miejsce jego sporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko dokument spełniający powyższe wymagania wniesiony w terminie mógł być uznany za uzupełnienie braków formalnych w sprawie.
W tej sytuacji prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro braki formalne skargi nie zostały uzupełnione przez pełnomocnika strony, to wezwanie do uzupełnienia braków skargi poprzez jej podpisanie, skierował bezpośrednio do skarżącego.
Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia barku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie ewentualnie nadesłanie podpisanego przez skarżącego odpisu tej skargi. W wezwaniu Sąd zawarł pouczenie o skutkach procesowych nieusunięcia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że przesyłka została skarżącemu prawidłowo doręczona w dniu 29 kwietnia 2016 r. Termin do dokonania ww. czynności upłynął zatem w dniu 6 maja 2016 r. Tymczasem odpis skargi podpisany własnoręcznie przez skarżącego został przesłany do Sądu w dniu 9 maja 2016 r. Zasadnie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że skarżący nie usunął w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi i odrzucił skargę.
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.