Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9.07.2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę L. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. Sąd wskazał, że zarządzeniami z 28.05.2019 r. Przewodniczący Wydziału wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz uiszczenie wpisu sądowego, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Oba wezwania zostały wysłane na adres wskazany w skardze. Ponieważ doręczający nie zastał adresata, przesyłki zostały złożone na okres czternastu dni w placówce pocztowej, przy czym — jak wynika z treści adnotacji doręczyciela zamieszczonych na potwierdzeniach odbioru — pozostawiono jednocześnie w skrzynce oddawczej zawiadomienia (awiza) o złożeniu pism wraz z informacją o możliwości ich odbioru we właściwej placówce pocztowej.
W myśl art. 73 § 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) doręczenia zostały dokonane z upływem czternastodniowego terminu. Wobec powyższego, Sąd uznał, że w ten sposób 18.06.2019 r. strona skarżąca została skutecznie wezwana do podpisania skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia tych braków upłynął 25.06.2019 r. W wyznaczonym terminie strona nie podpisała skargi, ani też nie uiściła wpisu sądowego. Uznając, że skarżąca nie zastosowała się do wezwania i wymagane braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, a także art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 220 § 3 P.p.s.a. poprzez niezasadne odrzucenie skargi, podczas gdy nieuzupełnienie braków formalnych złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nastąpiło wskutek okoliczności, za które skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności, tj. brak doręczenia informacji o tych wezwaniach przez pocztę. W uzasadnieniu wskazała, że nie miała jakiejkolwiek wiedzy na temat przesyłek, oraz, że nie miało miejsca poinformowanie jej o możliwości podjęcia tych przesyłek z placówki pocztowej poprzez pozostawienie w miejscu jej zamieszkania stosownych awiz.
W uzupełnieniu zażalenia, powołując się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny z 28.08.2019 r. odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia skargi, wskazując przy tym, że kieruje się wskazaniami wynikającymi z treści tego orzeczenia, skarżąca podniosła, że odrzucenie skargi było przedwczesne skoro podstawą odrzucenia skargi może być sytuacja, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W ocenie skarżącej skoro w przywołanym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przesądzono, iż fikcja doręczenia ukonstytuowana w art. 73 P.p.s.a. nie mogła znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, to tym samym nie zaszła podstawa z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. uzasadniająca odrzucenie skargi przez Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W oparciu o treść art. 58 § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo stwierdził, że niewykonanie przez skarżącą w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi skutkować musiało jej odrzuceniem. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w terminie.
Należy podkreślić, że w myśl art. 73 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub w sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane.
W niniejszej sprawie, zarządzenia z 28.05.2019 r. wzywające skarżącą do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi zostały w prawidłowy sposób zaadresowane i wysłane na adres skarżącej. Jak wynika z treści znajdujących się w aktach sprawy kopert zawierających wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi każda z przesyłek została dwukrotnie awizowana: w dniu 4.06.2019 r. i w dniu 12.06.2019 r. Pomimo ich podwójnego awizowania, przesyłki nie zostały odebrana w terminie wynikającym ze wskazanych przepisów prawa. W świetle przedstawionych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi doszedł do słusznej konstatacji, że w badanej sprawie doszło do doręczenia przesyłek w dniu 18.06.2019 r., tj. z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pism w urzędzie pocztowym. Tym samym słusznie przyjęto, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania i upłynął w dniu 25.06.2019 r.
Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 P.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W rozpoznawanej sprawie treść zażalenia nie obala domniemania zgodności doręczeń dokonanych w trybie art. 73 P.p.s.a. Odpowiednie adnotacje o pozostawieniu pism w placówce pocztowej zostały umieszczone na potwierdzeniu odbioru przesyłek. W świetle powyższych uwag nie może wywołać oczekiwanego skutku twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym nie umieszczono w jej skrzynce pocztowej stosownej informacji o pozostawieniu pism w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości ich odbioru (awizo). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone.
Jak już podniesiono, domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. Za taki dowód, nie można uznać gołosłownego twierdzenia skarżącej, że nie pozostawiono awiz w jej miejscu zamieszkania, toteż w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie podważyła prawidłowości zastosowania w sprawie domniemania doręczenia przesyłek w trybie doręczenia zastępczego.
Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia skarżącej wezwań do uzupełnienia braków skargi.
Niemniej, w świetle argumentacji skarżącej, zasadnym zdaje się jeszcze raz podkreślić, że niniejsze postępowanie zażaleniowe dotyczy skuteczności uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi doręczenia skarżącej wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi. Dlatego też, nieskuteczna jest argumentacja skarżącej odnosząca się do wydanego 28.08.2019 r. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postępowanie zainicjonowane wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi stanowi przedmiot odrębnego postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II FZ 893/19.
Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. zażalenie skarżącej oddalił.