Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, zwalniając go z wpisu od skargi w części przekraczającej 200 zł i w pozostałym zakresie wniosek oddalił. W swoim uzasadnieniu Sąd wskazał że nie znalazł podstaw do całkowitego zwolnienia skarżącego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Uznał jednak, że z uwagi ilość skarg strony oczekujących na rozpoznanie przez WSA, ocenianych w kontekście aktualnej sytuacji materialnej wnioskodawcy, uzasadnione jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego - art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do odmowy przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, w sytuacji, gdy brak było podstaw do tejże odmowy albowiem, skarżący nie dysponuje środkami pozwalającymi na poniesienie kosztów bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, w postaci pozbawienia go przysługującego mu prawa do sądu, wskutek odmowy prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, w sytuacji gdy nie posiada on środków na pokrycie kosztów związanych z wniesioną skargą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 246 § 1 i 2 ppsa, prawo pomocy może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów procesowych. Z takiego sformułowania wynika, że ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Określenie "gdy wykaże" oznacza, że to strona ma przekonać Sąd, iż znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia prawa procesowego przez niewłaściwe jego zastosowanie. Sąd ten wykorzystał swoje prawo nadane mu w art. 255 ppsa i wezwał Skarżącego o nadesłanie dodatkowych dokumentów, a także wskazał jakie to mają być dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyczerpująco odniósł się do przytoczonych we wniosku okoliczności i do materiału dowodowego zebranego w sprawie.
W przedmiotowej sprawie z wniosku złożonego przez skarżącego wynika, iż wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, z którą posiada mieszkanie o powierzchni 52,10 m2 i nieruchomość rolną (2 ha). Poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3000 euro. Żona skarżącego pozostaje całkowicie na jego utrzymaniu. Wymieniona wyżej nieruchomość rolna należy do jej majątku odrębnego i nie przynosi żadnych dochodów. Wnioskodawca zakończył działalność gospodarczą w 2004 r., a jej wykreślenie z ewidencji nastąpiło w 2008 r. Czynsz najmu w kwocie 700 zł w całości przekazuje do Urzędu Skarbowego na poczet zaległości podatkowych egzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym. Poza czynszem najmu w kwocie 700 zł dochód rodziny skarżącego stanowi jego wynagrodzenie z prac dorywczych w wysokości 1000 funtów. Na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania (na tym etapie postępowania wpis wynosi 6x200zł) bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa należy postanowić jak w sentencji.