Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2015 r., I SA/Po 1062/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku I. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: spółka) o przyznanie prawa pomocy (karta 289).
W postanowieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że spółka została wezwana do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy (karta nr 263). Spółka miała wnieść wniosek na urzędowym formularzu. Wezwanie spółka otrzymała w dniu 16 czerwca 2015 r. (karta 266). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku upływał w dniu 23 czerwca 2015. Spółka w wyznaczonym terminie nie dokonała czynności, o którą była wzywana. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 2 lipca 2015 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania (karta nr 276).
2. Zarządzenie referendarza z dnia 2 lipca 2015 r. zostało spółce doręczone w dniu 10 lipca 2015 r. z pouczeniem o możliwości wniesienia sprzeciwu (karta nr 281). W dniu 17 lipca 2015 r. spółka wniosła sprzeciw, w którym zarzuciła referendarzowi rażące naruszenie prawa przez wydanie zarządzenia na podstawie nieprawdziwych przesłanek.
3. WSA postanowił o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wskazał, że konsekwencje niezłożenia wniosku na formularzu reguluje art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
4. Na powyższe skarżący wniósł pismo zatytułowane "zażalenie", w którym wskazał, że wnosi je od postanowienia z dnia 28 lipca 2015 r. Skarżący nie zawarł w zażaleniu zarzutów względem postanowienia, podniósł, jedynie, że "to, co wyprawia WSA w Poznaniu to jakieś kpiny z prawa".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
5. Trafnie wskazał sąd pierwszej instancji, że wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na formularzu. Ponieważ spółka nie wykorzystała formularza, została wezwana o ponowne wniesienie wniosku, tym razem na formularzu. Zasadnie sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że nieużycie tego formularza jest brakiem, który podlega uzupełnieniu. Na wezwaniu o uzupełnienie braku znajdowała się informacja, że w razie nieuzpełnienia, czyli niezłożenia wniosku na specjalnym formularzu – wniosek nie zostanie rozpatrzony.
Pomimo takich informacji, spółka nie uzupełniła braku w terminie. Zgodnie z przepisami sąd pierwszej instancji zobowiązany był pozostawić wniosek bez rozpoznania, co prawidłowo uczynił. Zażalenie zatem jest niezasadne.
- 6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.