Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2010 r., mocą którego oddalono wniosek W. sp. z o.o. w K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (postępowania kasacyjnego).
W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że z wniosku Strony oraz dołączonych do niego dokumentów wynika, że Spółka zaprzestała prowadzić działalność gospodarczą. Jej kapitał zakładowy wynosi 50.000 zł, wysokość poniesionej za ostatni rok obrotowy straty wyniosła 37.940,25 zł, a na jej dwóch rachunkach zgromadzono odpowiednio kwoty: 1.392,27 zł oraz 87,17 zł. Poza tym stan kasy Spółki na dzień 31 sierpnia 2010 roku wyniósł 7.693,11 zł.
Strona w piśmie z 2 listopada 2010 r. zaznaczyła, że jej sytuacja finansowa winna być rozpatrywana na datę wniesienia wniosku, a nie za cały rok 2008 i pierwsze półrocze 2009 roku. W niniejszej sprawie zaś saldo w dniu składania przez Spółkę omawianego wniosku było ujemne ze względu na ciążące na niej zobowiązania, pomimo wykazania salda dodatniego w zakresie stanu rachunków bankowych i stanu kasy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazawszy na treść art. 246 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - uznał, że wniosek Strony nie zasługuje na uwzględnienie. Łączna kwota opłaty od złożonej skargi kasacyjnej wynosi 2.179 zł. Skoro w kasie Spółki na dzień 31 sierpnia 2010 roku, tj. w miesiącu złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, znajdowało się 7.693 zł, to uznać należy, że dysponowała ona środkami niezbędnymi do uiszczenia wymaganej opłaty sądowej.
Sąd dodał, że powyższej oceny nie zmienia fakt powołania się przez Spółkę na bliżej niesprecyzowane zobowiązania, bowiem brak podstaw, by uprzywilejować inne zobowiązania Strony, zwłaszcza że należność z tytułu wpisu od skargi kasacyjnej ma charakter publicznoprawny. To podkreśla wyjątkowy charakter instytucji zwolnienia od kosztów sądowych, zwłaszcza że Skarżąca jest podmiotem gospodarczym i powinno unikać się przerzucania ryzyka prowadzenia działalności na innych obywateli.
W zażaleniu Spółka reprezentowana przez adwokata wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zwolnienie ją od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podniesiono, że nie jest zasadne uzależnienie przyznania Skarżącej prawa pomocy od środków finansowych przez nią nieposiadanych. Sąd winien też był ocenić realne możliwości finansowe Strony na dzień składania wniosku, a nie analizować cały 2008 r. i pierwsze półrocze 2009 r. Gdyby Skarżąca posiadała wystarczającą ilość środków finansowych, postępowanie w zakresie prawa pomocy nie toczyłoby się. W dniu składania wniosku Skarżąca miała saldo ujemne. Nie posiada też majątku nadającego się do spieniężenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W ocenie tutejszego Sądu Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że Strona skarżąca nie spełniła przesłanek z art. 246 § 2 P.p.s.a.
Na wstępie zauważyć należy, że treść zażalenia jest w zasadzie powtórzeniem treści sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego w tym przedmiocie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację Sądu pierwszej instancji przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu po rozpatrzeniu sprzeciwu.
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że Spółka na dzień złożenia wniosku dysponowała odpowiednią kwotą, umożliwiającą uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej w tej sprawie. Niezrozumiałe są wywody pełnomocnika Skarżącej o tym, że Sąd nie powinien był rozważać jej sytuacji finansowej za 2008 r. i pierwsze półrocze 2009 r. Sąd do tych kwestii w zaskarżonym postanowieniu wcale się nie odnosił, a wywód pełnomocnika wynika z całą pewnością z bezrefleksyjnego przeklejenia treści sprzeciwu do zażalenia. Również z tego powodu brak w zażaleniu odniesienia się do argumentacji Sądu pierwszej instancji zawartej w zaskarżonym postanowieniu, którą Naczelny Sąd Administracyjny podziela, dotyczącej choćby faktu przerzucenia ciężaru prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorców na obywateli, faktu uprzywilejowania innych należności, niż publicznoprawne, przez Spółkę, czy braku sprecyzowania, jakie zobowiązania miały powodować, że mimo środków na koncie należało uznać, że jej saldo było ujemne.
Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że zażalenie Strony jako bezzasadne podlegało oddaleniu w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.