Uzasadnienie
1. Zarządzeniem z 31 grudnia 2013 r., I SA/Gl 1395/12, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: "P.p.s.a.") wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z 4 listopada 2013 r., w kwocie 308 zł, stosownie do § 3 w zw. z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm. dalej jako "rozporządzenie").
2. W zażaleniu na powyższe zarządzenie kolegium zarzuciło naruszenie art. 231 P.p.s.a. (zdanie pierwsze) w zw. z § 1 pkt 2 w zw. z § 3 rozporządzenia poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 41. 550 zł podczas gdy wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 21.055 zł, co stanowi różnicę pomiędzy wysokością zobowiązania podatkowego przyjętą przez organy podatkowe a wartością zobowiązania podatkowego przyjętą przez podatnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego wniesieniem skargi kasacyjnej należny wpis sądowy określa się przy uwzględnieniu § 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu, w myśl którego wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Zgodnie z treścią art. 231 P.p.s.a. zd. pierwsze wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 28 stycznia 2008 r., I FPS 7/07 (publ. ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 24), wskazał, że w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.
Ustawodawca nakazuje stronie, aby w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (art. 215 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 216 P.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Już z wykładni językowej cytowanych przepisów wynika, że to strona postępowania jest uprawniona do wniesienia skargi i określenia przedmiotu zaskarżenia przy wnoszeniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym do podania wartości przedmiotu sporu. Innymi słowy, to osoba wszczynająca spór z organem administracji publicznej najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia (por. uchwała NSA z 28 stycznia 2008 r., I FPS 7/07).
W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 17 października 2012 r. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Z. z 18 czerwca 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2011, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę od powyższej decyzji złożył A S.A. z siedzibą w Z. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie podatku od nieruchomości od wartości księgowej środka trwałego oraz przyznanie odwołującemu się wszystkich kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego "według stawek przepisanych". Istota sporu sprowadza się do ustalenia wobec skarżącej spółki właściwej podstawy opodatkowania w odniesieniu do posadowionej na gruncie budowli, w postaci wewnątrzzakładowej drogi i utwardzonych placów. W złożonej skardze skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył powyższą decyzję w całości.
Ponadto w odpowiedzi na wezwanie do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia wskazał kwotę odpowiadająca całości określonego w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego a następnie uiszczony został wpis od tak ustalonej wartości.
W takiej sytuacji strona przeciwna nie może skutecznie podnosić, że skarżący kwestionuje jedynie część wynikającego z decyzji zobowiązania podatkowego stanowiącego różnicę pomiędzy wysokością zobowiązania podatkowego przyjętą przez organy podatkowe a wartością zobowiązania podatkowego przyjętą w deklaracji przez podatnika. Tym samym, należało przyjąć, że wysokość wpisu od skargi kasacyjnej wskazana przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym zarządzeniu była prawidłowa.
Z tych względów i na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.