Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 1117/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił sprzeciw S.K. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 24 sierpnia 2015 r.
Sąd pierwszej instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie należało zastosować regulację prawną, o której mowa w art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), albowiem w momencie pozostawienia w placówce pocztowej przesyłki zawierającej postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. dnia 31 sierpnia 2015 r., rozpoczął bieg czternastodniowy termin do jej odebrania. Skutek doręczenia tej przesyłki (dwukrotnie awizowanej) nastąpił, w ocenie Sądu, w dniu 14 września 2015 r., pomimo faktu rzeczywistego jej odbioru przez stronę w dniu 15 września 2015 r. Termin do złożenia sprzeciwu upłynął bezskutecznie z dniem 21 września 2015 r. Strona nadała natomiast przesyłkę listową zawierającą sprzeciw w dniu 22 września 2015 r. (data stempla pocztowego), a zatem już po upływie ustawowego terminu. Takie działanie strony spowodowało zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 259 § 2 p.p.s.a. i odrzucenie wniesionego sprzeciwu.
Skarżąca wniosła zażalenie, w którym domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 73 § 1 p.p.s.a.: w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które ma być odebrane. W razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a. przyjmuje się datę, w której upłynął termin do jego odbioru. Taka sytuacja powoduje powstanie domniemania doręczenia pisma stronie i wyznacza początek biegu terminu na podjęcie przez adresata (stronę) określonej czynności prawnej.
W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że skoro przesyłka została po raz pierwszy awizowana w dniu 31 sierpnia 2015 r., to termin do jej odbioru minął w dniu 14 września 2015 r. Skarżąca odebrała natomiast przesyłkę zawierającą postanowienie referendarza sądowego w dniu 15 września 2015 r. (k-93 akt sądowych), czyli dzień po terminie do jej odebrania. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął zatem na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., że doręczenie postanowienia nastąpiło z datą 14 września 2015 r. Podkreślić należy, że późniejsze doręczenie na żądanie strony pisma, którego wcześniej nie odebrała, lub odebranie pisma po tej dacie – tak jak w rozpatrywanej sprawie - nie obala domniemania doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. (por. B.Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo LexisNexis, wydanie 3, s. 258). Słusznie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że sprzeciw nadany dzień po terminie, czyli 22 września 2015 r. podlegał odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Z przyczyn wyżej wskazanych, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.