Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Lu 433/07, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 2000 zł od jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 19 marca 2007 r. określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 112 277 zł Wysokość wpisu określono stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. jako wartość przedmiotu sporu wskazał kwotę 6 779 zł.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie Spółka złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem Strony w niniejszej sprawie błędnie przyjęto, iż kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. stanowi wartość przedmiotu sporu. W ocenie Spółki, wartość przedmiotu sporu stanowi bowiem różnica pomiędzy kwotą zobowiązania wskazaną przez Dyrektora Izby Skarbowej, a kwotą zadeklarowaną przez Stronę w deklaracji CIT-8. W uzasadnieniu zażalenia podkreślono również, iż decyzję Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżono do Sądu w części ("w jakiej organ nie uzasadnił z czego wynika kwota 3 135,91 zł"), oraz szczegółowo wyjaśniono sposób wyliczenia wartości przedmiotu sporu wskazanej w treści skargi (kwota 878 zł).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w dniu 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, podjął uchwałę: "w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze." W uzasadnieniu powołanej uchwały podkreślono, iż z wykładni językowej art. 215 i 216 p.p.s.a. wynika, że to strona postępowania jest uprawniona do wniesienia skargi i określenia przedmiotu zaskarżenia przy wnoszeniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym do podania wartości przedmiotu sporu. To bowiem osoba wszczynająca spór z organem administracji publicznej najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Stosunki prawne dotyczące obowiązku podatkowego mają charakter stosunków zobowiązaniowych. Podmiotem w stosunkach zobowiązaniowym jest wierzyciel podatkowy, który jest uprawniony do żądania poniesienia podatku, co wiąże się z realizacją obowiązku podatkowego przez dłużnika podatkowego (A. Gomułowicz, J. Małecki, Podatki i prawo podatkowe, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 130 i 147). W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie w każdym wypadku cała kwota zobowiązania podatkowego określona w decyzji podatkowej będzie kwestionowana przez podatnika, a zaledwie jej część, jak to uczyniono w niniejszej sprawie. Pobieranie wpisu stosunkowego od kwoty znacznie wyższej, niż to faktycznie wynika ze sporu, jaki został zainicjowany przez stronę, mogłoby być uznane za objaw nadmiernego fiskalizmu. W uzasadnieniu powołanej uchwały podniesiono również, iż fakt, że z woli ustawodawcy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a nawet stosując przepis art. 135 p.p.s.a. - może wyeliminować z obrotu akty lub czynności w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia, nie oznacza, że z tego powodu należy pobierać wpis stosunkowy od całej należności pieniężnej określonej w decyzji.
Kryterium badania legalności zaskarżonego zaskarżonej decyzji i brak związania zarzutami skargi nie są tożsame z prawem do ustalania wartości przedmiotu zaskarżenia. Ponadto, przewodniczący wydziału na mocy art. 218 p.p.s.a. może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie i zarządzić w tym celu dochodzenie. W sprawach będących przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest to stosunkowo ułatwione, bowiem strona składa skargę do organu, który wydał zaskarżony akt. Organ ten jest obowiązany z przekazaniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy sporządzić odpowiedź na skargę, w której zazwyczaj ustosunkowuje się do podanej wartości przedmiotu sporu. A zatem weryfikacja podanej wartości przedmiotu sporu nie powinna nastręczać trudności.
W świetle powyżej cytowanej uchwały, w rozpatrywanej sprawie należało stwierdzić, iż wartością przedmiotu sporu nie jest kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 19 marca 2007 r., a w konsekwencji wpis od skargi nie powinien być liczony na podstawie wysokości całego zobowiązania podatkowego za 2001 r. Wobec rozbieżności w wartości przedmiotu sporu wskazywanej przez Skarżącą Spółkę oraz Dyrektora Izby Skarbowej w L., Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązuje Przewodniczącego Wydziału I - przed ponownym ustaleniem wysokości wpisu od skargi - do zweryfikowania, w trybie art. 218 p.p.s.a., wartości przedmiotu sporu.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.