Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 października 2019 r., I SA/Gl 1347/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę P. S.A. z siedzibą w K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 czerwca 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r.
W motywach postanowienia odrzucającego skargę, sąd pierwszej instancji podał, że trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi, liczony od dnia doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej decyzji, tj. od 1 lipca 2019 r., upłynął 31 lipca 2019 r. Spółka wniosła natomiast skargę 14 sierpnia 2019 r., a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.
Zażalenie od tego postanowienia wywiodła skarżąca, która zarzuciła naruszenie art. 152a o.p. i art. 210 §1 pkt 8 o.p. poprzez przyjęcie, że w stanie faktycznym rozważanym w sprawie, zaskarżeniu podlega decyzja doręczona dnia 1 lipca 2019 r., podczas gdy w rzeczywistości decyzja nie została doręczona spółce w sposób prawidłowy ani tym bardziej z tą datą.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie doręczenie decyzji miało miejsce za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a zdaniem strony nastąpiło to z naruszeniem art. 152a o.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z art. 152 § 3 o.p., w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w art. 152a § 1 pkt 3. o.p., tzn. poprzez podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru.
Należy także zauważyć, że zasady wymiany informacji, w tym doręczania dokumentów drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, określają przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 700, ze zm., dalej: ustawa o informatyzacji) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180, dalej: Rozporządzenie), wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 ustawy o informatyzacji. Przepisy tych aktów prawnych regulują szczegółowe kwestie związane m.in. z wymogami urzędowego poświadczenia odbioru, a także wytworzenia urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD). Zgodnie z § 14 Rozporządzenia, urzędowe poświadczenie doręczenia jest udostępniane przez system informatyczny podmiotu publicznego w celu umożliwienia podpisania tego poświadczenia przez adresata dokumentu elektronicznego i zawiera: 1) pełną nazwę podmiotu publicznego, który doręcza dokument elektroniczny;
- 2) pełną nazwę podmiotu, któremu podmiot publiczny doręcza dokument elektroniczny;
- 3) oznaczenie sprawy;
- 4) jednoznaczne oznaczenie pisma, którego dotyczy;
- 5) w przypadku podpisania poświadczenia doręczenia — datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego.
Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem strony, jakoby doręczenie decyzji miało nastąpić dopiero 19 lipca 2019r., gdyż zgodnie z urzędowym poświadczeniem doręczenia zostało ono podpisane 1 lipca 2019 r. Zgodnie z interpretacją §15 Rozporządzenia za datę doręczenia dokumentu elektronicznego należy uznać datę opatrzenia poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym (zob. postanowienie z 24 lipca 2019 r., II OSK 1601/19).
W nawiązaniu do zarzutu braku podpisu decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten może być przedmiotem skutecznie wniesionej skargi. W przypadku niedopuszczalności skargi, nie jest natomiast możliwe badanie warunków formalnych decyzji.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.