Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1093/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżące D. M. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu sąd przedstawił stan majątkowy i rodzinny skarżącej, ustalony w oparciu o formularz PPF oraz nadesłane przez skarżącą dokumenty i oświadczenia. Zgodnie z poczynionymi ustaleniami wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z dwiema uczącymi się córkami. Źródłem utrzymania rodziny są dochody z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą w zakresie transportu drogowego (dochód osiągnięty do końca sierpnia 2010 r. wynosił 23.757 zł) oraz alimenty otrzymywane przez córki od ojca w łącznej kwocie 2.700 zł, które jednak są regulowane niesystematycznie. Skarżąca jest właścicielką domu o powierzchni 130 m2, w którym zamieszkuje z córkami, zaś wartość środków trwałych wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej wynosi ok. 62.000 zł, nadto w leasingu posiada samochód Toyota Corolla i z tego tytułu spłaca raty leasingowe w wysokości około 2.500 zł miesięcznie do grudnia 2010 r. Z końcem października 2010 r. zakończyła spłatę kredytu obrotowego którego miesięczna rata wynosiła 12.000 zł. Stałe miesięczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego skarżącej kształtują się na poziomie ok. 925 zł, do których dochodzą koszty opłat za telefon oraz telewizje cyfrową.
Sąd zauważył, że co prawda skarżąca poniosła stratę w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą do końca października 2010 r., jednakże obowiązek uiszczenia wpisu określonej wysokości określony został 22 września 2010 r., a zatem skarżąca mogła poczynić oszczędności w chwili uzyskiwania zysku na poczet konieczności poniesienia kosztów sądowych
W tym stanie rzeczy sąd pierwszej instancji, mając na względzie wysokość wymaganego wpisu od skargi (2305 zł) oraz treść art. 245 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. uznał, że skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W szczególności sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącej, iż nie posiada ona jakichkolwiek środków pieniężnych, skoro jak wynikało z nadesłanych dokumentów, skarżąca systematycznie reguluje należności z innych tytułów, stanowiące jej zobowiązania prywatnoprawne.
Ponadto sąd zwrócił uwagę na poziom obrotów osiąganych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (około 50000 zł miesięcznie) i uznał, że podatniczka może przeznaczyć część środków na pokrycie kosztów obecnego procesu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona skarżąca (reprezentowana przez doradcę podatkowego) wniosła o jego uchylenie w całości zarzucając sądowi naruszenie art. 255 w związku z art. 252 p.p.s.a., jak również art. 246 tej ustawy.
Ponadto, w piśmie procesowym z 2 lutego 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej podkreślił, że podtrzymuje wniesione wcześniej zażalenie, jednocześnie jednak wyjaśnił, że w dniu 26 stycznia 2011 r. zawarł ze skarżącą umowę pożyczki i wniósł w jej imieniu żądany wpis w kwocie 2305 zł na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi celem umożliwienia sądowi możliwie niezwłocznego wyznaczenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy sytuacji materialnej i rodzinnej wnioskodawczyni. Czyniąc stosowne ustalenia w tym zakresie sąd, wbrew twierdzeniom podnoszonym w zażaleniu, miał na względzie fakt, iż wnioskodawczyni samotnie wychowuje córki pozostając z mężem w separacji. Sąd uwzględnił okoliczności dotyczące wysokości obrotów osiąganych przez skarżącą w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak również wziął pod uwagę stan jej majątku trwałego oraz fakt, iż wnioskodawczyni dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na systematyczną spłatę zobowiązań o charakterze prywatnoprawnym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że skarżąca nie jest osobą ubogą, dla której opłacenie wpisu od skargi skutkowałby uszczerbkiem koniecznego utrzymania i tym samym ustawowe przesłanki przyznania stronie prawa pomocy nie zostały skutecznie wykazane.
Jednocześnie koronnym argumentem przemawiającym za oddaleniem zażalenia okazał się fakt, że należny wpis sądowy od skargi, do uiszczenia którego skarżąca została wezwana, został w tej sprawie opłacony. Jak wynika bowiem z akt sprawy (k.151), w dniu 26 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącej dokonał przelewu kwoty 2305 zł na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tytułem wpisu sądowego od skargi. Powyższe zatem oznacza, że wnioskodawczyni zdołała wygospodarować środki niezbędne do opłacenia kosztów sądowych na tym etapie postępowania i bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż było to następstwem zawarcia umowy pożyczki z reprezentującym ją pełnomocnikiem.
Mając zatem na uwadze fakt, że wymagany prawem wpis sądowy od skargi został uiszczony, a ponadto z całokształtu materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie wykazała przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.