Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1040/15 Zastępca Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał R. P. pełnomocnika V. P. do uiszczenia wpisu uzupełniającego (w kwocie 266 zł) od skargi kasacyjnej stosownie do § 1 pkt 2 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej zwane: "Rozporządzenie RM").
Pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. pełnomocnik Skarżącej wywiódł zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zarządzenia i orzeczenie o wysokości wpisu od skargi kasacyjnej lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Autor zażalenia zarzucił naruszenie art. 45 i art. 78 Konstytucji RP w zakresie prawa obywatela do sądu, § 1 pkt 2 Rozporządzenia RM poprzez jego zastosowanie, § 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 3 Rozporządzenia RM poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotem zaskarżonego zarządzenia nie jest zobowiązanie podatkowe, ani jego wysokość tylko wyrok WSA oddalający skargę na decyzję SKO, którą podtrzymano decyzję Wójta Gminy U. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe nie wynika z jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a jedynie z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wysokość opłaty może być ustalona tylko na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 3 Rozporządzenia RM – tj. skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z prawa – 200 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja SKO w przedmiocie zryczałtowanego łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, którą ustalono wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 24.393,00 zł. SKO rozpatrując odwołanie Skarżącej rozpatrzyło sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, według której każda sprawa winna być rozpatrzona dwukrotnie, a organ drugiej instancji nie może się tylko ograniczyć do kontroli organu I instancji.
Tym samym decyzja SKO odnosi się do należności pieniężnych z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego, a nie jest jak twierdzi pełnomocnik Skarżącej, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z prawa. W rezultacie słusznie Sąd I instancji uznał, że do określenia wysokości wpisu sądowego od skargi należy zastosować § 1 pkt 2 Rozporządzenia RM, tj. wpis stosunkowy a nie wpis stały wynikający z § 2 ust. 1 pkt 2 tego Rozporządzenia. W konsekwencji z uwagi na § 3 Rozporządzenia RM zasadnie wezwano do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości połowy wpisu od skargi obliczonego zgodnie z § 1 pkt 2 Rozporządzenia RM.
Podsumowując należy stwierdzić, że zażalenie nie jest zasadne ponieważ zarządzenie o wezwaniu Skarżącej do uiszczenia wpisu odpowiada prawu. Wskazano w nim podstawę prawną, prawidłową wysokość kwoty uzupełnienia wpisu, jak również rygor na wypadek jego nieuiszczenia w siedmiodniowym terminie. W rezultacie na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji RP.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 198 i w zw. z art. 227 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.