Uzasadnienie
W dniu 8 listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie O. R. (zwanej dalej skarżącą) z dnia 25 stycznia 2016 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 stycznia 2016 r., I SA/Sz 999/14, odrzucające zażalenie na pismo sądu wzywające ponownie do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2014 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r.
Odrzucając zażalenie w dniu 8 listopada 2016 r. sąd wskazał, że pismo to nie zostało opłacone. Po doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 8 listopada 2016 r. skarżąca wniosła pismo, które zarządzeniem (karta nr 361) zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie sądu z dnia 8 listopada 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Trafnie sąd pierwszej instancji zauważył, że przesyłka sądowa z dnia 19 kwietnia 2016 r., zawierająca ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego należnego od zażalenia z dnia 25 stycznia 2016 r. została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 25 kwietnia 2016 r., a zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 2 maja 2016 r. Jednakże skarżąca w stosownym terminie nie uiściła wpisu od zażalenia. Wobec powyższego, stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd postanowił o odrzuceniu zażalenia skarżącej z dnia 25 stycznia 2016 r.
Skoro skarżąca do wyznaczonego dnia nie uiściła wpisu od zażalenia, to zażalenie to pozostało nieopłacone. Zgodnie z art. 220 p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. - sąd postanowił o odrzuceniu zażalenia skarżącej z dnia 25 stycznia 2016 r. Prawidłowo również sąd pierwszej instancji wskazał, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.).
W piśmie skarżąca podnosi argumenty dotyczące zasadności naliczenia podatku rolnego od jej nieruchomości. Należy jeszcze raz podkreślić, że toczyły się 4 sprawy przed sądem- pod sygnaturami I SA/Sz 810/14 (w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r.), I SA/Sz 999/14 (w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r.), I SA/Sz 1000/14 (w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r.) i I SA/Sz 122/14 (w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej). Tylko dwie z nich zostały przez skarżącą opłacone – wpis wynosił 100 zł od każdej ze spraw. W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznał skargę w zakresie łącznego zobowiązania podatkowego za jeden rok i oddalił skargę, podzielając stanowisko organu. Ponieważ skarżąca nie wystąpiła o sporządzenie uzasadnienia – nie zapoznała się z motywami rozstrzygnięcia. Ta sprawa została już zakończona i podnoszenie argumentów w zakresie celowości opodatkowania podatkiem rolnym przydomowego ogródka na tym etapie postępowania jest bezcelowe.
Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji