Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 28 października 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 569/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił sprzeciw J. Z. (dalej: skarżąca, strona) od postanowienia Referendarza sądowego z 11 sierpnia 2016 r. w przedmiocie prawa pomocy.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że postanowieniem z 11 sierpnia 2016 r., III SA/Łd 569/15, Referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Odpis tego postanowienia z uzasadnieniem został doręczony skarżącej 29 sierpnia 2016 r.
Skarżąca w dniu 5 września 2016 r. wniosła sprzeciw od powyższego orzeczenia. Sprzeciw nie został podpisany.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 9 września 2016 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniesionego sprzeciwu przez jego podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącej 28 września 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 197 akt sądowych).
W dniu 6 października 2016 r. (data nadania pisma w UP-L. – koperta k. 200 akt sądowych) skarżąca złożyła do akt sprawy podpisany egzemplarz sprzeciwu z 5 września 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie odpis zarządzenia z 9 września 2016 r. o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu z 5 września 2016 r. poprzez jego podpisanie skarżąca otrzymała w dniu 28 września 2016 r. Zakreślony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego wniesionego sprzeciwu zaczął zatem swój bieg 29 września 2016 r., a zakończył w dniu 5 października 2016 r. Pomimo pouczenia skarżącej o skutkach niewykonania zarządzenia z 5 września 2016 r. skarżąca nadesłała podpisany egzemplarz sprzeciwu dopiero w dniu 6 października 2016 r., a więc z uchybieniem zakreślonego w zarządzeniu siedmiodniowego terminu. Skutkiem uchybienia terminu jest natomiast stosownie do art. 259 § 2 p.p.s.a. odrzucenie sprzeciwu.
W zażaleniu od tego postanowienia skarżąca stwierdziła, że zaskarżone postanowienie nie ma podstaw faktycznych i prawnych, bowiem braki formalne sprzeciwu zostały przez nią uzupełnione w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Jak wynika z akt sprawy, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił daty zdarzeń mających wpływ na ocenę tego, czy skarżąca uzupełniła braki formalne sprzeciwu w terminie, i prawidłowo na ich podstawie uznał, że skarżąca nadała w placówce pocztowej przesyłkę zawierającą podpisany sprzeciw dzień po terminie zakreślonym w wezwaniu.
Sąd prawidłowo ustalił, iż odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu skarżąca otrzymała w dniu 28 września 2016 r. To oznacza, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego wniesionego sprzeciwu rozpoczął bieg 29 września 2016 r. i zakończył się 5 października 2016 r. Natomiast skarżąca nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą podpisany egzemplarz sprzeciwu 6 października 2016 r., a więc z uchybieniem zakreślonego w zarządzeniu siedmiodniowego terminu. Na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. konsekwencją nieuzupełnienia braków formalnych sprzeciwu jest jego odrzucenie, co Sąd pierwszej instancji prawidłowo uczynił.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.