Uzasadnienie
Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, z dnia 28 sierpnia 2014r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej.
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zwolnił skarżącą od kosztów sądowych.
W sprzeciwie od tego postanowienia skarżąca wyraziła niezadowolenie z faktu, że Referendarz nie stwierdził jednoznacznie, iż przypadające jej dochody stanowią zagrożenie w postaci życia poniżej biologicznej granicy bytowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 17 lutego 2015r. ponownie zwolnił skarżącą od kosztów sądowych. W uzasadnieniu do treści sprzeciwu wskazano, że wojewódzki sąd administracyjnych w ramach prowadzonego postępowania "nie jest umocowany do dokonywania oceny, czy niedobór środków na życie z uwagi na niskie dochody może stanowić zagrożenie dla jej egzystencji".
W zażaleniu z dnia 4 marca 2015r. skarżąca powtórzyła wcześniejszą argumentację, stwierdzając, że sąd pierwszej instancji nie umotywował rozstrzygnięcia zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Istota rozpoznawanej sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie sprowadzała się do ustalenia, czy skarżąca spełnia warunki przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Konieczne było rozważanie przesłanek wskazanych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji zasadnie przyznał skarżącej prawo pomocy. Słusznie wskazano w uzasadnieniu, że wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności, a uzyskiwany dochód jest bardzo niski. Spełnienie tych przesłanek jest warunkiem wystarczającym do zwolnienia skarżącej z kosztów sądowych. Z tego względu dalsza ocena sytuacji finansowej skarżącej nie mogła wpłynąć na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy.
Ponadto w odniesieniu do treści zażalenia skarżącej można zauważyć, że sąd pierwszej instancji nie zaprzeczył twierdzeniom skarżącej, iż niskie dochody mogą stanowić zagrażanie dla jej egzystencji. W uzasadnieniu stwierdzono jedynie, że "sąd nie jest umocowany do dokonania oceny w tym zakresie". Zasadnie podkreślono, że skarżąca "z mocy dokonanego zwolnienia może korzystać z prawa pomocy w zakresie w jakim wnioskowała o to w swym wniosku". Innymi słowy w rozstrzygnięciu WSA w Krakowie uwzględniono w całości wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów, a uwzględnienie dodatkowych postulatów zawartych w zażaleniu nie mogło w jakikolwiek sposób poprawić sytuacji wnioskodawczyni.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.