Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt I SA/Po 991/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P.B. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie tego Sądu z dnia 23 sierpnia 2016 r. w przedmiocie przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Skarżący w dniu 30 czerwca 2016 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy oddalił ten wniosek. Po rozpoznaniu wniesionego przez Skarżącego sprzeciwu, Sąd postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia 2 września 2016 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu wnosząc o jego uchylenie.
Uwzględniając aktualne brzmienie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Sąd podkreślił, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec tego stwierdził, że zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie żądając jego uchylenia i nadania sprawie biegu. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd swoim postanowieniem "dał dowód na to, że można kogoś okraść, zarazem pozostać bezkarnym. Pokrzywdzony nie ma szans walczyć ona legalnej drodze prawnej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), modyfikująca - w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką jest niniejsza sprawa - m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ art. 260 P.p.s.a., przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stanowiący, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie jest on odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 P.p.s.a. in fine, w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r.). Obecnie, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 260 P.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako Sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Treść art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu aktualnie obowiązującym nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie.
W konsekwencji zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Z tego powodu słuszne jest rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 P.p.s.a.