Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 2293/16) odrzucił skargę P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 31 maja 2016 r. w przedmiocie odsetek z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za czerwiec-lipiec 2013 r.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III WSA w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2016 r. skarżący, pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r., został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skierowane na adres skarżącego, jednak korespondencja została zwrócona do Sądu jako niepodjęta w terminie. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że z uwagi na nieobecność adresata w dniu 5 sierpnia 2016 r., przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o powyższym w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 16 sierpnia 2016 r. Przesyłki nie doręczono, gdyż nie została ona podjęta z placówki pocztowej. Z uwagi na to, że skarżący przesyłki nie odebrał, w dniu 24 sierpnia 2016 r. zwrócono ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Jak wynika z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącej opłat sądowych, skarżący nie uiścił należnego wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a. wskazał, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego była dwukrotnie awizowana. Skarżący przesyłki nie odebrał, a zatem należało ją uznać za doręczoną z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, tj. z dniem 19 sierpnia 2016 r. W związku z powyższym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego rozpoczął biegł od dnia 20 sierpnia 2016 r. i upłynął z dniem 26 sierpnia 2016 r. Wpis sądowy nie został uiszczony.
Podatnik wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzucił mu naruszenie art. 73 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że doręczenie wezwania nastąpiło w sposób zgodny z tym przepisem, gdy tymczasem skarżący nie otrzymał zawiadomienia (awiza) ani też powtórnego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
Jak prawidłowo wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1113 ze zm.), a także przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy.
Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 ustawy - Prawo pocztowe, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3).
Stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., II FSK 2228/13). Domniemanie prawdziwości tych danych może jednak zostać obalone przez stronę mającą w tym interes.
Odnosząc powyższą argumentację do rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie obalił skutecznie domniemania prawdziwości danych zamieszczonych przez doręczającego na zwróconej przesyłce. Skarżący poza własnym twierdzeniem nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia mu zawiadomienia o przesyłce zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, np. by podjął jakiekolwiek kroki zmierzające do zwalczenia opisanych ustaleń, w szczególności brak jest informacji o wszczęciu (lub przynajmniej próbie wszczęcia) postępowania reklamacyjnego w Poczcie Polskiej. Samo twierdzenie skarżącego o tym, że zarówno on jak i jego rodzice nie przypominają sobie faktu pozostawienia awiza, uznać należy za niewystarczające. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. nie został przez skarżącego obalony.
Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji