Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 02 sierpnia 2016 r. w przedmiocie określenia kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu orzeczenia odwołując się do treści art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: P.p.s.a.) wyjaśnił, iż nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Skarżący nie przestawił uchwały budżetowej z uwzględnieniem ewentualnych zmian, czy wydruków z realizacji budżetu, które pozwoliłby na ocenę jego sytuacji finansowej. Ponadto dysponując kwotą 333,149,58 zł. (środków niewykorzystanych) mógł dokonać stosownych przeniesień. Zgodnie z art. 256 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie zaskarżonego postanowienia oraz zarzucił naruszenie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. W uzasadnieniu ponownie powołał się na okoliczność, iż kwota kosztów postępowania egzekucyjnego, którą skarżący jako wierzyciel został obciążony nie została przewidziana w planie wydatków na rok 2016 r., zaś sfinansowanie nieprzewidzianych wcześniej kosztów postępowania egzekucyjnego powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący powołał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14 o niezgodności z Konstytucją przepisów na podstawie których orzekał Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach.
W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o oddalenie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tegoż artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpatrywanej sprawie, skarżący nie wykazał, że w jego sytuacji na skutek wykonania zaskarżonego postanowienia – zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pomimo, że skarżący we wniosku w sposób lakoniczny przywołał twierdzenia dotyczące możliwych skutków wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, to jednak nie wskazał konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie tych skutków oraz nie przedstawił w tym względzie stosownych dowodów. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez skarżącego, nie mogły w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywieranie skutków finansowych dla strony jest bowiem normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. W przypadku uwzględnienia skargi strony uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt II FZ 1741/14, postanowienie NSA z dnia 29 października 2010 r. I FZ 389/10).
Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może być kwestia konstytucyjności przepisów będących przedmiotem, samej skargi do WSA. Kwestia zgodności, bądź braku zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania tego aktu. Rozpoznając bowiem na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi. (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt I FZ 163/04), zaś oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 184/05).
Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów, podniesionych w zażaleniu, nie okazał się uzasadniony. Prowadzi to do wniosku, że zażalenie, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. podlega oddaleniu.