Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2013 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ponieważ skarżący, wbrew dyspozycji art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oraz treści prawidłowo doręczonego wezwania, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, WSA w Gdańsku miał bezwzględny obowiązek pozostawić wniosek bez rozpoznania, co też uczynił, stosownie do treści art. 257 P.p.s.a.
Wnioskiem z dnia 2 stycznia 2014 r. M.L. wniósł o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r. poprzez orzeczenie dodatkowo o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na mocy art. 166 P.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień.
Postanowienie, którego uzupełnienia domaga się skarżący zapadło w postępowaniu zażaleniowym, w którym Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne pozostawienie przez WSA w Gdańsku bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Celem postępowania przed NSA była zatem kontrola pod względem zgodności z prawem postępowania w sprawie wpadkowej zawisłej przed Sądem pierwszej instancji oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2013 r. zawierało rozstrzygnięcie we wskazanym powyżej przedmiocie, które w okolicznościach omawianej sprawy opierało się na formalnoprawnej ocenie podjętej przez Sąd pierwszej instancji czynności procesowej. Rozstrzygnięcie to, zważając na tak zakreślone ramy postępowania zażaleniowego, miało charakter pełny i wyczerpujący, w związku z czym nie ma podstaw do rektyfikacji tego postanowienia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny wniosek oddalił na podstawie art. 157 w zw. z art. 193 P.p.s.a.