Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie A. B. skierował w dniu 28 sierpnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "skargę na pozostawienie kandydatury sędziego Sądu Najwyższego bez rozpoznania z wnioskiem o wstrzymanie czynności".
Skarżący, działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 13, art. 61 § 3 oraz art. 149 § 1 i 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 89 ze zm.) w zw. z art. 29 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2018 r., poz. 5), wniósł o:
- - stwierdzenie, że Krajowa Rada Sądownictwa, pozostawiając jego zgłoszenie na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego bez rozpoznania (mimo braku aktywności Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa przewidzianej w art. 30 ust. 1 ustawy o KRS), dopuściła się bezprawnej bezczynności, ponieważ do kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o KRS należy rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w Sądzie Najwyższym,
- - stwierdzenie, że Krajowa Rada Sądownictwa nie zawiadamiając go o terminie posiedzenia, na którym będzie rozpatrywana jego sprawa (mimo obowiązku wynikającego z art. 29 ust. 1 ustawy o KRS), dopuściła się bezprawnej bezczynności, ponieważ do kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o KRS należy rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w Sądzie Najwyższym,
- - zobowiązanie Krajowej Radę Sądownictwa do dokonania wszelkich czynności w celu rozpatrzenia i oceny jego kandydatury do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w Sądzie Najwyższym,
- - stwierdzenie, że opisane bezczynności miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- - zawieszenie aktów i czynności Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie zaopiniowania kandydatów na sędziów Sądu Najwyższego w ramach postępowania wszczętego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 29 marca 2018 r. oraz decyzji aktów i czynności Prezydenta RP w przedmiocie wyboru sędziów Sądu Najwyższego, w ramach tego naboru, do czasu wykonania czynności, o które wyżej wnioskuje.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że jeżeli Krajowa Rada Sądownictwa pozostawiła jego kandydaturę bez rozpoznania, to pozostaje ona w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Podniósł, że jego skarga nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 44 ust. 1 i art. 44 ust. 1a ustawy o KRS.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jej odrzucenie.
Postanowieniem z dnia 12 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 44 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa uczestnik postępowania może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności z prawem uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 44 ust. 1a ustawy o KRS, w sprawach indywidualnych dotyczących powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego odwołanie przysługuje do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny jest zatem sądem właściwym do rozpoznawania odwołań od uchwał Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach dotyczących powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zgłosił Krajowej Radzie Sądownictwa swoją kandydaturę na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego.
Jak wynika z odpowiedzi organu na skargę, KRS wydała w dniu [...] sierpnia 2018 r. uchwałę nr [...], pozostawiając na podstawie art. 31 § 3c ustawy o Sądzie Najwyższym zgłoszenie skarżącego bez rozpoznania.
Wymaga podkreślenia, że A. B., przed doręczeniem mu uchwały z dnia [...] sierpnia 2018 r., złożył w dniu 28 sierpnia 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi bezczynność w rozpoznaniu jego zgłoszenia. Jako podstawę prawną skargi wskazał art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i wniósł o stwierdzenie, że Krajowa Rada Sądownictwa dopuściła się bezczynności i że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że nie stanowi ona odwołania w rozumieniu art. 44 ust. 1 i art. 44 ust. 1a ustawy o KRS.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe okoliczności świadczą o tym, że pismo skarżącego złożone do WSA w Warszawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. nie stanowi odwołania od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa. Niniejsza sprawa nie mieści się więc w katalogu spraw, o których mowa w art. 44 ust. 1a ustawy o KRS, a w konsekwencji nie należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarga A. B. jako skarga na bezczynność organu winna być natomiast przekazana według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Zgodnie z art. 59 § 2 p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazanie sprawy. Nie dotyczy to przekazania sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. NSA nie był więc związany postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 12 października 2018 r. o przekazaniu sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.