Postanowienie NSA z 29 maja 2018 r., II GPP 16/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi O. D. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1300/16 ze skargi O. D. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 17 września 2009 r. nr LXII/1921/2009 w przedmiocie zasad i trybu przyznawania stypendium sportowego postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania

Skład

Sędzia NSA Maria Jagielska przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Cezary Pryca przewodniczący
Sędzia del. WSA Urszula Wilk przewodniczący

Uzasadnienie

W dniu 23 kwietnia 2018 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła druga skarga O. D., reprezentowanego przez ojca skarżącego, J. D., na przewlekłość postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1300/16.

Skarżący po raz drugi wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania w powyższej sprawie i zasądzenie sumy pieniężnej w wysokości 20 000 zł. Argumentował, że zaskarżona uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 17 września 2009 r. nr LXII/1921/2009 w przedmiocie zasad i trybu przyznawania stypendium sportowego narusza prawo; również wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r., który zapadł w tej sprawie, jest z prawem niezgodny, dlatego skarżący złożył skargę kasacyjną, a sprawa trwa już niemal 3 lata (licząc od 10 czerwca 2015 r., data skargi, do 23 kwietnia 2018 r., data drugiej skargi na przewlekłość postępowania), zatem wystąpiła w niej przewlekłość.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r. poz. 75; dalej jako ustawa) skarga na przewlekłość powinna zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy;

2. przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Oznacza to, że skarga na przewlekłość postępowania powinna składać się z dwóch, zasadniczych elementów, pierwszego, czyli określenia żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w danej sprawie oraz drugiego, czyli przytoczenia okoliczności uzasadniających żądanie.

Użyty w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy zwrot normatywny "przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie" nie został zdefiniowany w ustawie. Z tej przyczyny należy się odwołać do aktualnego orzecznictwa sądów w tym przedmiocie. I tak, w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2017 r. o sygn. akt III SPP 16/17 (LEX nr 2302780) Sąd Najwyższy stwierdził, że: "«Przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie», o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy (...) oznacza wskazanie czasu trwania postępowania świadczącego o wystąpieniu przewlekłości, jak również konkretnych czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie, powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu. Obowiązkiem skarżącego jest wskazanie konkretnych czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie, powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu.". Myśl ta pozostaje spójna z wcześniejszą, wyrażoną także przez Sąd Najwyższy, m.in. w postanowieniu z dnia 9 października 2013 r. o sygn. akt KSP 6/13 (LEX nr 1375235), gdzie SN – z odwołaniem się do utrwalonych poglądów judykatury – stwierdził, że: "(...) skarżący ma obowiązek przytoczyć okoliczności uzasadniające żądanie stwierdzenia przewlekłości, a to oznacza, iż powinien wskazać czas trwania postępowania świadczący o wystąpieniu przewlekłości, jak również konkretne czynności, których sąd nie podjął lub które wykonał wadliwie powodując nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu (...)".

Ponadto przytoczenia oraz podkreślenia wymaga stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w postanowieniu z dnia 7 marca 2017 r. o sygn. akt III SPP 6/17 (LEX nr 2261732), że "(...) obowiązkiem skarżącego jest wskazanie konkretnych czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie, powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu, a powinnością sądu rozpoznającego skargę na przewlekłość postępowania jest odniesienie się do okoliczności wskazywanych w skardze, jako uzasadniające żądanie strony. Konieczność dokonania oceny terminowości czynności podejmowanych zarówno na obecnym, jak i poprzednich etapach postępowania, występuje zatem tylko wówczas, gdy skarżący wskaże konkretne zarzuty odnoszące się do tych faz postępowania.".

Dalej wskazać należy, że stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy, skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 tej ustawy sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków. Objaśniając znaczenie cytowanego przepisu za postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II S 8/14 (publ. KZS 2014/6/81) powtórzyć trzeba, że "(...) Sąd Apelacyjny konsekwentnie podtrzymuje stanowisko, iż w wypadku niedochowania przez autora skargi wymogu przytoczenia w uzasadnieniu okoliczności uzasadniających żądanie, należy taką skargę odrzucić w trybie art. 9 ust. 1 cyt. ustawy. Sama krytyczna ocena sprawności postępowania nie jest wystarczająca do rozpoznania skargi w świetle treści art. 6 ustawy, ale konieczne jest wskazanie czynności, które autor skargi uważa za dokonane opieszale. Sąd Apelacyjny w obecnym składzie podziela wyrażony w poprzednich orzeczeniach tut. Sądu (w sprawach II S 20/09, II S 5/10) pogląd, zgodnie z którym to skarga ma wskazywać, w którym miejscu postępowania doszło do uchybienia organu procesowego w zakresie terminowości bądź prawidłowości czynności oraz jakie konkretnie działania bądź zaniechania sądu doprowadziły do zwłoki. Sąd Apelacyjny nie może zastępować strony w jej powinnościach dokładnego przytoczenia okoliczności uzasadniających żądanie.".

Nie inaczej omawiane przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki interpretuje Naczelny Sąd Administracyjny. W postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II FPP 5/14 (LEX nr 1494964) NSA przyjął, że "(...) wymagania z art. 6 ust. 2 ustawy uznać należy za konstrukcyjne (nieusuwalne), a ich niespełnienie pociąga za sobą odrzucenie skargi bez wzywania do uzupełnienia jej braków – art. 9 ust. 1 ustawy (...)".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że druga w tej sprawie skarga O. D. na przewlekłość postępowania nie spełnia warunku określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, gdyż skarżący nie przytoczył w istocie żadnych okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania. Skarżący nie wymienił tym razem konkretnych czynności procesowych, których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1300/16 nie podjął lub dokonał wadliwie, a które, jego zdaniem, mogłyby świadczyć o nieuzasadnionej zwłoce w postępowaniu sądowym, mimo że wiedział i rozumiał jak to zrobić; w poprzednim postanowieniu o sygn. akt II GPP 4/17 (dost. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), wydanym w tej samej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę O. D. na przewlekłość postępowania, skrupulatnie wymienił czynności podejmowane w tej sprawie i nie znalazł podstaw do stwierdzenia przewlekłości postępowania. Skarżący miał zatem precyzyjną wskazówkę jak należy poprawnie sporządzić skargę. Dla dokonania tej czynności mógł również skorzystać z fachowej pomocy profesjonalnego pełnomocnika, ustanowionego dla skarżącego w ramach przyznanego mu przez Sąd prawa pomocy.

Skoro w ocenianej od strony formalnej skardze na przewlekłość postępowania, zamiast argumentacji wskazującej na przewlekłość postępowania, skarżący powołuje argumenty dotyczące istoty postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem odnosi się do niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały oraz wadliwości zapadłego w sprawie wyroku (zresztą zakwestionowanego m.in. przez skarżącego skargą kasacyjną), jak też daje ogólny wyraz braku zgody co do tego, że sprawa trwa już ponad trzy lata, z uwagi na "niekompetencję Sądu", to taką argumentacją, oderwaną od ścisłej treści przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, skarżący uniemożliwił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie merytorycznej oceny swojej drugiej skargi na przewlekłość postępowania.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.