Postanowienie NSA z 28 lutego 2007 r., II GPP 2/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi A. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 273/05

Sprawa

w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 lipca 2004 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji dotyczącej odmowy umorzenia należności wobec funduszu alimentacyjnego postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat (spr.) Sędziowie NSA Janusz Drachal Edward Kierejczyk

Uzasadnienie

A. S. (zwany dalej: skarżącym) złożył za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w dniu 9 stycznia 2007 r. (data stempla pocztowego) na podstawie art. 2 w związku z art. 5, 6 oraz art. 12 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843), zwanej dalej ustawą.

Stan sprawy przedstawia się następująco: jak wynika z akt sprawy nadesłanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, skarżący, zgodnie z pouczeniem, wniósł 30 lipca 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 23 lipca 2004 r., w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji dotyczącej odmowy umorzenia należności wobec funduszu alimentacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zgodnie z właściwością miejscową, przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie postanowieniem z 6 grudnia 2004 r.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 14 kwietnia 2005 r. skarga została skierowana na posiedzenie niejawne, w celu rozpoznania jej w trybie uproszczonym. Postanowieniem z 4 stycznia 2006 r., doręczonym stronie 17 stycznia 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Sąd stwierdził, że niniejsza sprawa jest objęta zakresem właściwości sądu powszechnego, a zatem właściwym w sprawie jest Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, do którego A. S. może złożyć skargę za pośrednictwem Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który wydał decyzję, w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu funduszu alimentacyjnego.

W dniu 19 stycznia 2006 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Skarżący nie wykonał wezwania Sądu do uzupełnienia braków, w wyniku czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił ustanowienia radcy prawnego wskazując jednocześnie w uzasadnieniu, że skarżący na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 2 lutego 2006 r., na mocy art. 239 pkt 1 lit. e) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., został uznany za zwolnionego z opłat sądowych.

Po rozpoznaniu sprzeciwu A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 15 maja 2006 r. z przyznał mu prawo pomocy w zakresie ustanawiania radcy prawnego.

W skardze na przewlekłość postępowania skarżący zażądał stwierdzenia przewlekłości w sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz przyznania mu zadośćuczynienia w wysokości 10 tysięcy zł. Skarżący podniósł, że postępowanie przed sądami administracyjnymi trwało w sprawie 2 lata, po czym orzekający w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż stwierdził, że właściwy w sprawie umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego jest Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Według art. 3 pkt 6 ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym - skarżący oraz uczestnik postępowania na prawach strony.

Na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy, jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub Naczelnym Sądem Administracyjnym - właściwy do jej rozpoznania jest Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy, skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie.

W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę, datowaną na 28 grudnia 2006 r., na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

W tym czasie nie toczyło się przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie, którego stroną był skarżący, ponieważ sąd ten wydał wcześniej, a mianowicie w dniu 4 stycznia 2006 r., postanowienie o odrzuceniu skargi A. S. na postanowienie ZUS, Oddział w Rybniku. W taki sposób postępowanie przed tym sądem zostało zakończone. Wynika z tego, że skarga na przewlekłość postępowania była niedopuszczalna, skoro brakowało jednej z ustawowych przesłanek, wyrażonej w powołanym wyżej art. 5 ust. 1 ustawy. "Tok postępowania" należy w tym kontekście rozumieć w odniesieniu do konkretnego sądu, w danej instancji. Podobny pogląd wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądowego; por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2005 r., sygn. akt

I OPP 57/05 (niepubl.), a także postanowienie Sądu Najwyższego z 12 maja 2005 r., sygn. akt III SPP 76/05, OSNP 2005, Nr 21, poz. 345.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy w związku z art. 197 § 2 i art. 178 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.