Postanowienie NSA z 23 lutego 2016 r., II GPP 2/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi A. B. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 378/15 ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej postanawia: odrzucić skargę.

Skład

Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Gabriela Jyż przewodniczący
Sędzia NSA Andrzej Skoczylas przewodniczący

Uzasadnienie

A. B. pismem z [...] stycznia 2016 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej.

Skarżący podnosił, że otrzymał zawiadomienie z 20 kwietnia 2015 r., z którego wynikało, że w dniu 21 maja 2015 r. odbędzie się rozprawa w sprawie o sygnaturze V SA/Wa 378/15, oraz że stawiennictwo na nie niej jest nieobowiązkowe. Następnie, stwierdził, że z powodu stanu zdrowia nie mógł przybyć na tę rozprawę, lecz sądził że mimo tego otrzyma wyrok wraz z uzasadnieniem, i będzie mógł się do niego odnieść. Ponieważ nie otrzymał wyroku, nie wniósł od niego środka zaskarżenia i wyrok WSA w W. uprawomocnił się.

Jak wyjaśniał, napisał 23 listopada 2015 r. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., lecz jego pismo nie odniosło skutku. Natomiast sytuacja w której się znalazł "była to czysta zemsta KRUSU". Wskazał także, że nie zgadza się z niską kwotą swojego świadczenia emerytalnego, mimo 50 lat uiszczania składek na KRUS.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Rozpoznawana skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymagań przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.; dalej: ustawa).

Zgodnie z art. 6 ust 1 i 2 ustawy, skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających to żądanie. Skarżący powinien zatem w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskazać w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy. Jego obowiązkiem jest precyzyjnie wskazać na konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (por. postanowienie NSA z 16 czerwca 2008 r. sygn. akt II OPP 19/08). Skargę niespełniającą tego wymagania sąd odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy).

Skarga A. B. na przewlekłość postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora OR ARiMR z [...] grudnia 2014 r. nr [...], co prawda, zachowuje wymagania pisma procesowego, ale nie zawiera ani żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy), ani nie przytacza okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy). Brak w tym piśmie konkretnych przykładów czynności procesowych, których Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie podjął lub dokonał wadliwie, a które w ocenie skarżącego mogłyby świadczyć o nieuzasadnionej zwłoce w postępowaniu sądowym.

Skarżący jedynie podnosił okoliczności, które związane są z jego niskim świadczeniem emerytalnym oraz niemożliwością przybycia na rozprawę w dniu 21 maja 2015 r.

Brak zatem sprecyzowania okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania uniemożliwia ocenę czynności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wymienionych w art. 2 ust. 2 ustawy. Dlatego też wymagania z art. 6 ust. 2 ustawy uznać należy za konstrukcyjne (nieusuwalne), a ich niespełnienie pociąga za sobą odrzucenie skargi bez wzywania do uzupełnienia jej braków (art. 9 ust. 1 ustawy).

W związku z powyższym w świetle przytoczonych wyżej przepisów art. 6 ust. 2 i art. 9 ust. 1 ustawy rozpoznawana skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.