Postanowienie NSA z 30 sierpnia 2018 r., II GPP 22/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi O. D. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1300/16 w sprawie ze skargi O. D. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 17 września 2009 r. nr LXII/1921/2009 w przedmiocie zasad i trybu przyznawania stypendium sportowego postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Sędzia NSA Krystyna Anna Stec przewodniczący
Sędzia NSA Mirosław Trzecki przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Joanna Zabłocka przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z 17 lipca 2018 r. O.D. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1300/16, w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Miasta st. Warszawy z dnia 17 września 2009 r., nr LXII/1921/2009, w przedmiocie zasad i trybu przyznawania stypendium sportowego.

Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie w sprawie z jego skargi z 10 czerwca 2015 r. oraz zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 20.000 zł.

Wskazał, że ponad trzyletni okres oczekiwania na osądzenie sprawy jest niezaprzeczalnie i obiektywnie kwalifikowaną przewlekłością i godzi w konstytucyjnie gwarantowane prawa, w szczególności prawo do sądu, standardy, zasady i gwarancje z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Podniósł zarzuty na kwalifikowaną przewlekłość postępowania oparte na przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.), sprowadzające się do stwierdzenia, że Sąd I instancji błędnie rozpoznał skargę.

W dalszej części pisma O.D. przedstawił szereg zarzutów odnoszących się do postępowania przed WSA w Warszawie oraz do postępowania przed organem administracji publicznej. Przedstawione okoliczności sprawy, w ocenie skarżącego, miały wpływ na wynik dokonanego postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r., poz. 75; powoływanej dalej jako: ustawa), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne do wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Aby stwierdzić, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy ocenić w szczególności terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty (...) uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się strony zarzucającej przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2 ustawy).

Zdaniem NSA powyższa ocena nie może być oderwana od obowiązku rozpoznawania przez Sąd wszystkich spraw wniesionych do tego sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznawanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Szybkość orzekania nie może bowiem stanowić przeszkody we właściwym funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości. Ocena, czy wystąpiła przewlekłość postępowania, jest dokonywana na podstawie obiektywnych i ustawowych kryteriów w odniesieniu do realiów faktycznych i prawnych danej sprawy (por. postanowienia NSA z 12 stycznia 2012 r., II FPP 11/11, z 8 maja 2012 r., II FPP 3/12, z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II GPP 18/18).

Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy który stanowi, że ponowna skarga na przewlekłość postępowania w tej samej sprawie może być wniesiona po upływie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy (por. postanowienie NSA z 7 grudnia 2011 r., II GPP 7/11).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie wystąpiła przewlekłość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy.

Przede wszystkim należy wskazać, że Naczelny Sad Administracyjny nie badał przewlekłości od chwili wniesienia skargi (10 czerwca 2015 r.) do dnia orzekania, ponieważ 23 lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny – postanowieniem o sygn. akt II GPP 4/17 – oddalił skargę O.D. na przewlekłość postępowania. Oznacza to, że zarzuty skarżącego o prowadzeniu przewlekle postępowania sądowego w tym okresie zostały prawomocnym postanowieniem uznane za niezasadne. Wobec tego NSA badał przewlekłość od wydania tego postanowienia.

Stwierdzić więc należy, że akta sądowe, po sporządzeniu uzasadnienia postanowienia NSA z 23 lutego 2017 r., zostały zwrócone 11 kwietnia 2017 r. Wojewódzkiemu Sadowi administracyjnemu w Warszawie.

Rozprawa przed tym Sądem (w dniu 22 maja 2017 r.) została wyznaczona na 4 lipca 2017 r.

Wyrokiem z 18 lipca 2017 r., wydanym po odroczeniu jego ogłoszenia, WSA w Warszawie stwierdził nieważność § 1 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały w części, w jakiej określa w ramach kryterium przyznania stypendium sportowego konieczność rozliczania się z podatku dochodowego od osób fizycznych w m.st. Warszawie, stwierdził nieważność § 3 ust. 1 i § 9 ust. 3 uchwały, w pozostałym zakresie oddalił skargę, a także zasądził zwrot kosztów postępowania. Uzasadnienie tego wyroku zostało sporządzone przez sędziego sprawozdawcę 15 września 2017 r., a 20 września 2017 r. – podpisane przez ostatniego członka składu orzekającego. Dnia 25 września 2017 r. wysłany został stronie odpis orzeczenia z uzasadnieniem.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prokurator Okręgowy w Warszawie (27 października 2017 r.) i O.D. (9 listopada 2017 r.).

Postanowieniem z 19 stycznia 2018 r., po rozpoznaniu wniosku pełnomocnika z urzędu O.D., przyznano na rzecz adw. [...] zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowienie to zostało sprostowane 5 marca 2018 r.

Pismem z 26 kwietnia 2018 r. przekazano akta sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wraz ze skargami kasacyjnymi i ze skargą o stwierdzenie przewlekłości postępowania przed WSA.

Postanowieniem z 29 maja 2018 r., sygn. akt II GPP 16/18, NSA odrzucił skargę na przewlekłość postępowania. Uzasadnienie tego postanowienia zostało oddane przez sprawozdawcę 8 czerwca 2018 r., a podpisane przez wszystkich członków składu Sądu 12 lipca 2018 r. i tego dnia przesłano odpis orzeczenia z uzasadnieniem.

Dnia 20 lipca 2018 r. wyznaczono rozprawę kasacyjną w sprawie na 18 września 2018 r.

Następnie skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed WSA.

Zdaniem NSA, w okresie objętym kontrolą – tj. od 23 lutego 2017 r. – Sąd I instancji działał terminowo i sprawnie. Należy zauważyć, że bez jakiejkolwiek zwłoki, po otrzymaniu akt, wyznaczona została rozprawa przed WSA i wydany został wyrok, który został sprawnie doręczony stronom. Po dokonaniu wstępnych czynności związanych ze skargami kasacyjnymi (badanie, czy nie zawierają braków formalnych i doręczenie ich odpisów pozostałym stronom) i po wydaniu postanowienia o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej, niezwłocznie przekazano akta do NSA.

Powyższe świadczy o tym, że sprawa została załatwiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie bez zbędnej zwłoki. Sąd I instancji podejmował działania sprawnie i terminowo. Wbrew stanowisku wnoszącego skargę na przewlekłość w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym nie doszło do przewlekłości prowadzonego postępowania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji.