Postanowienie NSA z 24 maja 2013 r., II GPP 3/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi M.R. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1259/12 ze skargi M.R. na decyzję Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia oddalić skargę.

Skład

sędzia NSA Anna Robotowska przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz przewodniczący
Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 16 września 2012 r. M.R. wniósł skargę na decyzję Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], wnosząc jednocześnie o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Pismem z dnia 25 września 2012 r. skarżący został wezwany do wypełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF", który ten złożył pismem z dnia 1 października 2012 r. (nadesłanym do Sądu w dniu 5 października 2012 r.).

Postanowieniem z dnia 12 października 2012 r., III SA/Kr 1259/12, referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego. Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw pismem z dnia 2 listopada 2012 r. (nadesłanym do Sądu w dniu 7 listopada 2012 r.).

Pismem z dnia 28 lutego 2013 r. skarżący został wezwany do złożenia dodatkowych dokumentów w związku z ubieganiem się o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2013 r., III SA/Kr 1259/12, wydanym na skutek wniesienia sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego.

Pismem z dnia 20 marca 2013 r. (datowanym przez wnoszącego na 16 kwietnia 2012 r.) skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie złożył M.R., wnosząc o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie III SA/Kr 1259/12, zobowiązanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do rozpoznania skargi na kwestionowaną decyzję w terminie trzech miesięcy od rozpoznania niniejszej skargi, przyznanie od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz skarżącego kwoty 3000 zł zadośćuczynienia, jak również – zasądzenie od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że – w jego przekonaniu – postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na postanowienie o przyznania lub odmowie przyznania prawa pomocy. Przejawem przewlekłości postępowania w niniejszej sprawie jest – w ocenie skarżącego – w szczególności kierowanie do niego kolejnego wezwania do uzupełnienia braków formalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.; dalej: ustawa) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Ustawa nie określa terminu trwania postępowania sądowego, którego przekroczenie skutkuje stwierdzeniem przewlekłości. Z art. 14 ustawy wynika jednak, że z nową skargą w tej samej sprawie skarżący może wystąpić po upływie 12 miesięcy od daty wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego albo oddalającego poprzednią skargę na przewlekłość. Jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie oznacza to, że nie można mówić o przewlekłości postępowania, jeżeli trwa ono krócej niż rok (zob. W. Ryms, Skarga na przewlekłość postępowania przed sądami administracyjnymi, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2010, nr 5-6, s. 382; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 kwietnia 2006 r., II OPP 15/06; z dnia 14 września 2007 r., II OPP 16/07).

Odnosząc te rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę, że skarżący w istocie zarzuca nie przewlekłość postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej, której przedmiotowe ramy wyznaczone są zaskarżoną decyzją, ale opieszałość w prowadzeniu postępowania w kwestii wpadkowej, tj. w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że czas trwania postępowania o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie związany był także z czynnościami podejmowanymi przez skarżącego. Strona wnosząc sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, jak również nie wypełniając ciążącego na niej obowiązku wyczerpującego przedstawienia swojej sytuacji materialnej w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy – czego wyrazem była konieczność wezwania jej do złożenia dodatkowych dokumentów – musiała bowiem liczyć się z tym, że postępowanie w jej sprawie będzie trwało odpowiednio dłużej. W związku z tym należy wskazać, że poszczególne czynności podejmowane przez referendarza sądowego oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a zatem: wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku PPF (25 września 2012 r.), rozpoznanie wniosku przez referendarza sądowego (12 października 2012 r.), wezwanie do złożenia dodatkowych dokumentów (28 lutego 2013 r.) oraz rozpoznanie wniosku w postępowaniu ze sprzeciwu skarżącego (3 kwietnia 2013 r.) zostały dokonane we właściwych terminach, odpowiadających wymogom szybkości postępowania wynikającym z ustawy.

Biorąc pod uwagę, że badane postępowanie trwało około sześciu miesięcy, a zatem nie przekroczyło pozwalającego stwierdzić przewlekłość postępowania w sprawie terminu jednego roku, trzeba przyjąć, iż podjęte przez sąd czynności nie mieszczą się w hipotezie art. 2 ust. 1 ustawy. W obecnym stanie sprawy istnieje bowiem możliwość zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w terminie nienaruszającym prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji.