Postanowienie NSA z 30 listopada 2017 r., II GPP 39/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. S. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GPP 39/17 w zakresie odrzucenia skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt II GPP 32/17

Sprawa

w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanawia: odrzucić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Andrzej Skoczylas przewodniczący

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GPP 39/17, odrzucił skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi M. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt VIII SAB/Wa 67/17, w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie niepodjęcia działania.

Na powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego M. S. wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia oraz "uwzględnienia wniesionych próśb".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest niedopuszczalne.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że zażalenie jest, obok skargi kasacyjnej, środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1 i art. 173 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skarg kasacyjnych i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast wskazana ustawa procesowa w żadnym przepisie nie dopuszcza możliwości rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem z chwilą wydania stają się one prawomocne.

Zgodnie zaś z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl przepisów działu IV rozdziału 1 i 2 p.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako ostateczne, nie podlegają zaskarżeniu i są prawomocne od chwili ich ogłoszenia bądź podpisania sentencji w przypadku orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym.

Zaskarżone postanowienie NSA z dnia 17 sierpnia 2017 r. zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem, że jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.

W tym stanie rzeczy - skoro przedmiotem zażalenia jest postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego – zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 i 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.