Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2013r., sygn. akt V SA/Wa 1961/13, po rozpoznaniu skargi W. G. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
I
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu 12 kwietnia 2010 r. W. G. złożył do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. wniosek o dofinansowanie realizacji operacji dotyczącej "budowy stawu rybnego o pow. 1,46 ha w miejscowości D." w ramach środka 2.1 "Inwestycje w chów i hodowle ryb" zawartego w Programie Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 – 2013".
Pismem z dnia 30 sierpnia 2010 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformował W. G., że odmawia wnioskowanego dofinansowania. W uzasadnieniu odmowy organ wskazał, że wnioskodawca nie udokumentował, iż jest uprawniony do rybactwa w świetle ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750 ze zm.) mimo, iż organ pismami z dnia 31 maja 2010 r. oraz z dnia 16 lipca 2010 r. zwracał się do niego o wyjaśnienie tej kwestii i udokumentowanie tego faktu, w myśl § 43 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 – 2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem z dnia 7 września 2009 r.).
W odpowiedzi na pierwsze z pism Wiktor Gryko dostarczył akt notarialny, stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na potrzeby operacji, który to dokument – w ocenie organu – nie potwierdzał faktu spełnienia przez wnioskodawcę warunku uprawniającego do rybactwa. W odpowiedzi zaś na drugie pismo nie dostarczył żadnych dokumentów potwierdzających spełnienie wymaganego warunku.
Organ wskazał ponadto, iż wnioskodawca nie usunął w wyznaczonym terminie wszystkich wskazanych braków wniosku o dofinansowanie, bowiem uzupełnienie otrzymane w dniu 28 lipca 2010 r. nie zawierało: 1) dokumentów lub wyliczeń, na podstawie których sporządzono stadium wykonalności;
- 2) poprawionego formularza zarybieniowego; oraz 3) poprawionych stron wniosku.
W świetle powyższego organ stwierdził, że wskutek nieudokumentowania spełniania warunku uprawnionego do rybactwa, ARiMR odmówiła przyznania wnioskowanej pomocy.
Pismem z dnia 10 września 2010 r. W. G. zwrócił się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia [...] października 2010 r. organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, podtrzymując stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu z dnia [...] sierpnia 2010r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. G., domagał się uchylenia w całości "decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] października 2010 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., jako niezgodnych z prawem i wydanych z naruszeniem procedur postępowania". Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: przepisów prawa materialnego, w tym m.in. art. 4 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym w zw. z art. 9 ustawy z 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. nr 72, poz. 619, ze zm.) oraz przepisów postępowania, w tym m.in.: art. 14, art. 9 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.).
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2025/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że z § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. wynika, iż pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi, który jest "uprawniony do rybactwa" w rozumieniu art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym. W ocenie WSA, organy prawidłowo ustaliły, że skarżący nie dokonał w terminie ciążącego na nim obowiązku wykazania, iż jest "uprawnionym do rybactwa". Kopię umowy dzierżawy stawów rybnych, zawartej pomiędzy nim a Z. P., świadczącej o prowadzeniu przez skarżącego chowu lub hodowli ryb złożył do Agencji dopiero w dniu 23 sierpnia 2010 r., a więc po ostatecznym terminie upływającym 2 sierpnia 2010 r. Sąd wyjaśnił, że termin do usunięcia braków wynika z § 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. i wynosi 14 dni liczonych od dnia doręczenia wezwania do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień.
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 421/12, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu NSA wskazał, że wniosek o przyznanie pomocy został złożony w dniu 12 kwietnia 2010 r., a według stanu prawnego obowiązującego w tym dniu § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2009r. pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi: 1) który jest uprawniony do rybactwa w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym lub 2) któremu wydano zezwolenie na prowadzenie chowu lub hodowli ryb lub innych organizmów morskich w polskich obszarach morskich na podstawie przepisów o rybołówstwie, natomiast Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na treści omawianego przepisu w brzmieniu, które w sprawie nie miało zastosowania.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji uniemożliwia dokonanie oceny jego legalności, w szczególności w zakresie interpretacji przesłanek przyznawania pomocy, bowiem nie wiadomo jak Sąd rozumie określenie "uprawniony do rybactwa".
Sąd kasacyjny stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA dokona wykładni uprawnienia do rybactwa - w rozumieniu art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym - jako jednej z przesłanek przyznania pomocy, określonych w § 7 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r., a interpretacja wymogu - uprawnienia do rybactwa - będzie miała wpływ na ocenę prawidłowości wezwania do uzupełnienia braków wniosku.
Odnośnie odmowy przyznania pomocy w przypadku nieuzupełnienia przez wnioskodawcę braków lub niezłożenia wyjaśnień w terminie pomimo wezwania, NSA podkreślił, że z uwagi na surowe konsekwencje takiego nieusunięcia braków wniosku lub niezłożenia wyjaśnień w terminie, konieczne jest, aby kierowane do strony - dwukrotne i takie same - wezwania były czytelne i jednoznaczne. Stwierdził również, że w rozpoznawanej sprawie w kwestii, która legła u podstaw odmowy przyznania pomocy, wezwania ograniczały się do wskazania przepisu spornego, co do jego interpretacji.
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 1961/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie.
Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) po przekazaniu sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny do ponownego rozpoznania jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.
WSA uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte z naruszeniem przepisów uzasadniającym jego uchylenie.
Sąd wskazał, że § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku stanowi, iż pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi, który jest "uprawniony do rybactwa" w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym lub któremu wydano zezwolenie na prowadzenie chowu lub hodowli ryb lub innych organizmów morskich w polskich obszarach morskich na podstawie przepisów o rybołówstwie.
Sąd przytoczył treść w art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku, w którym zawarta jest definicja podmiotu "uprawnionego do rybactwa". Wskazał ponadto, że z art. 4 ust.2 powołanej ustawy wynika, iż uprawniony do rybactwa jest obowiązany udokumentować działania związane z prowadzoną gospodarką rybacką. Zdaniem WSA, udokumentowanie działań związanych z prowadzoną gospodarką rybacką jest, na gruncie powyższego przepisu obowiązkiem "uprawnionego do rybactwa", nie zaś warunkiem uznania podmiotu za "uprawniony do rybactwa".
Dokonując oceny skierowanych do skarżącego wezwań do usunięcia braków/ złożenia wyjaśnień, Sąd I instancji przypomniał, że w wezwaniu z dnia 31 maja 2010 r. pkt 11 został sformułowany następująco: "Zgodnie z zapisem § 7.1.1. rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r." Pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi: który jest uprawniony do rybactwa w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750, z późn. zm.)" – proszę o udokumentowanie czy wnioskodawca jest uprawniony do rybactwa w świetle wyżej cytowanego artykułu na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie." Z kolei w wezwaniu z dnia 16 lipca 2010 r. pkt 3 został sformułowany następująco: "Zgodnie z zapisem § 7.1.1. rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. Pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi: który jest uprawniony do rybactwa w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750, z późn. zm.).
W związku z powyższym proszę o wyjaśnienie czy spełnia Pan na dzień składania wniosku definicję "uprawnionego do rybactwa" zgodnie z art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym z dnia 18 kwietnia 1985 r., a także proszę o udokumentowanie pkt 2 niniejszej ustawy powyższego artykułu mówiącego, iż uprawniony do rybactwa jest obowiązany udokumentować działania związane z prowadzoną gospodarką rybacką (np. weterynaryjny numer identyfikacyjny, prawomocne pozwolenia wodnoprawne)".
Mając na uwadze dokonaną wykładnię art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym, za nieuzasadnione Sąd I instancji uznał wezwanie drugie w części dokumentowania działań związanych z prowadzoną gospodarką poprzez przedłożenie weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego lub pozwolenia wodnoprawnego. W tym zakresie WSA stwierdził, że dla udokumentowania działań związanych z prowadzoną gospodarką rybacką w świetle powołanego przepisu konieczne i wystarczające było udokumentowanie określonych w przepisie uprawnień do wymienionych w nim nieruchomości. Zdaniem Sądu, nieuprawnione rozszerzenie drugiego z wezwań nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, wobec faktu, ze wnioskodawca w terminie wynikającym z każdego z wezwań nie przedłożył żadnych dokumentów wskazujących na to, że spełnia wymagania dla bycia "uprawnionym do rybactwa".
Sąd wskazał, że przepis § 43 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. określa procedurę uzupełniania braków wniosku, przewidując możliwość dwukrotnego wezwania wnioskodawcy do uzupełniania braków wniosku lub złożenia wyjaśnień i stanowiąc w ust. 4, że jeżeli wnioskodawca pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień nie dokonał tych czynności w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy. W tym zakresie Sąd I instancji odniósł się do stanowiska wyrażonego w wyroku NSA z dnia 25 czerwca 2013 r., zgodnie z którym dwukrotne i takie same wezwania kierowane do strony muszą być czytelne i jednoznaczne. Ponieważ NSA stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wezwania ograniczały się do wskazania przepisu, spornego co do jego interpretacji, Sąd I instancji miał obowiązek przyjąć, że zostały one sformułowane wadliwie. Skoro bowiem NSA przesądził o nieprawidłowości wezwań do wykazania uprawnień do rybactwa, niedopuszczalne było zajęcie przez WSA stanowiska, iż wspomniane czynności były prawidłowe.
W konsekwencji Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na fakt, iż podstawą do odmowy przyznania pomocy finansowej na podstawie § 43 ust. 4 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. jest brak uzupełnienia wniosku pomimo dwukrotnego prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków/ złożenia wyjaśnień, należało uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte z naruszeniem § 43 ust. 2, 3 i 4 powołanego rozporządzenia.
II
Skargę kasacyjną złożył Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Wyrok zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 190 p.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania oceny prawidłowości wezwań do uzupełnienia braków kierowanych do wnioskodawcy w kontekście interpretacji wymogu "uprawnienia do rybactwa";
- 2. § 43 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. poprzez uznanie, że wezwania kierowane do wnioskodawcy zostały sformułowane wadliwie podczas, gdy w ocenie organu, biorąc pod uwagę interpretację wymogu "uprawnienia do rybactwa", wezwania były prawidłowe.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że interpretacja wymogu "uprawnienia do rybactwa" ma wpływ na ocenę prawidłowości wezwania do uzupełnienia braków. Kasator stwierdził, że skoro "uprawnienie do rybactwa", a tym samym spełnienie kryterium podmiotowego dostępu do środka, wynika z faktu bycia właścicielem albo posiadaczem określonych gruntów, to posiadanie "jakichkolwiek" gruntów nie jest wystarczające. Grunty winny znajdować się pod istniejącymi stawami lub innymi urządzeniami przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb, zaś dokumentem stwierdzającym prawo do dysponowania nieruchomością na cel związany z chowem lub hodowlą organizmów wodnych jest np. akt notarialny, wypis z księgi wieczystej lub umowa dzierżawy. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, z dokumentów złożonych w ramach odpowiedzi skarżącego na pierwsze wezwanie do uzupełnienia braków poprzez udokumentowanie w rozumieniu art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym, że jest on "uprawniony do rybactwa", wynika prawo do nieruchomości, na której realizowana miała być operacja. Nie wynika z nich jednak, że prawo własności nieruchomości dotyczy gruntu znajdującego się pod stawami lub innymi urządzeniami przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb.
Organ skarżący kasacyjnie podniósł, iż w odpowiedzi na drugie wezwanie do uzupełnienia braków, wnioskodawca dostarczył zaś decyzję z dnia 19 maja 2010 r., na mocy której udzielono pozwolenia wodno-prawnego na budowę stawu rybnego na działce 2/93 oraz decyzję 267/2010 z dnia 2 lipca 2010 r. dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę stawu rybnego. W związku z powyższym kasator stwierdził, że złożone dokumenty potwierdzają, iż na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy wnioskodawca nie prowadził gospodarki rybackiej, ani nie był posiadaczem określonych gruntów. Skarżący dopiero w związku z realizowaną operacją miał zamiar rozpocząć prowadzenie gospodarki rybackiej.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o nieczytelnych lub niejasnych wezwaniach kierowanych do wnioskodawcy, zaś Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w tej sprawie nie przesądził kategorycznie o nieprawidłowości wezwań kierowanych do wnioskodawcy wskazując, że Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien tę okoliczność ocenić. Kasator podniósł, że WSA nie dokonał oceny prawidłowości przedmiotowych wezwań w kontekście interpretacji wymogu "uprawnienia do rybactwa", naruszając tym samym art. 190 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. G. wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.
Kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania przez niedokonanie oceny prawidłowości kierowanych do wnioskodawcy wezwań do usunięcia braków w kontekście interpretacji "uprawnienia do rybactwa" oraz błędne uznanie, że wezwania zostały wadliwie sformułowane.
Oba wskazane zarzuty są nieuzasadnione.
Na wstępie przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylając pierwszy wyrok w sprawie nakazał wyjaśnienie na czym polega "uprawnienie do rybactwa" w rozumieniu art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym a następnie ocenę, czy w świetle zawartej tam definicji, wezwania do usunięcia braków były czytelne i jednoznaczne.
Sąd I instancji do tych zaleceń zastosował się w sposób zadowalający. Przytoczył treść art. 4 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym, z którego wynika, że "uprawniony do rybactwa" to podmiot, który:
- a) włada wodami w sztucznym zbiorniku wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących,
- b) właściciel albo posiadacz gruntów pod wodami stojącymi lub gruntów pod wodami, do których stosuje się odpowiednio art. 5 ust. 4 ustawy - Prawo wodne,
- c) właściciel albo posiadacz gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb.
Treść powołanego przepisu jest jednoznaczna i nie wymaga wykładni, zatem jego przytoczenie przez Sąd I instancji pozwala na ustalenie definicji "uprawnionego do rybactwa", jako podmiotu spełniającego jeden ze wskazanych wyżej warunków.
Dalej Sąd I instancji przytoczył treść obu wezwań kierowanych do wnioskodawcy i skonfrontował ich treść z treścią powołanego art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym, w rezultacie czego uznał, że zostały one sformułowane wadliwie.
Stanowisko Sądu I instancji jest w pełni trafne. Każde wezwanie do usunięcia braków musi być tak sformułowane, aby było czytelne i jasne dla swego adresata a nie tylko dla organu, który je wysyła. Prawidłowe wezwanie do usunięcia braków powinno wskazywać na czym brak polega i w jaki sposób należy ten brak usunąć, tj. jasno wskazywać czego organ oczekuje od strony. Przy tak zredagowanym wezwaniu, strona ma możliwość usunąć brak postępując zgodnie z wezwaniem. Wadliwe jest natomiast takie wezwanie, które zmusza stronę do rozszyfrowywania intencji organu i odgadywania jakich działań organ oczekuje. Prawidłowe wezwanie nie zmusza strony do korzystania ze zbioru aktów prawnych LEX i pomocy prawnej fachowca.
W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że wnioskodawca ubiegał się o pomoc na założenie nowych stawów rybnych, natomiast w świetle wyżej przytoczonej definicji ustawowej, okoliczności związane z planowaną inwestycją nie stanowiły o spełnieniu warunku "uprawnienia do rybactwa", który to warunek związany jest z dotychczasową działalnością (władanie wodami w sztucznym zbiorniku wodnym, własność lub posiadanie gruntów pod wodami stojącymi, własność lub posiadanie gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb). Ustanowienie omawianego warunku nie jest w żadnym razie oczywiste dla ubiegającego się o pomoc na nową inwestycję.
W świetle powyższego jednoznaczne i czytelne wezwanie skierowane do wnioskodawcy nie mogło ograniczać się do przytoczenia numeru artykułu z określonej ustawy, a powinno zawierać przynajmniej treść przepisu (art. 4 ust.
1) i wyjaśniać w jaki sposób (jakimi dokumentami) strona można wykazać okoliczności w nim opisane. Brak przytoczenia treści art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym zmusza każdego czytelnika wezwania do niezwłocznego sięgnięcia do tekstu ustawy, co dla urzędnika organu jest proste, ale dla hodowcy ryb stanowić może znaczące utrudnienie. O tym, że wezwanie było dla strony niezrozumiałe najlepiej świadczy fakt, że na pierwsze wezwanie złożyła szereg dokumentów związanych z nową inwestycją, podczas gdy istotne dla sprawy były okoliczności związane z dotychczasową działalnością wnioskodawcy (np. posiadanie gruntów pod stawami rybnymi).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 190 p.p.s.a. i nieprawidłowego wykonania zaleceń NSA zawartych w pierwszym wyroku są nieusprawiedliwione, a stanowisko WSA, co do nieprawidłowości i nieskuteczności kierowanych do strony wezwań do usunięcia braków jest trafne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Są Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.