Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 533/10 "T." J. N. Spółka Jawna w O. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. i poprzedzającej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że za jego uwzględnieniem przemawia wysokość kary, tj. 4.800 zł. Kara w tej wysokości w ocenie strony skarżącej będzie miała wpływ na płynność finansową Spółki i w konsekwencji może wyrządzić szkodę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powołanego przepisu wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek.
Naczelny Sąd Administracyjny ma na uwadze, że każde rozstrzygnięcie administracyjne polegające na nałożeniu kary powoduje, z istoty rzeczy, dolegliwość finansową dla podmiotu, na który karę nałożono. Samo wystąpienie tego skutku nie jest jednak wystarczającą przyczyną wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała jedynie, że wysokość nałożonej kary, tj. 4.800 zł, będzie miała wpływ na płynność finansową Spółki, co w konsekwencji może wyrządzić szkodę. Należy zatem stwierdzić, że Spółka nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej, by Sąd mógł dokonać oceny, czy uiszczenie wskazanej kwoty rzeczywiście będzie miało wpływ na utratę płynności finansowej skarżącej. Za niewystarczające należy uznać ograniczenie się w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji do ogólnego stwierdzenia, że uiszczenie powyższej kary stanowi o spełnieniu opisanej już szerzej przesłanki tymczasowej ochrony sądowej w formie przewidzianej przez art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.