Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 20 marca 2012 r., oddalił skargę S. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] września 2011 r. w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
Dyrektor Izby Skarbowej W. udzielił sp. z o.o. S. decyzją o nr [...] z [...] października 2009 r. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier automatach o niskich wygranych w 198 punktach gier na terenie województwa [...]. Na podstawie pkt VI decyzji spółkę zobowiązano do uruchomienia do [...] października 2010 r. wszystkich punktów gier na automatach wymienionych w pkt III decyzji.
Z uwagi na to, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323) przeniosła dotychczasowe zadania organów podatkowych z ustawy o grach i zakładach wzajemnych na organy celne, akta sprawy dotyczące zezwolenia zostały przekazane do Izby Celnej w W. Na wniosek strony, decyzją z [...] listopada 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W. przedłużył zezwolenie w zakresie terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier do [...] kwietnia 2011 r.
Pismem z [...] marca 2010 r., spółka zwróciła się ponownie do organu o zmianę przedłużonego terminu rozpoczęcia działalności, z [...] kwietnia 2011 r. na [...] kwietnia 2012 r. Spółka poinformowała, iż dotychczas w ramach udzielonego zezwolenia uruchomiła 56 punktów gier na automatach o niskich wygranych. Niedotrzymanie pierwotnego terminu spowodowane było niewykonywaniem badań automatów do gier przez jednostki badające, brakiem współpracy z dysponentami lokali, przekształceniami prowadzonej działalności w niektórych punktach w sposób uniemożliwiający uruchomienie w nich automatów. Utrudnieniem były także zatrzymania i kontrole automatów wykonywane przez Służbę Celną.
Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] maja 2011 r. odmówił kolejnego przedłużenia Spółce terminu stwierdzając, że 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, dalej "u.g.h."), wprowadzająca możliwość jednorazowego przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniu o 6 miesięcy.
Od powyższej decyzji pełnomocnik spółki złożył odwołanie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa.
Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie spór dotyczył możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności gospodarczej, dla prowadzenia której zezwolenie wydano pod rządami uchylonej ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych z 29 lipca 1992 r. (Dz.U. 2004 Nr 4, poz.27 ze zm.), podczas gdy wnioski o przedłużenie tego terminu złożono pod rządami nowej ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 201, poz. 1540), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. Według sądu zastosowanie nowej ustawy, obowiązującej w dniu złożenia wniosków o przedłużenie terminów, było prawidłowe.
Sąd podkreślił, że wbrew twierdzeniom spółki, art. 34 ust.1 pkt 7 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych przewidywał że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wygasają w przypadku niepodjęcia działalności objętej zezwoleniem w terminie roku od dnia jej udzielenia. Takie decyzje nie mogły być zmieniane w zakresie ostatecznego terminu rozpoczęcia działalności, gdyż stał temu na przeszkodzie art. 36 ust. 5 tejże ustawy jako przepis szczególny. Stanowił on, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie [...] gier na automatach o niskich wygranych [...] wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Przepisy ustawy o grach hazardowych są zatem korzystniejsze dla osób, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przed jej wejściem w życie.
Przewidują bowiem, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu, zezwolenie wygasa w całości lub w części, w której nie podjęto działalności (art. 48 ust. 2). Dają także możliwość przedłużenia określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy (art. 48 ust. 1). Skarżąca skorzystała już z możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniu. W tym stanie rzeczy odmowa dokonania kolejnej zmiany zezwolenia w zakresie zmiany terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier była zasadna.
Odnosząc się do dalszych zarzutów skarżącej Sąd uznał, że projekt ustawy o grach hazardowych nie wymagał notyfikacji, gdyż ustawa ta nie zawiera przepisów technicznych. Za nietrafne Sąd uznał także zarzuty naruszenia art. 34, art. 49, art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), gdyż przedmiot niniejszego postępowania nie jest objęty zakresem regulacji tych przepisów. Co do zarzutów o naruszeniu przez ustawę o grach hazardowych przepisów Konstytucji, Sąd nie dopatrzył się żadnego z podnoszonych naruszeń zasady demokratycznego państwa prawnego. Sąd zwrócił uwagę, że badanie konstytucyjności ustaw mieści się w zakresie właściwości Trybunału Konstytucyjnego, a nie sądu administracyjnego. Ustawa o grach hazardowych nie została zakwestionowana w tym trybie, a zatem korzysta z domniemania konstytucyjności.
Powyższy wyrok spółka zaskarżyła w całości i wniosła o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od organu, na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej Spółka na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz.270, dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) i c) oraz art.1 §2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2012 nr 153, poz.1269, dalej "p.u.s.a.") zarzuciła wyrokowi sądu:
- 1. Bezzasadne uznanie za zgodną z prawem decyzji władzy celnej, wydanej przy naruszeniu prawa materialnego, tj. art.48 ust. 1 u.g.h., stosowanego w zw. z art.129 ust.1 oraz art.135 ust.1 tej ustawy, co ma postać utrzymania w mocy orzeczenia władzy celnej naruszającego prawo pierwotne, tj. fundamentalne zasady prawa Unii Europejskiej, uregulowane w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej po zmianach wprowadzonych Traktatem z Lizbony z 13 grudnia 2007 r. (Dz.U. 2009 nr 203, poz.1569) zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej o Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, tj. orzeczenie przez sąd I instancji wbrew regulacji przepisów:
- - art. 34 TFUE – czyli zakazu stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych i środków im równoważnych w obrocie towarowym między krajami Unii Europejskiej;
- - art. 49 TFUE – tj. zasady swobody przedsiębiorczości na obszarze Unii Europejskiej;
- - art. 56 TFUE – tj. zasady swobody świadczenia usług na obszarze Unii Europejskiej.
- 2. Bezzasadne uznanie za zgodną z prawem decyzji władzy celnej, wydanej w oparciu o akt prawny, który uznać należy za nieobowiązujący, tj. naruszenie polegające w szczególności na nie uchyleniu orzeczenia władzy celnej, mimo iż oparte zostało ono o przepis zawarty w akcie prawnym (tj. ustawie o grach hazardowych), który na tle prawa Unii Europejskiej powinien zostać uznany przez organ za nieobowiązujący i co skutkować powinno odmową jego zastosowania, a to przede wszystkim z uwagi na doniosłe uchybienie w procedurze prawotwórczej, czyli braku realizacji obowiązku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, wynikającego w szczególności z art.8 ust.1 akapit pierwszy Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. (Dz.U.UE.L.1998.204.37 z późn.zm.) wszystko z uwagi na co najmniej pośredni, niedozwolony wpływ przepisów technicznych zawartych w tej ustawie na niepodważalne zasady swobodnego przepływu towarów i usług na terenie Unii Europejskiej.
- 3. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 48 ust.1 u.g.h. poprzez jego bezzasadne zastosowanie w sytuacji gdy żaden przepis tejże ustawy o grach hazardowych nie wskazuje na możliwość jego zastosowania, co w obliczu art.129 ust.1 tej ustawy nakazuje stosować przepisy dotychczasowe, a nie przepisy nowej ustawy.
Z ostrożności procesowej, na wypadek ewentualnych wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do słuszności podniesionego wyżej zarzutu naruszenia prawa Unii Europejskiej, Skarżąca wniosła o wystąpienie Sądu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu z pytaniem prejudycjalnym, proponując następującą jego treść: " Czy przepis art. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art.8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który przewiduje prawo tylko do jednokrotnego przedłużenia i tylko o 6 miesięcy, terminu rozpoczęcia działalności na podstawie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, szczególnie gdy poprzedni stan prawny nie reglamentował w żaden sposób omawianego uprawienia".
Niezależnie od powyższego skarżąca poddała pod rozwagę Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpienie, na podstawie art.193 Konstytucji oraz art.3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, do Trybunału Konstytucyjnego pytaniem o treści: "Czy art.48 ust.2 ustawy o grach hazardowych stosowany równocześnie z art.48 ust.1 tej samej ustawy, przewidujący bezwarunkowe wygasanie, z mocy samego prawa, zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w całości lub w części, w której nie podjęto działalności, a więc uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych, odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalne wcześniej uruchomianie nowych punktów gier objętych wydanym już zezwoleniem, nie jest zgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które – w zaufaniu do dotychczasowych przepisów – rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych – szczególnie w obliczu możliwości tylko jednokrotnego przedłużania i tylko o 6 miesięcy terminu rozpoczęcia działalności, mimo iż dotychczasowe przepisy nie ograniczały możliwości z zakresie przedłużania owego terminu".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie, jak już wskazano, zostało wszczęte pod rządami nowej ustawy o grach hazardowych.
Odnosząc się do podniesionej w skardze kasacyjnej spornej kwestii notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych stanowisko Sądu I instancji, według którego ustawa ta nie podlegała obowiązkowi notyfikacji, nie może być uznane za miarodajne w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., wydanym w połączonych sprawach C – 213/11, C – 214/11 i C – 217/11.
W myśl stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego.
Trybunał nie zaliczył przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych do "przepisów technicznych" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, takich jak "specyfikacje techniczne" (w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy) oraz "zakazy" (określone w art. 1 pkt 11 dyrektywy). Stwierdził natomiast, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, jeżeli ustanawiają one "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Zakazy wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami mogą, bowiem, według Trybunału, bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami (pkt 35- 36).
W uzasadnieniu wyroku Trybunał podniósł konieczność przeprowadzenia ustaleń, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na ich właściwości lub sprzedaż, co powinno nastąpić przy uwzględnieniu, między innymi okoliczności, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane, a także ustaleń, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystywania ich w kasynach, jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (pkt 37 – 39).
Zarówno organ, jak i Sąd I instancji nie analizowali kwestii technicznego charakteru zakwestionowanych przez spółkę przepisów ustawy o grach hazardowych, co odnosi się również do mającego istotne znaczenie w sprawie przepisu art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 1 u.g.h. pod kątem miarodajnego w tym względzie stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażonego w omawianym wyroku.
Wprawdzie w myśl omawianego wyroku rozstrzygnięcie o charakterze określonego przepisu należy do sądu krajowego, tym niemniej, należy jednak pamiętać o obowiązującej w prawie unijnym zasadzie autonomii proceduralnej państw członkowskich. Państwa członkowskie mają więc, co do zasady, swobodę w zakresie określania w prawie krajowym sposobu realizacji określonych obowiązków bądź uprawnień wynikających z prawa unijnego. Stwierdzenie Trybunału, że ustalenie technicznego charakteru przepisów ustawy hazardowej należy do sądu krajowego należy zatem odczytywać przez pryzmat specyfiki działania polskich sądów administracyjnych, sprawujących kontrolę działalności administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP). Sądowa kontrola administracji publicznej przeprowadzana jest przy zastosowaniu środków przewidzianych w ustawie, których istota sprowadza się zasadniczo do zniesienia działania lub bezczynności niezgodnej z prawem, a nie do merytorycznego rozstrzygania w tym zakresie.
Z obowiązujących rozwiązań prawych i przyjętego – zasadniczo - kasacyjnego typu kontroli działalności administracji publicznej wynika, że wobec wyraźnego odróżnienia kontroli administracji publicznej (rozstrzygania sprawy sądowoadministracyjnej) od wykonywania administracji publicznej (rozstrzygania sprawy administracyjnej), sąd administracyjny nie ma kompetencji do przejęcia sprawy administracyjnej, jako takiej, do jej końcowego załatwienia i rozstrzygnięcia co do jej istoty. Nie zastępuje więc, ani też nie wyręcza organu administracji publicznej w realizacji powierzonych mu zadań. Sprawa, której przedmiot należy do właściwości określonego organu administracji, z momentem wywołania kontroli sądu administracyjnego, nie przestaje być sprawą, załatwienie której należy do tego organu. Rolą sądu administracyjnego, operującego w granicach sprawy i na podstawie ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego sprawy jest przeprowadzenie kontroli i oceny działania organu z punktu widzenia jego zgodności z prawem.
Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest więc "sprawa administracyjna", lecz zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym, a postępowanie sądowoadministracyjne, nie stanowi w żaden sposób formy, trybu, rodzaju, czy też kontynuacji postępowania administracyjnego. Istotą kontroli administracji publicznej jest rozstrzyganie sprawy sądowoadministracyjnej rozumianej, jako wywołany przed sądem administracyjnym spór między jednostką (adresatem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej), a organem administracji publicznej (autorem rozstrzygnięcia adresowanego do jednostki). Przedmiotem i treścią tego sporu jest postawiony zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, a konsekwencją rozstrzygnięcia sądu administracyjnego sprowadzającego się do zwrotu stosunkowego "zaskarżony akt (czynność) jest/nie jest zgodny z prawem" jest utrzymanie go w mocy albo wyeliminowanie z obrotu prawnego, jeżeli jest sprzeczny z prawem w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Rezultatem tego rozstrzygnięcia nie jest, ani konkretyzacja, ani też ustalanie dyspozycji normy prawa, lecz kontrola zgodności z prawem tej konkretyzacji, wynikiem której jest jej zaakceptowanie, albo jej wyeliminowanie.
Zważywszy, iż przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest "sprawa administracyjna", lecz zbadanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności, dlatego ustalenia w kwestiach, na które wskazał Trybunał, powinien w pierwszej kolejności poczynić organ.
Uwzględniając powyższe, w tym mając również na uwadze wyrażoną w art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 8, poz.60, dalej "O.p.") zasadę legalizmu, w sytuacji gdy wymieniony wyrok Trybunału Sprawiedliwości należałoby uznać za element porządku prawnego, potrzeba rozważenia przez organ, a następnie przez sąd administracyjny konsekwencji prawnych wynikających z tego wyroku, wydaje się być tym bardziej oczywista. A zatem, pod tym kątem, niejako od początku, należałoby rozpoznać sprawę.
W kontekście omawianego wyroku Trybunału Sprawiedliwości, nie stwierdzając naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i rozpoznał skargę, a uznając ją w świetle przedstawionych argumentów za zasadną, uchylił wydane w sprawie decyzje organu z powodu naruszenia prawa.
Organ administracji, dokonując w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy oceny charakteru prawnego omawianych przepisów ustawy o grach hazardowych, w pierwszej kolejności uwzględni wykładnię pojęcia "przepisu technicznego", dokonaną w powołanym wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który to wyrok stanowiąc element porządku prawnego nie może być przez organ pominięty. Odniesienie się przez organ do zasadniczej w sprawie kwestii technicznego, bądź nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, stanowi niejako warunek wstępny oceny zasadności pozostałych podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, w szczególności dotyczących naruszenia przez organy i Sąd I instancji prawa unijnego oraz Konstytucji RP. Merytoryczna ocena zarzutów uchybienia zasadom ochrony interesów w toku, przyzwoitej legislacji, swobody przedsiębiorczości, czy też swobody świadczenia usług, na obecnym etapie postępowania byłaby przedwczesna.
Niezależnie od powyższego, dla wszechstronnego zbadania sprawy, organ nie powinien również pominąć rozważenia zagadnienia, czy kwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych mogłyby być zwolnione z wymogu podlegania przepisom Dyrektywy 98/34/WE, z powołaniem się na pkt 4 jej preambuły, z którego wynika, że bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancje.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
- - ---------------------- 11