Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fundacji Edukacji [...] z siedzibą we W. na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (Prezes GUS) z [...] marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny.
Skarżąca w piśmie z [...] września 2007 r. wystąpiła do Urzędu Statystycznego we W. o dokonanie w Krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej - REGON, zmiany wpisu w zakresie rodzaju przeważającej działalności w brzmieniu: "91.33.Z. Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana" i wpisanie w to miejsce oznaczenia: "Szkolnictwo podstawowe" o symbolu PKD 80.10.B. według Polskiej Klasyfikacji Działalności, jako działalności przeważającej, począwszy od [...] września 2001 r., tj. od dnia wpisania skarżącej do Krajowego Rejestru Sądowego. W uzasadnieniu skarżąca podała, iż zgodnie ze statutem jest podmiotem, którego przeważającą działalnością jest prowadzenie szkół w rozumieniu ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 95, poz. 425 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o systemie oświaty, tj. Dwujęzycznej Szkoły Podstawowej "A." i Dwujęzycznego Gimnazjum "A.".
Strona stwierdziła też, iż w jej przypadku przy ustalaniu rodzaju przeważającej działalności winien mieć zastosowanie przepis § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji rejestru podmiotów gospodarki narodowej, w tym wniosków, ankiet i zaświadczeń oraz szczegółowych warunków i trybu współdziałania służb statystyki publicznej z innymi organami prowadzącymi urzędowe rejestry i systemy informacyjne administracji publicznej (Dz. U. Nr 69, poz. 763 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z 27 lipca 1999 r.
W odpowiedzi na pismo zastępcy Dyrektora Urzędu Statystycznego we W. z [...] października 2007 r. informujące o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści skarżąca pismem z [...] października 2007 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.
Dyrektor Urzędu Statystycznego we W. postanowieniem z [...] stycznia 2008 r., nr [...] na podstawie: art. 219 k.p.a., ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o statystyce publicznej, rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 33, poz. 289 ze zm.), zwanego dalej: rozporządzeniem z 20 stycznia 2004 r. w sprawie PKD, odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą. W uzasadnieniu organ wskazał, iż rodzaj przeważającej działalności skarżącej podlega ustaleniu na podstawie § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. z uwzględnieniem określonego w statucie rodzaju działalności, dla której została powołana. Zdaniem organu, działalność statutowa skarżącej Fundacji, prowadzącej niepubliczne szkoły i placówki oświatowe podlega wpisaniu do rejestru REGON, jako działalność przeważająca według PKD 91.33.Z., tj. "Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana".
W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej Prezes GUS postanowieniem z [...] marca 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 22, art. 25 ust. 1 pkt 10 i art. 41 pkt 1 ustawy o statystyce publicznej w zw. z § 1, § 4 ust. 1 pkt 1, § 5 i § 10 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu Prezes GUS stwierdził, że skarżąca błędnie uważa, iż przeważający rodzaj jej działalności powinien być ustalony na podstawie § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r., podczas kiedy w tym trybie może być ustalony przeważający rodzaj działalności m.in. dla zakładów działalności gospodarczej fundacji. Zdaniem organu odwoławczego, dla ustalenia rodzaju przeważającej działalności skarżącej zastosowanie ma § 10 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia. Prezes GUS stwierdził, iż zgodnie z zasadami metodycznymi PKD, właściwym grupowaniem dla działalności skarżącej określonej według § 7 statutu jest podklasa według PKD 91.33.Z., aktualnie PKD 94.99.Z. - "Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana", co znajduje potwierdzenie w części III Wyjaśnień stanowiących załącznik do rozporządzenia z 20 stycznia 2004 r. w sprawie PKD. Organ stwierdził, że prowadzone przez skarżącą Dwujęzyczne Gimnazjum "A." ma określony rodzaj działalności - "Szkolnictwo gimnazjalne" według PKD 80.21.A., aktualnie PKD 85.31.A. (podklasa ta obejmuje edukację w gimnazjum), zaś Dwujęzyczna Szkoła Podstawowa "A." ma określony rodzaj działalności - "Szkolnictwo podstawowe" według symbolu PKD 80.10.B. aktualnie PKD 85.20.Z. (podklasa ta obejmuje edukację w szkołach podstawowych).
Działalność oznaczoną takimi symbolami PKD prowadzą wyłącznie szkoły podstawowe i gimnazja (publiczne i niepubliczne), których funkcjonowanie reguluje ustawa o systemie oświaty. Zdaniem Prezesa GUS, skarżąca będąca organem założycielskim i prowadzącym szkołę niepubliczną, nie może być klasyfikowana według PKD jako szkoła, a wyłącznie w Sekcji O "Działalność usługowa komunalna, społeczna i indywidualna, pozostała", która obejmuje różne rodzaje działalności, gdzie indziej niesklasyfikowane, w tym m.in. "działalność organizacji członkowskich, stowarzyszeń, związków religijnych, związków zawodowych". Podklasa 91.33.Z. - "Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana" - obejmuje "Działalność organizacji niezwiązanych bezpośrednio z partią polityczną, wspierających inicjatywy społeczne poprzez edukację, wpływy polityczne, gromadzenie funduszy itp.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Fundacji Edukacji [...] z siedzibą we W. na powyższe postanowienie uznając, że wbrew zarzutom skarżącej, zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy wymagane w świetle art. 124 § 1 k.p.a., a w szczególności zawiera podpis osoby upoważnionej do jego wydania. Na stronie tytułowej wskazano bowiem, iż postanowienie zostało wydane przez Prezesa GUS Józefa Oleńskiego (nagłówek na 1 stronie dokumentu postanowienia), zaś pod treścią rozstrzygnięcia, na ostatniej stronie, widnieje podpis osoby sprawującej funkcję tego organu.
Sąd wskazał wprawdzie, że rozstrzygnięcia organów administracji publicznej winny zawierać pod treścią danego aktu nie tylko niewyraźny podpis (tzw. parafę) osoby upoważnionej do wydania rozstrzygnięcia, ale również np. pieczęć imienną ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Sąd uznał, że z braku takiej pieczęci nie można wywodzić negatywnych skutków prawnych, jeżeli z całości dokumentu - aktu wyraźnie wynika, kto wydał dane rozstrzygnięcie.
Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów merytorycznych skargi przywołał treść art. 42 ustawy o statystyce publicznej oraz § 1, § 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. i stwierdził, że skarżąca błędnie uważa, iż przeważający rodzaj jej działalności powinien być ustalony na podstawie § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. wskazując, że na podstawie tego przepisu może być ustalony przeważający rodzaj działalności zakładów działalności gospodarczej fundacji. Sąd stwierdził, iż dla ustalenia rodzaju przeważającej działalności skarżącej należy zastosować przepis § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 27 lipca 1999 r., a w związku z tym kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości dokonanej klasyfikacji według PKD ma analiza treści statutu skarżącej.
W ocenie Sądu I instancji, Prezes GUS zasadnie wskazał na określony w § 7 ust. 1 statutu cel skarżącej Fundacji, tj. działanie na rzecz wzbogacania możliwości edukacji społeczeństwa poprzez wspieranie działań na rzecz rozwoju oświaty i edukacji, wspieranie działań edukacyjnych w kierunku kształtowania tożsamości regionalnej, wspieranie finansowe szkół wszystkich szczebli w ich działalności edukacyjnej, zaznajamianie z kulturą i dorobkiem innych narodowości, udzielanie pomocy innym placówkom oświatowym w zakresie kontaktów międzynarodowych i na tej podstawie prawidłowo określił rodzaj przeważającej działalności, dla którego została powołana skarżąca Fundacja.
Sąd uznał również, że Prezes GUS odnosząc się do zasad metodycznych PKD, prawidłowo wskazał, iż odpowiednim grupowaniem dla działalności skarżącej jest podklasa według PKD 91.33.Z., tj. "Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana". Sąd podkreślił, że zgodnie z treścią części III Wyjaśnień stanowiących załącznik do rozporządzenia z 20 stycznia 2004 r. w sprawie PKD, "Podklasa ta obejmuje działalność organizacji niezwiązanych bezpośrednio z partią polityczną, wspierających inicjatywy społeczne poprzez edukację, wpływy polityczne, gromadzenie funduszy itp.", co odpowiada treści § 7 ust. 1 statutu Fundacji. Wbrew zarzutom skargi, znaczenie dla dokonanych ustaleń miał wyłącznie ten przepis statutu, gdyż według "celów Fundacji" określa się rodzaj działalności, dla której została powołana.
Zdaniem Sądu I instancji, powoływanie się przez skarżącą na treść § 7 ust. 2 statutu, określającego "sposoby realizacji celów" poprzez organizowanie i finansowanie dwujęzycznej szkoły podstawowej, gimnazjum i szkoły ponadgimnazjalnej oraz prowadzenie szkoleń i kursów edukacyjnych, nie zmienia faktu, iż to nie skarżąca Fundacja prowadzi edukację, lecz wyłącznie prowadzone przez nią szkoły, jako odrębne jednostki organizacyjne. Sąd podkreślił, że niepubliczne szkoły i placówki oświatowe rejestrowane są w rejestrze REGON, jako tzw. jednostki lokalne podmiotów je prowadzących. Prowadzone przez skarżącą Dwujęzyczne Gimnazjum "A.", ma określony rodzaj działalności - "Szkolnictwo gimnazjalne" - PKD 80.21.A., aktualnie PKD 85.31.A. (podklasa ta obejmuje edukację w gimnazjum), a Dwujęzyczna Szkoła Podstawowa "A.", ma określony rodzaj działalności - "Szkolnictwo podstawowe" - PKD 80.10.B., aktualnie PKD 85.20.Z. (podklasa ta obejmuje edukację w szkołach podstawowych).
Sąd podzielił stanowisko Prezesa GUS, że działalność oznaczoną takimi symbolami PKD, prowadzą wyłącznie szkoły podstawowe i gimnazja (publiczne i niepubliczne), których funkcjonowanie reguluje ustawa o systemie oświaty.
Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca będąc organem założycielskim i prowadzącym szkołę niepubliczną, nie może być klasyfikowana według PKD jako szkoła, lecz musi być sklasyfikowana wyłącznie w Sekcji "O" "Działalność usługowa komunalna, społeczna i indywidualna, pozostała", która to Sekcja obejmuje różne rodzaje działalności, gdzie indziej niesklasyfikowane, w tym m.in. "działalność organizacji członkowskich, stowarzyszeń, związków religijnych, związków zawodowych". Podklasa 91.33.Z. - "Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana", która obejmuje działalność organizacji niezwiązanych bezpośrednio z partią polityczną, wspierających inicjatywy społeczne poprzez edukację, wpływy polityczne, gromadzenie funduszy itp.
Sąd zauważył przy tym, że organy obu instancji nie zanegowały faktu, iż przepisy ustawy o systemie oświaty mają zastosowanie do działalności i funkcjonowania Dwujęzycznej Szkoły Podstawowej "A." i Dwujęzycznego Gimnazjum "A.", dla których skarżąca jest organem prowadzącym. Sąd nie podzielił ponadto zarzutu naruszenia przez Prezesa GUS zasad określonych w art. 3 ustawy o statystyce publicznej uznając, że przyjęta klasyfikacja według PKD oddaje w sposób rzetelny i obiektywny działalność skarżącej.
W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak było przesłanek do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą. W ocenie Sądu, Prezes GUS wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego przyjął za organem I instancji, że przeważający rodzaj działalności skarżącej nie może być ustalony na podstawie § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. Nie uchybił normom zawartym w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne nie naruszył art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym nie dopuścił się naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., bowiem prowadząc postępowanie w myśl art. 219 k.p.a., wszechstronnie wyjaśnił istotne okoliczności dotyczące klasyfikacji PKD.
Fundacja Edukacji [...] z siedzibą we W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:
naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:
- 1) art. 3 ustawy o statystyce publicznej przez uznanie, że organ II instancji zachował zasadę rzetelnego, obiektywnego i systematycznego informowania społeczeństwa, organów państwa i administracji publicznej oraz podmiotów gospodarki narodowej o sytuacji ekonomicznej, demograficznej, społecznej oraz środowiska naturalnego;
- 2) przepisów rozporządzenia z 24 grudnia 2007 r. w sprawie PKD w zw. z § 10 ust. 2 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. poprzez uznanie, iż prawidłowe było rozstrzygnięcie organu II instancji utrzymujące w mocy postanowienia organu I instancji, w treści którego nieprawidłowo zakwalifikowano przeważającą działalność strony skarżącej;
- 3) § 5 ust. 1 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. poprzez uznanie, iż prawidłowe było rozstrzygnięcie organu II instancji utrzymujące w mocy postanowienia organu I instancji, w którym nie dokonano stosownej zmiany cech objętych wpisem strony skarżącej do Krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej REGON;
- 4) § 7 Statutu skarżącej poprzez przyjęcie, iż organy obu instancji w sposób prawidłowy zastosowały tenże przepis;
naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 124 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 7 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż brak podpisu w treści postanowienia nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności postanowienia;
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia oraz brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sprawie;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo dopuszczenia się przez organ II instancji naruszenia przepisów prawa powołanych przez skarżącą w treści skargi;
- 4) art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a., poprzez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca, powołując się na treść art. 124 § 1 zdanie pierwsze k.p.a., nie zgodziła się z poglądem Sądu I instancji, iż brak wyraźnego wskazania imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby wydającej rozstrzygnięcie nie wywołuje negatywnych skutków prawnych, jeżeli z całości aktu wynika, kto wydał dane rozstrzygnięcie. Powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie skarżąca podniosła, że decyzja, na której zamiast odręcznego podpisu umieszczono faksymile podpisu, nie jest podpisana, a zatem jest nieważna w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącej, podpis nie może być zastąpiony - jak w przypadku zaskarżonego postanowienia - wydrukowaniem rozstrzygnięcia na papierze firmowym danej osoby bez jej wyraźnego podpisu, bowiem nie można stwierdzić, że rozstrzygnięcie zostało wydane przez tę osobę. Skarżąca podniosła, że zaskarżone postanowienie zostało opatrzone jedynie nieczytelnym znakiem, który nie może zostać uznany za podpis, gdyż nie wskazuje imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która ów znak zamieściła w treści postanowienia.
Skarżąca nie zgodziła się też z poglądem Sądu I instancji, iż rodzaj jej działalności winien być ustalony na podstawie § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. Zdaniem skarżącej, Sąd nie wyjaśnił, dlaczego podzielił stanowisko organu uznając, że odpowiednim grupowaniem dla jej działalności jest podklasa według PKD 91.33.Z, tj. "Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana". Zarzuciła, że zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd I instancji jedynie częściowo oceniły cele jej działalności na podstawie postanowień pkt 1 § 7 statutu, bez uwzględnienia treści pkt 2, w którym wskazano na organizowanie i finansowanie przez skarżącą dwujęzycznej szkoły podstawowej, gimnazjum i szkoły ponadgimnazjalnej oraz prowadzenie przez skarżącą szkoleń i kursów edukacyjnych. Skarżąca podniosła, że we wniosku z 17 września 2007 r. nie wskazywała na okoliczności i przesłanki wynikające ze statutu, lecz na okoliczności wynikające z treści § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r., tj. na kryterium udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów w sprzedaży oraz na kryterium - udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących.
Skarżąca powołała się w tym zakresie na przychód ze sprzedaży usług edukacyjnych - opłata czesnego za naukę w szkołach przez nią prowadzonych oraz na liczbę pracowników zatrudnionych przez skarżącą na umowę o pracę jako nauczyciele.
Skarżąca podniosła ponadto, że organy obu instancji ani Sąd I instancji nie zanegowały faktu, iż przepisy ustawy o systemie oświaty mają zastosowanie do działalności i funkcjonowania szkół, dla których skarżąca jest organem prowadzącym, bowiem ustawa ta obejmuje funkcjonowanie całego systemu oświaty, również szkół niepublicznych prowadzonych przez osoby prawne (art. 3 ust. 5, art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 3 tej ustawy). Skarżąca powołując się na treść § 5 ust. 1 pkt 6 oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. stwierdziła, że dotychczasowa kwalifikacja dokonywana przez organy w zakresie przeważającej działalności skarżącej dokonana z naruszeniem prawa i niezgodnie ze stanem faktycznym, stanowi naruszenie art. 3 ustawy o statystyce publicznej i powinna być zmieniona.
Skarżąca zarzuciła również, że Sąd I instancji nie zwrócił uwagi na szereg uchybień procesowych, których dopuściły się organy obu instancji, tj. zaakceptował naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów oraz prawdy obiektywnej, gdyż nie rozpatrzyły materiału dowodowego w takim zakresie, który pozwoliłby na ocenę istotnych okoliczności w sposób wyczerpujący i jednoznaczny. Zdaniem skarżącej, Sąd I instancji nie odniósł się do powyższych zarzutów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Prezes GUS nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania w przypadkach określonych w § 2. Wynikająca z powyższego przepisu zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.
Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W konsekwencji konieczne jest rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli zarzucane uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca zarzuciła, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 124 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 7 pkt 2 k.p.a. (w skardze wskazano nieistniejącą jednostkę redakcyjną § 7) poprzez przyjęcie, iż brak podpisu w treści postanowienia nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności postanowienia.
W związku z tak sformułowanym zarzutem kasacyjnym należy zauważyć, że Sąd I instancji ocenił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego - Józefa Oleńskiego oraz że pod treścią rozstrzygnięcia widnieje jego podpis jako osoby sprawującej funkcję tego organu i na tej podstawie uznał, że organ odwoławczy wydając to postanowienie nie naruszył w istotny sposób art. 124 § 1 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 124 § 1 k.p.a. Przepis ten określa składniki struktury postanowienia administracyjnego wskazując w szczególności, że powinno ono zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zaskarżone postanowienie jest aktem podpisanym przez osobę upoważnioną do jego wydania. Postanowienie to zostało bowiem podpisane przez Józefa Oleńskiego, który na stronie tytułowej w lewym górnym rogu oznaczony został jako osoba piastująca funkcję Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Prezes GUS wezwany przez NSA do ustosunkowania się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących braku podpisu w treści postanowienia stwierdził w piśmie z dnia 2 listopada 2009 r., że podpis pod postanowieniem jest jego oryginalnym podpisem.
Oznacza to w konsekwencji, że zaskarżone postanowienie podpisane zostało w sposób nienaruszający normy art. 124 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1242/08, niepubl.). W świetle przedstawionych wywodów Sąd I instancji nie miał podstaw do stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 k.p.a. Zarzut naruszenia powyższych przepisów nie może być w związku z tym uznany za usprawiedliwiony.
Za nieusprawiedliwiony należy również uznać, podniesiony w skardze kasacyjnej, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia i należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd I instancji podzielając stanowisko organów uznał, że rodzaj przeważającej działalności prowadzonej przez fundację nie może być ustalony według kryteriów określonych w § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to należy uznać za prawidłowe, ponieważ analiza uregulowań zawartych w pkt 1 i 2 ust. 2 § 10 tego rozporządzenia wskazuje, że pkt 2 dotyczy fundacji, natomiast pkt 1 ma zastosowanie do zakładów działalności gospodarczej fundacji. Zakłady działalności gospodarczej, o których mowa w pkt 1 ust. 2 § 10 zostały wyłączone z zakresu regulacji zawartej w pkt 2, co jednoznacznie wskazuje, że ten ostatni przepis określa kryteria ustalania rodzaju przeważającej działalności fundacji, a nie prowadzonego przez nią zakładu działalności gospodarczej.
Zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. rodzaj przeważającej działalności fundacji podlega ustaleniu na podstawie określonego rodzaju działalności, dla której fundacje zostały powołane. W statucie skarżącej Fundacji rodzaj prowadzonej przez nią działalności określony został w § 7 z tym, że w ust. 1 wymienione zostały cele działalności na rzecz wzbogacania możliwości edukacji społeczeństwa, natomiast w ust. 2 wskazano sposoby realizacji tych celów, polegające m.in. na organizowaniu i finansowaniu dwujęzycznej szkoły podstawowej i gimnazjum oraz prowadzeniu szkoleń i kursów edukacyjnych, co w ocenie skarżącej Fundacji stanowi przeważający rodzaj jej działalności. Działalność statutowa Fundacji w tym zakresie nie uzasadniała jednak, jak prawidłowo uznały organy i Sąd I instancji, dokonania zmiany w rejestrze i wpisania, że rodzajem przeważającej działalności Fundacji jest "Szkolnictwo podstawowe" o symbolu PKD 80.10.B., aktualnie PKD 85.20.Z.
Prowadzone przez skarżącą Fundację szkoły niepubliczne stanowią organizacyjne części Fundacji i zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. objęte są odrębną rejestracją prawną, jako jednostki lokalne. Prowadzona przez Fundację Dwujęzyczna Szkoła Podstawowa "A." objęta była podklasą 80.10.B. - "Szkolnictwo podstawowe", natomiast Dwujęzyczne Gimnazjum "A." podklasą 80.21.A. - "Szkolnictwo gimnazjalne". Symbole te, jako stanowiące podstawę do odrębnej rejestracji szkół prowadzonych przez Fundację, nie stanowią podstawy do określenia rodzaju przeważającej działalności samej Fundacji, której działalność objęta jest, jak prawidłowo przyjęły organy i Sąd I instancji, Sekcją "O" - "Działalność usługowa, komunalna, społeczna i indywidualna, pozostała", a w szczególności podklasą 91.33.Z - "Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana". Podklasa ta obejmuje m.in. działalność organizacji niezwiązanych bezpośrednio z partią polityczną, wspierającą inicjatywy społeczne poprzez edukację. Skarżąca spełnia te kryteria, ponieważ nie jest związana z partią polityczną a statutowym celem jej działalności jest wspieranie (wzbogacanie) możliwości edukacji społeczeństwa.
W świetle powyższego należało uznać, że Sąd I instancji zasadnie orzekł, że rodzaj działalności wykonywanej przez skarżącą Fundację został wpisany do rejestru w sposób prawidłowy oraz że w sprawie nie zachodziła podstawa do zmiany cech objętych tym wpisem. Za niezasadny należy w związku z tym uznać zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem § 5 ust. 1 pkt 6 w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 27 lipca 1999 r. oraz art. 3 ustawy o statystyce publicznej.
Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 7 statutu Fundacji powołanego w petitum skargi kasacyjnej jako samodzielna podstawa kasacyjna, ponieważ w świetle art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na naruszeniu przepisów prawa materialnego i procesowego, a nie na postanowieniach statutu strony skarżącej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w sposób należyty wyjaśnił i uzasadnił podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, nie naruszając wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie wymienionych w petitum skargi kasacyjnej przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) p.p.s.a. prawidłowo uznając, że orzekające w sprawie organy nie naruszyły wymienionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.