Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 28 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1023/07 oddalił skargę E. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odwołania ze stanowiska notariusza.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
E. M. w dniu [...] października 2005 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2003 r., utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] października 2003 r. o odwołaniu jej ze stanowiska notariusza. Zdaniem skarżącej, wspomniane decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa - art. 28 i 61 k.p.a. oraz art. 16 § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158), albowiem postępowanie w sprawie odwołania ze stanowiska notariusza zostało wszczęte na wniosek a nie z urzędu.
Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] marca 2006 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. Następnie E. M. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2006 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., E. M. domagała się stwierdzenia nieważności wymienionych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1193/06, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.
Z kolei Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2003 r., utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...] października 2003 r. o odwołaniu E. M. ze stanowiska notariusza.
Od powyższej decyzji E. M. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r.
Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, że organ słusznie przyjął, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o odwołaniu E. M. ze stanowiska notariusza, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.
Sąd zauważył, że zarzuty dotyczące wadliwości wszczęcia postępowania w sprawie odwołania E. M. ze stanowiska notariusza były już przedmiotem szczegółowej analizy i oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który rozpoznawał skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2003 r. i Naczelny Sąd Administracyjny, który rozpoznawał sprawę na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą. Sądy obu instancji uznały, że postępowanie w sprawie odwołania E. M. ze stanowiska notariusza toczyło się z urzędu, a wnioski Rady Izby Notarialnej w R. o wszczęcie postępowania stanowiły zawiadomienie organu o przyczynach uzasadniających wszczęcie postępowania z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 62/05 stwierdził, że uchybienie organu samorządu notarialnego polegające na kierowaniu do Ministra Sprawiedliwości wniosków o wszczęcie postępowania, w sytuacji kiedy to postępowanie wszczynane jest z urzędu przez organ, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że postępowanie w przedmiocie odwołania skarżącej ze stanowiska notariusza toczyło się z urzędu, choć Minister Sprawiedliwości wszczynając postępowanie i zawiadamiając o tym strony powołał się na wniosek Rady Izby Notarialnej w R. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzut skarżącej dotyczący zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność wszczęcia postępowania w sprawie odwołania jej ze stanowiska notariusza, należało uznać za nietrafny. Sąd I instancji zauważył, że Minister Sprawiedliwości, badając zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności związany był w całości przytoczoną ocenę prawną decyzji z dnia [...] listopada 2003 r.
Zdaniem Sądu I instancji, organ prawidłowo ocenił, iż w sprawie nie zachodziły przesłanki uzasadniające przeprowadzenie rozprawy, czego domagała się skarżąca. Sąd podkreślił, że postępowanie dowodowe może toczyć się w formie rozprawy administracyjnej wówczas, gdy dla udowodnienia stanu faktycznego niewystarczające są dokumenty. To do organu administracji należy ocena wystąpienia przesłanki uzasadniającej przeprowadzenie rozprawy. Do zbadania istnienia przesłanek nieważności i poczynienia ustaleń w tym zakresie oraz wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., wystarczający był zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentów. Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie powołała się na żadne nowe okoliczności, nie przedstawiła nowych dowodów, które powodowałyby konieczność przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana po wszechstronnej analizie zgromadzonego w sprawie materiału i zbadaniu z urzędu, czy istnieją przesłanki nieważności o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. bowiem organ przed wydaniem decyzji, zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Przedmiotem rozważań Ministra Sprawiedliwości były zarówno: kwestia legitymacji procesowej stron, okoliczności wszczęcia postępowania w przedmiocie odwołania skarżącej ze stanowiska notariusza, a także przesłanki dotyczące postępowania dowodowego zawarte w art. 89 § 1 i 2 k.p.a.
Zdaniem Sądu sprawa została wyjaśniona zarówno pod względem zaistnienia przesłanek formalnoprawnych do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o odwołaniu skarżącej ze stanowiska notariusza, jak i pod względem merytorycznym - ustalenia istnienia podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji.
E. M. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez:
- - naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej, pomimo związania w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. "własnym skutecznym, wykonalnym i prawomocnym" wyrokiem z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1193/06 uchylającym decyzje Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 r. i z dnia [...] kwietnia 2006 r. co stanowi naruszenie przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.),
- - naruszenie ustawowego nakazu związania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania administracyjnego w sprawie podlegającej kognicji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o odwołaniu skarżącej ze stanowiska notariusza zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1654/07,co stanowi naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a.
Z uzasadnieni skargi kasacyjnej wynika, że zdaniem skarżącej, Sąd I instancji niezasadnie pominął ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1193/06, zaś nadmierną wagę przywiązywał do oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 62/05. W szczególności nie zostało uwzględnione wskazanie co do konieczności przeprowadzenia przez Ministra Sprawiedliwości postępowania dowodowego na okoliczność wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skarżąca podniosła także, że ocena prawna zawarta w wyroku NSA z dnia 29 czerwca 2005 r., oddalającym skargę kasacyjną skarżącej w sprawie odwołania jej ze stanowiska notariusza, nie jest oceną prawną w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., gdyż została ona wyrażona w innej sprawie niż dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji o odwołaniu skarżącej ze stanowiska notariusza. Dla tej ostatnio wymienionej sprawy istotna była wyłącznie ocena prawna zawarta w wyroku WSA w W. sygn. akt VI SA/Wa 1193/06.
W ocenie skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. badając decyzje Ministra Sprawiedliwości pominął wspomnianą ocenę i zaakceptował postępowanie Ministra Sprawiedliwości, który jedynie wszczął postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o odwołaniu notariusza, odstępując od przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie badania wystąpienia przesłanek nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Skarżąca przyznała, że każdy z wymienionych wyroków ma moc wiążącą i każdy ze swej istoty zawiera ocenę prawną. Jednakże wyrok NSA w sprawie odwołania ze stanowiska notariusza (sygn. akt II GSK 62/05) nie ma mocy wiążącej w obecnym postępowaniu, gdyż zapadł w innej sprawie. Według skarżącej prawidłowość wszczęcia postępowania w sprawie odwołania skarżącej ze stanowiska notariusza w postępowaniu zakończonym wyrokiem NSA z 29 czerwca 2005 r., była oceniana pod względem zgodności z prawem w zakresie wyznaczonym treścią art. 16 § 3 ustawy Prawo o notariacie.
Natomiast w aktualnym postępowaniu ocenie Sądu I instancji podlegało działanie Ministra Sprawiedliwości pod względem zgodności z prawem decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o odwołaniu ze stanowiska notariusza (art. 156 § 1 k.p.a.) W związku z tym, że są to różne sprawy, Sąd I instancji nie mógł skutecznie powoływać się na wiążący stan sprawy ustalony w wyroku NSA z 29 czerwca 2005 r.
E. M. w piśmie z dnia 15 czerwca 2009 r. podtrzymała dotychczasowe zarzuty i dodatkowo wskazała na naruszenie: 1)art. 170 p.p.s.a. w związku z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. poprzez powołanie się w zaskarżonym wyroku ponownie na argumenty prawne z zakończonej prawomocnie sprawy sygn. akt II GSK 62/05;
2) art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), poprzez nie dokonanie kontroli działalności Ministra Sprawiedliwości w istotnym dla sprawy aspekcie tj. realizacji wytycznych zawartych w wyroku z dnia 28 marca 2007 r. co do istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. W związku z nowymi zarzutami skarżąca wniosła o " (...) stwierdzenie nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. (...)".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W związku z pismem skarżącej z dnia 15 czerwca 2009 r., w którym uzupełniła ona podstawy wniesionej skargi kasacyjnej, należy zauważyć, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dopuszcza dokonania zmiany ustawowych podstaw przytaczanych w skardze kasacyjnej. Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. dopuszcza jedynie przytoczenie przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że chodzi w nim o przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej, a nie o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem. Wymieniony przepis nie dostarcza więc dostatecznych podstaw do zmiany lub rozszerzenia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej, zwłaszcza po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia. Z tych powodów stanowisko skarżącej, modyfikujące podstawy wniesionej kasacji, należało uznać za pozbawione skutków prawnych.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest obowiązek wzięcia z urzędu pod uwagę jedynie okoliczności wymienionych w § 2 powołanego przepisu, stanowiących podstawę nieważności postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły. W szczególności nie istniały powody do przyjęcia stanu powagi rzeczy osądzonej (art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Powaga rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachodzi wówczas, gdy istnieje tożsamość przedmiotu postępowania oraz tożsamość jego stron. Tak rozumiany stan powagi rzeczy osądzonej w rozpoznawanej sprawie nie miał miejsca.
Przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że najogólniej rzecz ujmując sprowadzają się one do twierdzenia, że Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję, nie uwzględnił oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w W. z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1193/06, natomiast za wiążące, zarówno Ministra Sprawiedliwości jak i Sąd, uznał stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 62/05. Ocena prawna zawarta w ostatnio wymienionym wyroku nie była, zdaniem skarżącej wiążąca, albowiem została sformułowana w innej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a jest nietrafny. Powołany przepis stanowi, że "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.". Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi także pozostawać w ścisłym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana.
Z kolei wskazania co do dalszego postępowania stanowią zasadniczo konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie.
Przenosząc te uwagi o charakterze ogólnym na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że Sąd I instancji i Minister Sprawiedliwości związani byli oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1193/06. Wspomnianym wyrokiem została uchylona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 kwietnia 2006 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia 17 marca 2006 r. odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odwołaniu E. M. ze stanowiska notariusza. Przedmiotem wiążącej oceny prawnej było stosowanie przez Ministra Sprawiedliwości art. 157 § 2 i 3 k.p.a. W powołanym wyroku Sąd poddał krytyce stanowisko organu, który odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z powodu "braku przesłanek nieważności decyzji", podczas, gdy odmowa wszczęcia tego postępowania może nastąpić w wypadku, gdy nie zostaną spełnione warunki o charakterze formalnoprawnym.
Sąd zauważył, że dopiero po stwierdzeniu, że przesłanki formalne zostały spełnione organ może przystąpić do merytorycznej oceny żądania stwierdzenia nieważności, w tym do badania zaistnienia podstaw stwierdzenia nieważności decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarówno Minister Sprawiedliwości podejmując rozstrzygnięcie odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji o odwołaniu skarżącej ze stanowiska notariusza, jak i Sąd I instancji oceniając zgodność z prawem tej decyzji zastosowali się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Minister Sprawiedliwości po zbadaniu spełnienia warunków formalnych, wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez skarżącą decyzji, a następnie wydał w sprawie rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję, trafnie uznał, że Minister Sprawiedliwości zastosował się nie tylko do wskazania dotyczącego wszczęcia postępowania, ale także rozważył występowanie przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą.
Podkreślenia wymaga, że skarżąca nie podporządkowania się zaleceniom zawartym w wyroku z dnia 28 marca 2008 r. upatruje w tym, że Minister Sprawiedliwości nie przeprowadził postępowania dowodowego co do wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w powołanym wyroku WSA nie zalecił przeprowadzenia postępowania dowodowego, a jedynie na marginesie sprawy zwrócił uwagę, iż ewentualne badanie istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji o odwołaniu skarżącej ze stanowiska notariusza, powinno nastąpić przy uwzględnieniu wszystkich wskazywanych przez nią okoliczności. Według WSA oznacza to, że organ, wydając decyzję w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma obowiązek odnieść się do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca bezpodstawnie zarzuca w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji, a wcześniej Minister Sprawiedliwości nie zastosowali się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 28 marca 2007 r.
Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 170 p.p.s.a. stwierdzić należy, że jest on chybiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżony wyrok nie naruszył wskazanego przepisu, który dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu polega na tym, że wiąże ono strony, sąd, który je wydał, a także inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok nie zakwestionował prawomocności materialnej wyroku WSA z dnia 28 marca 2007 r.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca w istocie utożsamia związanie oceną prawną i wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. z prawomocnością materialną wyroku (art. 170 p.p.s.a.). Jest to szczególnie wyraźne w tych wywodach skarżącej, które dotyczą powoływania się przez Sąd I instancji na wiążącą ocenę prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 62/05. W powołanym wyroku NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA oddalającego skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości o odwołaniu skarżącej ze stanowiska notariusza. Oceniając zarzuty skargi kasacyjnej NSA odniósł się także do kwestii wszczęcia postępowania w sprawie odwołania skarżącej ze stanowiska notariusza (a więc podstawy żądania stwierdzenia nieważności decyzji) i stwierdził, że postępowanie to toczyło się z urzędu, choć Minister Sprawiedliwości wszczynając postępowanie i zawiadamiając o tym strony powołał się na wniosek Rady Izby Notarialnej w R. Przytoczona ocena nie stanowiła oceny prawnej w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Natomiast wspomniany wyrok NSA na podstawie art. 170 p.p.s.a. był wiążący dla Sądu I instancji i Ministra Sprawiedliwości.
Oznacza to, że zasadniczo wyłączone było odmienne rozstrzygnięcie kwestii poprawności wszczęcia postępowania. Należy zauważyć, że oddalając skargę kasacyjną NSA, podzielił ocenę WSA o zgodności z prawem decyzji Ministra Sprawiedliwości. Godzi się w tym miejscu przypomnieć, że kontrola zgodności z prawem aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego jest dokonywana w pierwszej kolejności z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji. Następnie wojewódzki sąd administracyjny bada zaskarżony akt w płaszczyźnie dochowania przez organ administracyjny przewidzianej prawem procedury, w dalszej kolejności przeprowadzana jest kontrola przestrzegania prawa materialnego. Wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalający skargę przesądza o tym, że decyzja nie narusza prawa, w tym że brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Podkreślenia wymaga, że skarga na decyzję Ministra Sprawiedliwości o odwołaniu skarżącej ze stanowiska notariusza została oddalona przez WSA w W., co prowadzi do jednoznacznego wniosku, że decyzja, która jest obecnie kwestionowana w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności, była oceniana przez Sąd także w aspekcie ewentualnego istnienia wad powodujących jej nieważność.
W związku z tym przyjąć należało, że stwierdzenie nieważności decyzji, którą uprzednio poddano kontroli sądowej było zasadniczo wyłączone, zwłaszcza, że skarżąca upatrywała podstawy stwierdzenia nieważności w naruszeniu prawa (zdaniem skarżącej rażącym), które przez sądy obu instancji zostało uznane za uchybienie nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy.
Mając na uwadze podane wyżej względy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.