Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2015r., sygn. akt V SA/Wa 1902/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. D. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej.
Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu [...] kwietnia 2013r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek J. D. o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013.
Pismem z dnia [...] października 2013r. [...] Oddział Regionalny ARiMR wezwał J. D. do uzupełnienia braków i nieprawidłowości. Pismo to zostało awizowane przez doręczyciela w dniu 28 października 2013r. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma doręczyciel zaznaczył, że przesyłka została pozostawiona w Urzędzie Pocztowym nr [...] na okres 14 dni, o czym pozostawiono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata przesyłki. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma znajduje się również adnotacja o ponownym awizowaniu przesyłki w dniu 5 listopada 2013r., a na kopercie adnotacja o zwrocie do nadawcy po upływie terminu podjęcia w dniu 13 listopada 2013r.
W wyznaczonym terminie J. D. nie uzupełnił wskazanych braków. Pismem z dnia [...] lutego 2014r. Agencja poinformowała go, że odmawia przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 139, poz. 883 z późn. zm., cyt. dalej jako rozporządzenie), z powodu upływu dnia 4 grudnia 2013r. wyznaczonego 21-dniowego terminu do uzupełnienia braków (pismo wzywające do usunięcia braków wniosku zostało uznane za doręczone z dniem 13 listopada 2013r., na podstawie art. 44 k.p.a.).
Pismem z dnia [...] lutego 2014r. J. D. wezwał Agencję do usunięcia naruszenia prawa, które zostało rozpatrzone pozytywnie i pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. J. D. został poinformowany, że wniosek został przywrócony do ponownej oceny – w celu poprawy podstawy prawnej oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. Agencja ponownie odmówiła przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, tj. z uwagi na braki wniosku o przyznanie pomocy, do których usunięcia J. D. był wzywany pismem z dnia [...] października 2013r. Jako dzień, w którym uznano, że nastąpił skutek doręczenia w trybie art. 44 k.p.a., wskazano 12 listopada 2013r., jako dzień upływu terminu do usunięcia braków wniosku - 3 grudnia 2013r.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. Skarżący ponownie wezwał Agencję do usunięcia naruszenia prawa, kwestionując prawidłowość doręczenia pisma z dnia [...] października 2013r. przez awizo.
W dniu 27 czerwca 2014r. J. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 44 § 2 i 4 kpa w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w niepozostawieniu w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego (ani też w drzwiach mieszkania czy w widocznym miejscu przy wejściu na posesję skarżącego) zawiadomienia o możliwości odbioru pozostawionego pisma nr [...] z dnia [...] października 2013r., a w konsekwencji uznanie doręczenia w/w pisma za skuteczne per aviso, podczas gdy zawiadomienie o możliwości odbioru w/w pisma nigdy nie zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego, a tym samym brak było podstaw do uznania doręczenia per aviso za skuteczne.
Już po złożeniu skargi pismem z dnia [...] czerwca 2014r. ARiMR poinformowała skarżącego, że nie znalazła podstaw do uwzględnienia jego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zaś w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że pismo z dnia [...] października 2013r., w którym wezwano skarżącego do usunięcia braków wniosku o dofinansowanie, zostało wysłane na jego adres przesyłką rejestrowaną, a potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego (art. 17 Prawa pocztowego). Strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenia organu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z prawdą, powinna okoliczności te udowodnić (art. 252 k.p.c.). W opinii Sądu I instancji, skoro skarżący nie dostał przesyłki, to powinien zwrócić się do nadawcy, aby ten zainicjował postępowanie reklamacyjne stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe. Skoro jednak skarżący tego nie uczynił, to jego twierdzenia nie zostały poparte żadnymi dowodami skutecznie podważającymi skutki dołączonego do akt sprawy potwierdzenia nadania przesyłki pocztowej, stanowiącego dokument urzędowy. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarżący nawet nie uprawdopodobnił, że pomimo nadania przesyłki pocztowej, nie została ona mu doręczona.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. D. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi WSA w Warszawie skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucił mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 146 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewydanie wyroku uchylającego zaskarżoną czynność, tj. odmowę przyznania skarżącemu pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" z dnia [...] kwietnia 2014r. (znak: [...]) w sytuacji, gdy wskutek niedoręczenia skarżącemu przez organ wezwania nr [...] z dnia [...] października 2013r. nie było podstaw do przyjęcia, iż skarżący uchybił terminowi do usunięcia braków wskazanych w w/w piśmie i tym samym brak było podstaw do odmowy przyznania wnioskowanej pomocy przez skarżącego, a w konsekwencji brak było podstaw do oddalenia skargi skarżącego na w/w czynności organu;
- 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi skarżącego na odmowę przyznania skarżącemu pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" z dnia [...] kwietnia 2014r. (znak: [...]) w sytuacji, gdy wskutek niedoręczenia skarżącemu przez organ wezwania nr [...] z dnia [...] października 2013r., nie było podstaw do przyjęcia, iż skarżący uchybił terminowi do usunięcia braków wskazanych w w/w piśmie i tym samym brak było podstaw do odmowy przyznania wnioskowanej pomocy przez skarżącego, a w konsekwencji brak było podstaw do oddalenia skargi skarżącego na w/w czynność organu.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że analiza treści zwrotnego potwierdzenia odbioru prowadzi do wniosku, iż doręczyciel w sposób niejednoznaczny określił miejsce pozostawienia przesyłki. Jak wynika z tego dokumentu przesyłka miała zostać pozostawiona w urzędzie pocztowym, ale nie wiadomo de facto w którym, gdyż określenie urzędu pocztowego jest nieczytelne i nie wiadomo, czy chodzi o urząd pocztowy "nr [...]", "nr [...]", "[...]", czy "[...]". Niejasne określenie miejsca, z którego przesyłka pocztowa mogłaby zostać odebrana przez adresata, skutkuje uznaniem, iż nie zostały spełnione przesłanki z art. 44 kpa i doręczenie nie może zostać uznane za skuteczne.
W ocenie skarżącego kasacyjnie, doręczyciel zaniedbał także innego obowiązku i o ile na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki umieścił informacje, gdzie zostało umieszczone "pierwsze" awizo, to nie wskazał – mimo obowiązku – gdzie zostało umieszczone "drugie" awizo. Na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru znajduje się wyłącznie informacja o tym, iż przesyłka była w dniu 5 listopada 2013r. powtórnie awizowana z powodu niepodjęcia jej w terminie.
Skarżący kasacyjnie zwrócił też uwagę, że przesyłka została zaadresowana na błędne nazwisko tj. "J. D." zamiast "J. D.". Poza tym w polu adresowym przesyłki widnieje jedynie część imienia i adresu skarżącego. Tego rodzaju uchybienie także nie powinno mieć miejsca i również wyłącza możliwość powoływania się na domniemanie doręczenia przesyłki na podstawie art. 44 kpa.
Za nieuzasadniony skarżący kasacyjnie uznał zarzut Sądu I instancji, że nie domagał się wszczęcia procedury reklamacyjnej przez organ, gdyż po powzięciu wiadomości, iż organ nadał do niego przedmiotową przesyłkę, powiadomił organ o tym, iż nie została mu ona doręczona i że nie otrzymał żadnego z awiz oraz co najmniej uprawdopodobnił powyższe okoliczności. Skarżący kasacyjnie wskazał, że w dniu [...] lutego 2014r. był w siedzibie organu i zwracał się z prośbą o wydanie przedmiotowego pisma lub chociażby o poinformowanie o jego treści, jednak spotkał się z odmową. Skarżącemu pokazano tylko kopertę mającą zawierać w/w pismo.
Skarżący kasacyjnie uważa, że stawianie mu w takiej sytuacji wymagania zwrócenia się do organu z wnioskiem o wszczęcie przed operatorem pocztowym procedury reklamacyjnej dot. przesyłki jest pozbawione podstaw prawnych. Poza tym pismem z dnia [...] stycznia 2014r. znak: [...] Agencja poinformowała skarżącego kasacyjnie, że jego wniosek zostanie rozpatrzony w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia [...] października 2013r. tj. do dnia [...] stycznia 2014r. W piśmie z dnia [...] lutego 2014r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie pomocy wskazanych w niedoręczonym piśmie z dnia [...] października 2013r., jednakże pismem nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. został poinformowany o odmowie przywrócenia terminu do dokonania czynności. Rozpoznając powyższy wniosek organ nie wszczął postępowania reklamacyjnego, aby zweryfikować twierdzenia, które we wniosku uprawdopodobnił skarżący.
Skarżący kasacyjnie uważa zatem, że dołożył należytej staranności i podjął niezbędne działania w celu ochrony własnych interesów i czynienie mu zarzutów w tym zakresie pozbawione jest podstaw. Za pozbawione znaczenia skarżący kasacyjnie uznał też wywody Sądu I instancji przydające tak duże znaczenie potwierdzeniu nadania przesyłki, skoro dowód nadania przedmiotowej przesyłki może być tylko dowodem na to, że przesyłka została nadana na określony adres, a nie że została doręczona.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem organu, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego, tj. zgodnego z procedurą określoną w art. 44 § 1-4 k.p.a. sposobu doręczenia pisma z dnia [...] października 2013r., stanowiącego wezwanie do usunięcia braków we wniosku o przyznanie pomocy. Jak wynika bowiem ze znajdującej się w aktach sprawy koperty, przesyłka została awizowana dwukrotnie w dniu 28 października 2013r. i w dniu 5 listopada 2013r., a w dniu 13 lutego 2012r. zwrócono ją do nadawcy jako niepodjętą w terminie. Na załączonym do niej formularzu potwierdzenia odbioru zaznaczono, w którym Urzędzie pocztowym złożono przesyłkę (nr [...] w W.) oraz podkreślono informację dotyczącą zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.
Organ uważa zatem, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki w dniu 12 listopada 2013r., bowiem zostały spełnione warunki przewidziane w art. 44 k.p.a. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 k.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanego pisma. Skarżący kasacyjnie nie podjął starań o wszczęcie procedury reklamacyjnej. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że skarżący kasacyjnie nawet nie uprawdopodobnił, że pomimo nadania przesyłki pocztowej, nie została ona mu doręczona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016r., poz. 718, cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślenia na wstępie wymaga, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, co oznacza, że sposób ujęcia jej zarzutów wyznacza granice rozpoznawania sprawy kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.), opierającym się na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na jednej z wymienionych powyżej podstaw kasacyjnych, tj. przewidzianym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucie naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na treść wyroku, którego skarżący kasacyjnie upatruje w niewłaściwym zastosowaniu art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i niewydaniu wyroku uchylającego zaskarżoną czynność oraz w niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a. i oddaleniu skargi. Zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej ograniczone zatem zostały jedynie do tzw. przepisów wynikowych, tj. przepisów wskazujących na konieczność zastosowania przez sąd środków przewidzianych ustawą, w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa lub niestwierdzenia naruszenia prawa. Formułując zarzut naruszenia przepisów wynikowych, skarżący kasacyjnie winien wskazać, jakie przepisy postępowania lub prawa materialnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej, którego działanie zaskarżono i w odniesieniu do których Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej kontroli (por. m.in. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016r., II FSK 3093/14).
W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie przepisów tych nie powołał w samych zarzutach skargi kasacyjnej, co powoduje, że skarga kasacyjna nie odpowiada powyżej wskazanym wymaganiom. W podstawach kasacyjnych odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania nie określono, na czym miałoby polegać dane naruszenie i nie sprecyzowano podniesionych zarzutów w stopniu umożliwiającym precyzyjne ustalenie granic skargi kasacyjnej, co jest niezbędne ze względu na wymaganie określone w art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a., któremu ma czynić zadość kontrola dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zważywszy jednak, że popełnione przez pełnomocnika procesowego uchybienia nie są na tyle istotne, aby uniemożliwiały ustalenie granic wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że została ona sporządzona w stopniu umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie. Mając bowiem na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09, pomimo niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej w petitum skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny samodzielnie zidentyfikował zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji, poprzez uzupełnienie tego zarzutu o wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej naruszenie art. 44 § 1-4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm., zwany dalej kpa), polegające na nieprawidłowym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji, że w tej sprawie doszło do doręczenia przesyłki w trybie tego przepisu. Tak zidentyfikowany zarzut naruszenia prawa procesowego stanowił przedmiot rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Rozpoznając tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna J. D. nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie mogła być uwzględniona.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia skuteczności doręczenia skarżącemu w trybie art. 44 kpa pisma z dnia [...] października 2013r. zawierającego wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o dofinansowanie. Przepis ten przewiduje w § 1 pkt 1, że w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zgodnie z art. 44 § 2 kpa zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
Z treści art. 44 § 3 kpa wynika, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Stosownie do treści art. 44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Nieuzasadniony jest zarzut skarżącego kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia powyżej przytoczonej regulacji prawnej. Za nietrafny uznać należy zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut nieprawidłowego wypełnienia przez doręczyciela zwrotnego potwierdzenia odbioru, poprzez niejednoznaczne określenie miejsca pozostawienia przesyłki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 80 akt) nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, gdzie pozostawiono przesyłkę. Zarówno z adnotacji dokonanej odręcznie przez doręczyciela, jak też z przybitej na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru pieczątki wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że pozostawiono ją w Urzędzie Pocztowym nr [...] w W. Nieuzasadniony jest zatem zarzut, że z treści tego dokumentu nie wiadomo, w którym urzędzie pocztowym pozostawiono przesyłkę.
Niezasadny jest też zarzut zaniedbania przez doręczyciela obowiązku umieszczenia na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki odrębnej informacji o tym, gdzie zostało umieszczone drugie awizo. Należy uznać, że umieszczona na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki informacja doręczyciela o miejscu pozostawienia awiza była wystarczająca, obejmowała ona bowiem obydwa zawiadomienia, zarówno pierwsze jak i drugie. Na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru znajduje się informacja o tym, iż przesyłka była w dniu 5 listopada 2013r. powtórnie awizowana z powodu niepodjęcia jej w terminie. Informacja ta dotyczyła daty drugiego awizowania, nie zmieniała natomiast informacji o miejscu pozostawienia zawiadomienia. Nietrafny jest zarzut, że doręczyciel miał obowiązek umieszczenia odrębnej informacji o tym, gdzie umieścił drugie awizo. Treść zwrotnego potwierdzenia odbioru nie postawia wątpliwości co do tego, że obydwa zawiadomienia pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Ta część formularza zwrotnego potwierdzenia odbioru została prawidłowo wypełniona poprzez dokonanie przez doręczyciela podkreślenia stosowanego fragmentu formularza.
Za nieuzasadniony uznać też należy zarzut błędnego doręczenia przesyłki z powodu błędnego jej zaadresowania poprzez wskazanie błędnego nazwiska tj. "J. D." zamiast "J. D." oraz poprzez nieuwidocznienie w polu adresowym przesyłki całego imienia i adresu skarżącego. Rzeczywiście organ adresując korespondencję wskazał nazwisko adresata używając litery "ź" zamiast litery "z" (D. zamiast D.), nie miało to jednak żadnego wpływu na prawidłowość doręczenia w trybie art. 44 kpa. Doręczyciel nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że taki adresat pod tym adresem istnieje i nie miał trudności z ustaleniem jego skrzynki pocztowej właściwej do pozostawienia zawiadomienia o korespondencji. Bez wpływu na prawidłowość doręczenia pozostaje także fakt, że nie cały adres jest widoczny w okienku adresowym koperty, bowiem są widoczne istotne elementy pozwalające na zidentyfikowanie adresata i ustalenie jego adresu.
To, że nie są widoczne dwie pierwsze litery imienia J. oraz pierwsza litera miejscowości W., nie uniemożliwiło prawidłowego doręczenia korespondencji. Nazwisko i znaczna większość imienia adresata oraz nazwa ulicy przy której mieszka, numer domu i numer mieszkania, przy brakującej jedynie pierwszej literze nazwy miasta W., nie uniemożliwiły doręczycielowi prawidłowego zidentyfikowania adresata i adresu. Fakt ten potwierdza treść wpisu na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru - w sposób prawidłowy wskazano tam nazwisko adresata, pełne jego imię i pełny adres. Uchybienie w zakresie uwidocznienia całego imienia i adresu w okienku adresowym koperty nie wyłącza zatem możliwości powoływania się na domniemanie doręczenia przesyłki na podstawie art. 44 kpa.
W kontekście zidentyfikowanego w powyżej wskazany sposób zarzutu skargi kasacyjnej, skoncentrowanego na naruszeniu art. 44 § 1-4 kpa, za pozbawione znaczenia prawnego w rozpoznawanej sprawie uznać należy pozostałe zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywody, w tym zwłaszcza dotyczące odmowy wydania skarżącemu pisma z akt sprawy lub chociażby poinformowania o jego treści, dotyczące poinformowania go pismem z dnia [...] stycznia 2014r. znak: [...] o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia sprawy, a także dotyczące odmowy przywrócenia terminu do dokonania czynności pismem nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. oraz dochowania należytej staranności i podjęcia niezbędnych działań w zakresie wszczęcia postępowania reklamacyjnego.
Mając powyższe na uwadze, za zgodną z prawem uznać należy dokonaną przez Sąd I instancji ocenę, że w sprawie został prawidłowo zastosowany przez organ art. 44 §1-4 kpa, gdyż spełnione zostały wynikające z tego przepisu przesłanki, przez co doręczenie winno zostać uznane za skuteczne. Nie doszło zatem do zarzucanego skargą kasacyjną naruszenia art. 151 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji prawidłowo na podstawie tego przepisu oddalił skargę, nie mając podstaw do jej uwzględnienia, tj. do zastosowania art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 209 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz.U. z 2013r., poz. 490), który znajduje w sprawie zastosowanie ze względu na treść § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804).