Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 16 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Po 442/10, oddalił skargę I. S.A. w P. na dokonaną przez Zarząd Województwa W. ocenę projektu pt. "I. zgodna z technologiami XXI wieku – wdrożenie innowacyjnego standardu transmisji danych DOCSIS 3.0".
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
1.I. S.A. (skarżąca) złożyła wniosek o wskazanym powyżej tytule w ramach W Regionalnego Programu Operacyjnego (WRPO) na lata 2007-2013, Działanie 1.2 "Wsparcie rozwoju MŚP". Pismem z dnia 22 lutego 2010 r. Zastępca Dyrektora Departamentu Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa W. poinformował skarżącą o negatywnej ocenie formalnej i odrzuceniu przedmiotowego wniosku. Projekt nie spełniał bowiem kryterium formalnego nr 11 – dotyczył sektorów wyłączonych ze wsparcia WPRO zapisanych w pkt 18 Szczegółowego opisu priorytetów WPRO, a mianowicie budowy sieci teleinformatycznej celem świadczenia usług z zakresu dostępu do Internetu.
W proteście na powyższy wynik oceny wniosku skarżąca wskazała, że projekt nie dotyczył budowy sieci, gdyż ona już istnieje, będzie ona jedynie udoskonalana i wzbogacana o podzespoły innowacyjne. Podniosła, że skarżąca mogła starać się o dofinansowania spornego projektu kluczowego dla efektywnego rozwoju jej przedsiębiorstwa, jedynie w ramach Działania 1.2. WPRO.
Oddalając protest skarżącej Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej WPRO podzieliła stanowisko wyrażone w ocenie formalnej projektu, iż niespełnia on wymogu nr 11. Projekt ma polegać na wytworzeniu nowego systemu urządzeń CMTS DOCSIS 3.0 i szkieletu sieci 10 Gigabit oraz wprowadzeniu nowej oferty multimedialnego dostępu do Internetu i udoskonaleniu usługi dostępu w ramach obecnie świadczonych pakietów. Zamiaru budowy sieci teleinformatycznej nie zmienia fakt, iż nastąpi budowa nowej instalacji kablowo – kanalizacyjnej, lecz dojdzie do udoskonalenia sieci o odpowiednie podzespoły innowacyjne.
2. Oddalając skargę na orzeczenie Komisji Odwoławczej Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. stwierdził, że zasadne było stwierdzenie Komisji Odwoławczej, iż wniosek o dofinansowanie złożony przez skarżącą nie spełnia kryterium regulaminowych i w związku z tym został odrzucony. Sąd wskazał, że ze wsparcia finansowego zostały wyłączone projekty polegające na budowie sieci informatycznej, której celem jest świadczenie usług z zakresu dostępu do Internetu. Podstawową przesłanką odrzucenia projektu był fakt, iż projekt ten dotyczył w sposób bezpośredni budowy sieci informatycznej, w celu świadczenia usług z zakresu dostępu do Internetu. Okoliczność tę, potwierdza opis zawarty w treści projektu, w którym skarżący wyjaśnia: "w rezultacie realizacji projektu nastąpi rozbudowa istniejącej infrastruktury przedsiębiorstwa oraz wprowadzone zostaną nowe produkty (usługi)... w szczególności rozszerzona zostanie baza usług stałego dostępu do sieci Internet..., Kompleksowa realizacja projektu pozwoli zaoferować firmie I. nową usługę multimedialnego dostępu do Internetu o przepływowości łącza od 15 do 120 Mb/s." Sąd wskazał, że zgodnie z pkt. 18 szczegółowego opisu priorytetów WPRO nie może być udzielone wsparcie na realizację projektów związanych z budową sieci teleinformatycznej celem świadczenia usług dostępu do Internetu.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, iż projekt w istocie dotyczy nie budowy, ale modernizacji – udoskonaleniu istniejącej już w ramach przedsiębiorstwa skarżącego sieci informatycznej, Sąd twierdził, że przy ocenie czy dane elementy stanowią sieć teleinformatyczną, czy też takiej sieci nie tworzą, w rozumieniu wyłączenia zawartego w pkt 18, działanie 1.2 szczegółowego opisu priorytetów WPRO podstawowe znaczenie ma to, czy dana sieć będzie służyć świadczeniu usług dostępu do Internetu. W istocie celem projektu, jak zostało to wskazane we wniosku i doprecyzowane w biznesplanie, było świadczenie szerszego zakresu usług dostępu do Internetu. Sąd wskazał, że objęte wnioskiem cele projektu skarżącej zakładały w istocie takie cele i priorytety jak projekty objęte działaniem 2.7 WPRO.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że przez budowę sieci teleinformatycznej należy rozumieć budowę wyłącznie nowej sieci, a nie modyfikację (rozbudowę) sieci już istniejącej. W ocenie Sądu modyfikacja istniejącej sieci informatycznej, poprzez dodanie do niej nowego urządzenia służącego świadczeniu usług internetowych powoduje powstanie innej niż dotychczas sieci teleinformatycznej. Samo wyłączenie zawarte w pkt 18 szczegółowego opisu priorytetów WPRO nie zakłada wyłącznie budowy sieci telekomunikacyjnej w sensie budowy od podstaw traktu światłowodowego, systemu okablowania czy sieci zasilającej, ale szeroko pojętych usług z zakresu dostępu do Internetu.
Sąd ponadto wskazał, że skarżąca była zobowiązana przed złożeniem wniosku zapoznać się wnikliwie z regulaminem konkursu, w razie wątpliwości miała możliwość skonsultowania się w sprawach dotyczących konkursu, w tym kryteriów wyboru projektów.
W zakresie naruszenia procedury odwoławczej oceny wniosku, Sąd stwierdził, że z pkt 30 rozdziału V Procedury Odwoławczej wynika, że wnioskodawcę zawiadamia się o sposobie rozstrzygnięcia protestu i przesyła odpis orzeczenia Komisji Odwoławczej. Skoro zapis ten nie wymaga przesłania oryginału rozstrzygnięcia Komisji Odwoławczej, to również nie ma obowiązku podpisywania każdego odpisu przez wszystkich członków Komisji. Sąd uznał za oczywistą omyłkę pisarską rozbieżność pomiędzy dniem wydania orzeczenia – 13 maja 2010 r., a dniem rozpatrzenia protestu – 17 maja 2010 r., które to daty zostały wskazane w treści orzeczenia.
I. S.A. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 26 ust. 1 pkt 4 i art. 28 ust. 1 ustawy dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej jako u.z.p.p.r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ dokonał oceny projektu bez naruszenia prawa, tj. w tym przypadku, zgodnie z kryteriami zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący, podczas gdy negatywna ocena projektu została dokonana w oparciu o błędne stwierdzenie niezgodności z kryterium formalnym numer 11;
- - art. 26 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ dokonał oceny projektu bez naruszenia prawa, tj. w tym przypadku z zachowaniem przejrzystych reguł oceny;
- - art. 26 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zastosowana przez organ wykładania kryterium dopuszczającego nie prowadzi do wykluczenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługę dostępu do sieci Internet z kręgu podmiotów gospodarczych uprawnionych do skorzystania z dofinansowania projektów, których celem jest rozwój ich przedsiębiorstwa w zakresie usługi dostępu do Internetu i tym samym nieuwzględnienie przy ocenie projektu zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów;
- 2. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:
- - art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z dokumentu na okoliczność, że przy rozpatrywaniu środka odwoławczego przez Komisję Odwoławczą nie brały udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem w tym były zaangażowane w jego ocenę, mimo że było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości;
- - art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z dokumentu, na okoliczność ustalenia daty odbycia posiedzenia Komisji Odwoławczej,
- - art. 143 p.p.s.a. poprzez niezaznaczenie na wyroku przyczyny braku podpisu sędziego, który brał udział w jego wydaniu;
- - art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o polityce rozwoju poprzez jego niezastosowanie oraz art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o polityce rozwoju, poprzez jego wadliwe zastosowanie i oddalenie skargi, gdy ocena projektu została dokonana przez organ z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator doprecyzowując zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego podniósł, że wyłączenie zawarte w pkt 18 Szczegółowego opisu priorytetów WPRO obejmuje projekty polegające na rozbudowie lub modernizacji istniejącej sieci teleinformatycznej. Włączenie to nie może w ocenie kasatora obejmować budowy sieci teleinformatycznej, której celem nie jest świadczenie usług z zakresu dostępu do Internetu, co wynika z wykładni celowościowej, gdyż budowa sieci szkieletowej ma na celu transmisję ruchu IP, a nie świadczenie usługi dostępu do Internetu, projekty takie wyłączone z możliwości dofinansowania w ramach działania 1.2 byłyby wyłączone z możliwości dofinansowania w ogóle. Kasator stwierdził, że projekt dotyczy sieci szkieletowej, co potwierdza, że nie jest objęty wyłączeniem, gdyż celem takiej sieci nie jest świadczenie usług dostępu do Internetu, gdyż takie zadanie spełnia sieć dostępowa.
Wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że zgodnie z art. 26 ust. 2 i art. 25 pkt 1 ustawy o polityce rozwoju na instytucji zarządzającej ciąży obowiązek zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu, które w rozpoznawanej sprawie nie zostały zachowane. Należy więc w pierwszej kolejności posługiwać się regułami wykładni językowej, natomiast skorzystanie z wykładni funkcjonalnej możliwe jest dopiero w przypadku, gdy wykładnia językowa nie przyniesie rezultatu zgodnego z systemem ocen przypisywanych prawodawcy. Wyłączenie zatem zawarte w pkt 18 Szczegółowego opisu priorytetów WPRO powinno być interpretowane ściśle. WSA, zdaniem kasatora nie dokonał analizy językowej terminów zawartych w kryterium wykluczającym, a więc nie dokonał wykładni językowej, przechodząc z pominięciem tej wykładni do wykładni funkcjonalnej, co jest niezgodne z zasadami interpretacji tekstów prawnych.
Kasator nie podzielił również stanowiska Sądu I instancji odnośnie braku możliwości posługiwania się słowniczkiem dotyczącym działania 2.7 WPRO, wskazując, że nie ma przeszkód, aby stosować do działania 1.2 definicje legalne zawarte w słowniczku do działania 2.7, w tym definicję sieci teleinformatycznej. Kasator wskazał ponadto, że szczegółowy opis priorytetów WPRO nakazuje na rozłączne traktowanie takich pojęć jak "budowa", "rozbudowa" i "modyfikacja".
Kasator odnośnie zarzutów procesowych podniósł, że orzeczenia Komisji Odwoławczej w myśl rozdz. V pkt 15 zd. 5 Procedury odwoławczej powinny być podpisane przez wszystkich członków Komisji, brak podpisania stanowi poważny brak formalny takiego orzeczenia. Procedura ta, w ocenie kasatora powinna dotyczyć również odpisów orzeczenia doręczanych skarżącej, albowiem nie spełnienie tego wymogu pozbawia ją możliwości kontroli, czy w rozpatrywaniu protestu nie brały udziału osoby, które wcześniej dokonywały czynności związanych z projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę, co stanowiłoby naruszenie postanowień rozdz. II pkt 9 procedury odwoławczej oraz art. 30b ust. 3 ustawy o zasadach polityki rozwoju.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta oznacza również pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
W związku z oparciem skargi na obydwu tych podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. uzasadnione jest zbadanie w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę wyroku został ustalony w sposób prawidłowy.
1. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle tego przepisu pomiędzy uchybieniem procesowym sądu a wydanym w sprawie orzeczeniem musi zatem zachodzić potencjalny związek przyczynowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procedury oceny wniosku o dofinansowanie oraz sposobu podpisania orzeczenia Komisji Odwoławczej trafnie wywiódł ocenę prawną, wskazując na postanowienia Szczegółowej procedury odwoławczej W. Programu Operacyjnego na lata 2007-2013. Sąd trafnie wskazał na przepisy rozdziału V pkt 30, w świetle których Dyrektor BOF zawiadamia wnioskodawcę o sposobie rozstrzygnięcia protestu i przesyła odpis orzeczenia Komisji Odwoławczej. Oznacza to – w niewadliwej ocenie sądu – że beneficjentowi nie przesyła się orzeczenia, a jedynie zawiadamia o sposobie rozstrzygnięcia i dodatkowo przesyła się jego odpis.
W kontekście omawianego obowiązku Sąd słusznie wskazał, iż skoro przepis nie nakłada obowiązku przesyłania oryginału orzeczenia nie zachodził prawny obowiązek podpisywania przez wszystkich członków Komisji każdego jego odpisu. Nawet gdyby podzielić zarzut skarżącej w tej części, iż odpis orzeczenia (a zatem nie jego wypis - należy dodać) winien zawierać wskazanie członków Komisji biorących udział przy wydaniu rozstrzygnięcia, to stwierdzić należy - w świetle zebranego materiału dokumentacyjnego sprawy, jak i treści skargi kasacyjnej – brak ten nie skutkuje uchyleniem wyroku sądu I instancji. Oryginał orzeczenia Komisji Odwoławczej jest podpisany przez wszystkich członków orzekających w sprawie. Stosownie do określonych wymogów procedury odwoławczej, do każdego protestu z osobna BOF prowadzi akta postępowania odwoławczego dokumentując przebieg postępowania odwoławczego, oryginał protestu, listy kandydatów KO, dokument powołania KO, oświadczenia składane przez członków KO, protokół prac KO, oryginał orzeczenia KO.
O ile zaś skarżący hipotetycznie dopatruje się możliwości brania udziału w wydaniu orzeczenia osoby, która wcześniej (i to ewentualnie) mogłaby być zaangażowana w ocenę przedmiotowego projektu, to winien ten zarzut uzasadnić poprzez wskazanie tej osoby oraz wyjaśnić, w czym należy upatrywać naruszenie art. 30b ust.3 u.z.p.p.r. w zw. z postanowieniami rozdz. II pkt 9 Procedury odwoławczej w systemie wyboru projektów. W postępowaniu sądowym organ administracji publicznej szczegółowo wyjaśnił tryb postępowania odwoławczego.
Ujawniony stronie tryb postępowania odwoławczego umożliwiał w pełnym zakresie dostęp do tych materiałów i zabezpieczał aktywny udział na każdym etapie postępowania. Regulacja zawarta w art. 106 § 3 p.p.s.a. może być stosowana wyjątkowo, albowiem w postępowaniu sądowym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego, a tym bardziej w zakresie nieskonkretyzowanych przez stronę okoliczności faktycznych, mających na celu ich ewentualne ujawnienie w zależności od wyniku uzupełniającego postępowania sądowego. Zatem zarzut w tej części niepodjęcia z urzędu przez sąd przeprowadzenia postępowania dowodowego dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego (art. 106 § 3 p.p.s.a.) jest bezpodstawny.
Nie znajduje również usprawiedliwienia zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z dokumentu na okoliczność ustalenia daty odbycia posiedzenia Komisji Odwoławczej. Sąd I instancji, na podstawie zebranego materiału dowodowego, znajdującego się w załączonych aktach sprawy, niewadliwie stwierdził, że rozbieżności w piśmie pomiędzy datą wydania orzeczenia (13 maja 2010 r.) oraz dniem rozpatrzenia protestu skarżącej (17 maja 2010 r.) wynika z oczywistej omyłki pisarskiej, która nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ocena Sądu znajduje wsparcie w dacie sporządzenia protokołu z posiedzenia Komisji Odwoławczej z dnia 13 maja 2010 r., znajdującego się w aktach sprawy.
2. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 143 p.p.s.a.. Autor skargi kasacyjnej dowolnie podniósł, iż brak podpisu pod uzasadnieniem wyroku przez jednego z sędziów składu orzekającego został opatrzony lakoniczną uwagą przewodniczącego składu orzekającego "za nieobecnego sędziego, M.Ławniczak". Na oryginale wyroku wskazana jest przyczyna braku podpisu spowodowana urlopem tego sędziego. Skoro na orzeczeniu zaznaczona jest przyczyna braku podpisu sędziego składu orzekającego – podniesiony zarzut naruszenia art. 143 p.p.s.a. nie może się ostać.
3. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów naruszenia prawa materialnego, wyodrębnionych w 3 częściach i opisanych poprzez wskazanie naruszeń art. 26 ust.1 pkt 4 i art. 28 ust.1 u.z.p.p.r.; art. 26 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 u.z.p.p.r.; art. 26 ust.1 pkt 4 w zw. z ust. 2 u.z.p.p.r.
Stosowanie do wymogu określonego w art. 26 ust. 1 pkt 4 u.z.p.p.r. ocena projektów złożonych przez wnioskodawców aplikujących o ich dofinansowanie ze środków WRPO (na lata 2007-2013) jest dokonywana na podstawie Kryteriów Wyboru Projektów, zatwierdzonych zgodnie z potrzebami programowania przez Komitet Monitorujący W. Regionalny Program Operacyjny (uchwała nr 3/2008 z dnia 8.II.2008 r.), na podstawie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE L z 31.07.2006 ze zm.), przez państwo członkowskie Unii Europejskiej w porozumieniu z instytucją zarządzającą programem operacyjnym.
Istota zarzutów skarżącej sprowadza się do "niewłaściwego zastosowania oceny projektu" w zakresie kryterium formalnego nr 11 w ramach tzw. Kryteriów wyboru Projektów W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013.
Kryterium to, jako jedno z kryteriów dopuszczających (których niespełnienie, zgodnie z zapisami Regulaminu Konkursu Nr 07/I/2009, powoduje odrzucenie Projektu bez możliwości jednorazowej poprawy dokumentacji), przyjętych przez Komitet Monitorujący WRPO, stanowi, że "Projekt nie dotyczy sektorów wyłączonych ze wsparcia w WRPO (zgodnie z wykluczeniami zapisanymi w pkt 18 UWRPO, działanie 1.2)." Podstawa wyłączenia jest uzasadnia wystąpieniem przesłanki określonej w pkt 18 Szczegółowego opisu priorytetów WRPO - Działanie 1.2, wykluczeniem "projektów związanych budową sieci teleinformatycznej celem świadczenia usług z zakresu dostępu do Internetu."
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej, że wykluczeniem nie można obejmować projektów polegających na rozbudowie lub modernizacji istniejącej sieci teleinformatycznej, skoro w jego treści użyto jedynie słowa "budowa" (takiej sieci).
Z treści sformułowania użytego w pkt 18 ppkt b Szczegółowego opisu projektów wynika, że wykluczeniu podlegają projekty związane z budową sieci teleinformatycznej celem świadczenia usług z zakresu dostępu do Internetu. Treść zapisu formułującego wykluczenie nie daje podstawy do zawężającej interpretacji, że wykluczone ze wsparcia są wyłącznie projekty dotyczące budowy sieci teleinformatycznej od podstaw. Wbrew wywodom skarżącej, za taką interpretacją cytowanego przepisu nie przemawia zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa. Użycie bowiem zwrotu w brzmieniu "projekty związane z budową sieci teleinformatycznej" nie prowadzi do zawężenia jego normatywnej treści, nieobejmując "rozbudowy", a ponadto – jak zasadnie wywiódł Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku – w obowiązującym krajowym systemie prawa wewnętrznego zakres interpretowanego zwrotu znajduje legalne uzasadnienie w definicji pojęcia budowy w świetle art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Wbrew wywodom skarżącej, rezultaty tej wykładni nie stoją w kolizji z przepisami ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne. Prawo telekomunikacyjne w art. 2 odrębnie nie definiuje od Prawa budowlanego na użytek tej ustawy pojęcia budowy jako zamierzenia inwestycyjnego. Po drugie, przedmiot regulacji przywołanego przez skarżącą art. 131 Prawa telekomunikacyjnego jest ściśle określony: zmiana numeracji dla określonych obszarów sieci publicznej lub zmiany indywidualnych numerów abonentów tej sieci.
Na koniec należy podkreślić za składem orzekającym I instancji, że przy definiowaniu pojęcie "sieci teleinformatycznej" brak jest prawnego uzasadnienia do bezpośredniego odwoływania się do definicji zawartej w treści słowniczka UWRPO – działanie 2.7, która określa sieć informatyczną jako "sieć telekomunikacyjna dla przekazu informacji wysyłanych przez komputery". Szczegółowy opis priorytetów jest dokumentem obejmującym opis siedmiu priorytetów WRPO – jako ściśle wyodrębnionych kierunków udzielania wsparcia. Słowniczek dotyczący działania 2.7 nie daje podstaw do jego zastosowania dla oceny wnioskowanego projektu, do którego odnoszą się kryteria wyboru projektów w ramach działania 1.2, a więc odrębne kryteria wyboru projektów i które (w omawianym zakresie) nie są wobec siebie komplementarne
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 26 ust 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez przyjęcie, że ocena projektu dokonana została bez zachowania przejrzystych reguł oceny.
4. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że projekt objęty wnioskiem złożonym przez skarżącego dotyczy budowy sieci informatycznej, której celem jest świadczenie usług z zakresu dostępu do Internetu.
Skarżąca spółka zajmuje się świadczeniem usług telekomunikacyjnych w tym również z zakresu dostępu do Internetu. Sąd I instancji niewadliwie podzielił ustalenia organu, że projekt objęty wnioskiem złożonym przez skarżącą dotyczy w sposób bezpośredni budowy sieci teleinformatycznej, której celem jest świadczenie usług z zakresu dostępu do Internetu. Ocena Sądu przekonywująco jest uzasadniona w kontekście treści wniosku skarżącej, doprecyzowanego biznesplanem wraz z opinią o innowacyjności – zał. Nr 8 (dot. to wytworzenie szkieletu sieci Gigabajt, jak również systemu urządzeń CMTS DOCIS 3.0 oraz realizacji innych działań mających zwiększyć dostęp do Internetu i szerszego świadczenie usług w tym zakresie).Znajduje ona udokumentowane odzwierciedlenie w informacji podanej przez skarżącą w pkt 2.5 złożonego wraz z wnioskiem o dofinansowanie biznes planu, zwłaszcza w zakresie wyeksponowanej treści, iż "Multimedialny dostęp do Internetu o przepływności łącza od 15 do 120 Mb/s", a także udoskonalenia oferowanej już usługi "pakietu dostępu do Internetu (prędkość łącza do 10 Mb/s)", niezbędna jest kontynuacja podjętych procesów inwestycyjnych związanych z budową sieci poprzez zakup/wytworzenie dodatkowych jej elementów ujętych we wniosku złożonym w ramach Konkursu Nr 07/I/2009 dla Działania 1.2 WRPO.
5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez nieuwzględnienie w zakresie przeprowadzonej oceny zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu zawartej w przywołanym przepisie. Określone pod pkt. 18 Szczegółowego opisu priorytetów wykluczenie, które znalazło zastosowanie do oceny projektu skarżącej nie odnosi się do podmiotowo określonej kategorii beneficjentów, lecz określonego typu projektów składanych przez jakiekolwiek przedsiębiorstwo z sektora MSP (małych i średnich przedsiębiorstw). Wykluczenie na omawianej podstawie nie ma na celu wyłączenia z możliwości ubiegania się o wsparcie określonej kategorii przedsiębiorstw, lecz określony typ (rodzaj) projektów, tj. projekty związane z budową sieci teleinformatycznej celem świadczenia usług z zakresu dostępu do Internetu. Zatem wykluczenie to ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.