Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi B. P. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. odmawiającej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, oddalił skargę.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Skarżąca w dniu [...] maja 2010 r. złożyła w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w O. wniosek o przyznanie płatności na rok 2010. Wniosek został zatwierdzony w oparciu o raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...] z dnia [...] r. oraz o raport z czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności nr [...] z dnia [...] r. Inspektorzy terenowi stwierdzili określone nieprawidłowości polegające na zawyżeniu powierzchni działek rolnych.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania skarżącej jednolitej płatności obszarowej (dalej: JPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (dalej: UPO). Organ wyjaśnił, iż ze względu na stwierdzoną różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną, kwalifikującą się do objęcia jednolitą płatnością obszarową, odmówiono jednolitej płatność obszarowej. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 do JPO wynosiła 25,69 ha a powierzchnia działek rolnych stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej/na miejscu wynosiła 21,11 ha. Łączna powierzchnia działek rolnych wykluczonych z płatności JPO wyniosła 4,58 ha.
Organ I instancji wskazał, że powierzchnia stwierdzona w ramach kontroli została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16, dalej: rozporządzenie nr 73/2009).
Jednocześnie organ odmówił przyznania uzupełniającej płatności podstawowej, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego płatność ta przysługuje rolnikowi do powierzchni, do której została przyznana jednolita płatność obszarowa.
Organ wyjaśnił również, że wniosek skarżącej o przyznanie płatności na rok 2010 został zatwierdzony w oparciu o raport z czynności kontrolnych w zakresie weryfikacji zrealizowania działań naprawczych przez rolników, u których stwierdzono nieprzestrzeganie norm i wymogów wzajemnej zgodności i odstąpienia od nałożenia sankcji (100 EURO) z dnia 16 sierpnia 2010.
W dniu [...] listopada 2010 r. skarżąca złożyła oświadczenie dotyczące nie zrealizowani działań naprawczych powołując się na wystąpienie siły wyższej. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że złożone przez wnioskodawczynię oświadczenie nie może być uznane za wystarczające.
Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor OR ARiMR decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji podkreślił, iż w protokole z kontroli gospodarstwa na miejscu umieszczone zostały fotografie sprawdzanych powierzchni oraz szkice z zaznaczeniem miejsca wykonywania zdjęć. Inspektorzy terenowi w trakcie wykonywania materiału fotograficznego stwierdzili zawyżenie powierzchni deklarowanej do płatności JPO i UPO, albowiem można zaliczyć do powierzchni stwierdzonej tylko tę część deklarowanych gruntów, na której stwierdzone zostało prowadzenie działalności rolniczej.
Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę przyjmując, że zaskarżona decyzja, odpowiadała prawu. Sąd I instancji oceniał decyzję w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., nr 170, poz. 1051 ze zm., dalej: ustawa o płatnościach) zgodnie z którymi rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009.
Sąd I instancji podniósł, iż zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 roku system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze zakres zarzutów zawartych w skardze zauważył, iż w postępowaniu w sprawach dotyczących przyznawania pomocy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, toczących się na podstawie art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku, obowiązują zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 97, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.)
Sąd I instancji podniósł, że w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ograniczono stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Sąd zauważył również, że omawiana ustawa w art. 3 ust. 3 nałożyła na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz obciążyła obowiązkiem udowodnienia faktu osobę, która wywodzi z niego skutki prawne.
W związku z wyżej przytoczonymi uregulowaniami, WSA uznał za nie zasadne argumenty skargi, dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy orzekające w sprawie należytego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak też niezebranie i nierozpoznanie całego materiału dowodowego; naruszenia art. 8 k.p.a. wobec braku inicjatywy w zakresie wyjaśnienia wątpliwości związanych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym; art. 80 k.p.a. poprzez m.in. nieustalenie prawdy obiektywnej – wobec odstąpienia od skonfrontowania dowodu z akt dotyczących roku 2009 oraz zeznań i wyjaśnień strony i ewentualnego przesłuchania świadków oraz naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.
Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości w przeprowadzeniu kontroli na miejscu, powołując się na przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 stwierdził, iż nie można uznać ich za zasadne. Sąd powołał się również na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wielokrotnie podkreślano znaczenie protokołu z kontroli sporządzonego zgodnie z art. 28 rozporządzenia 796/2004.
Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących użytej aparatury i nierzetelności pomiaru (techniki pomiaru) jak również zarzutów o bezzasadnym zdyskwalifikowaniu w trakcie kontroli na miejscu 2010 r., - działki rolnej [...] o powierzchni 1,09 ha.
Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej dotyczącej nieuwzględnienia przez organ sprzeczności w zakresie wyników kontroli z 2009 r. i 2010 r. albowiem takich sprzeczności nie można się doszukać analizując oba protokoły z kontroli.
Sąd I instancji stwierdził, iż nie można było przyjąć iż podtopienia występujące na działce [...] spełniają przesłanki działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych w postaci poważnej klęski żywiołowej w dużym stopniu dotykającej grunty rolne gospodarstwa, o których mowa w art. 31 pkt c), rozporządzenia 73/2009. Stosownie bowiem do treści art. 75 rozporządzenia 1122/2009, dla uznania siły wyższej przez właściwe organy wypłacające pomoc konieczne jest dopełnienie przez rolnika stosownych czynności (zgłoszenie przypadku siły wyższej organowi, na piśmie wraz z odpowiednią dokumentacją) w terminie dziesięciu dni roboczych od dnia, w który rolnik uzyskał taką możliwość. Na dopełnienie tych wymogów odnośnie działki [...] nie powołuje się sama skarżąca.
Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze o przesłuchanie świadka [...] oraz dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ponieważ stosownie do treści art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) (dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny może przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów, a przeprowadzenie innych dowodów jest wykluczone.
B. P. wniosła skargę kasacyjną, żądając uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie w całości orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zasądzenie kosztów procesowych według norm przypisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:
- 1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów tj:
- - ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a w szczególności art. 3,7,19 w/w ustawy
- - rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30.11.2009 r.;
- - rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 i rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007
- 2. przepisów postępowania, przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, pominięcie dowodów wskazanych przez skarżącego i dokonanie ustaleń faktycznych i oceny prawnej sprzecznej z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 3. nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez przyjęcie ustaleń protokołu za wyłącznie właściwy mimo wskazanych w skardze oczywistych błędów, sprzeczności i wykluczających się twierdzeń;
- 4. brak wszechstronnej oceny faktów i dowodów wskazanych przez stronę skarżącą, a wręcz nie odniesienie się do wszystkich wskazanych przez skarżącą dowodów
- 5. sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że skarga w swej zasadniczej części jest nieuzasadniona.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator podniósł szereg argumentów na poparcie zawartych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego orzeczenia jedynie w zakreślonym przez skargę kasacyjną obszarze, co wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. z urzędu zaś bierze pod uwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.
Wobec takiej regulacji postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
W związku z powyższym zarzuty skargi kasacyjnej muszą być precyzyjnie określone przez wnoszącego. Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstawa kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie mogą być uznane za prawidłowo przedstawione albowiem żadnego spośród wskazanych zarzutów autor skargi kasacyjnej nie powiązał z odpowiednimi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W zarzutach kasacyjnych nie wskazano również konkretnej jednostki redakcyjnej wskazywanych aktów prawnych, jako uzasadniających te zarzuty.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżąca kwestionuje prawidłowość przeprowadzonego postępowania przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez organy były przedmiotem badania legalności decyzji przez Sąd pierwszej instancji. Sąd w obszernym uzasadnieniu odniósł się do tych zarzutów i zasadnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjął, że organy nie naruszyły wskazanych przez stronę przepisów procesowych
Należy podnieść, iż postępowanie w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ma charakter postępowania szczególnego. Z art. 3 ust. 1-3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego wynika bowiem, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
Odrębność omawianego postępowania w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego wyraża się w: po pierwsze - określeniu innego katalogu obowiązków organu administracji (stanie na straży praworządności, rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; udzielanie stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnienie stronom, na ich żądanie, czynnego udziału w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań); po drugie - wyłączeniu stosowania w tym postępowaniu art. 81 k.p.a.; po trzecie - skierowaniu do stron i innych osób uczestniczących w postępowaniu obowiązku przedstawiania dowodów oraz wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; po czwarte - ustanowieniu zasady, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne.
Ustawodawca regulując postępowanie przed organami administracyjnymi w ustawie z 26 stycznia 2007 r., odstąpił od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, odejście od powyżej zasady przez ustawodawcę powoduje również rezygnacje z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. W związku z tym zarzuty naruszeni powyższych przepisów nie mogą zostać uwzględnione, ze względu na ich nie stosowanie w postępowaniu przed organami administracji publicznej zgodnie z odmienną regulacją zawartą w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośrednich. Zdaniem składu orzekającego, należy w pełni zgodzić się z uzasadnieniem Sądu I instancji, iż w postępowaniu w sprawie przyznania płatności to wnioskujący o płatność rolnik, a nie organ administracyjny, ma obowiązek przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Na ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.
Organ wywiązał się z obowiązku nałożonego w art. 3 ust 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., którego to okresu dotyczył wniosek skarżącego "Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009;
- 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;
- 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Sąd I instancji zasadnie uznał, iż postępowanie przed Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami wynikającymi z ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. a organ administracyjny w pełni wywiązał się z obowiązku rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W związku z powyższym, oraz z zgodnie z protokołem z prawidłowo przeprowadzonej kontroli przez podmiot wyspecjalizowany organ administracyjny prawidłowo uznał, iż nie zasadne było przesłuchanie w charakterze świadka [...] na okoliczność wykonywania w roku 2010 działalności rolniczej wraz z przestrzeganiem dobrej kultury rolnej na działkach.
Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, z późn. zm.) dalej rozporządzenie nr 73/2009, wszystkie grunty rolne (a w szczególności grunty, które nie są już wykorzystywane do celów produkcyjnych) są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, zgodnej z ochroną środowiska. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę we wniosku o płatności informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Zgodnie z art. 20 rozporządzenia nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 roku państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy.
Kontrole administracyjne uzupełnia system kontroli na miejscu. Stosownie do art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Z przepisów tych wynika, że kontrole na miejscu (obok kontroli administracyjnych) stanowią instrument weryfikowania "zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności", niewątpliwie też ustalenia dokonywane w trakcie kontroli na miejscu, stanowią dowód stanu upraw na deklarowanych do płatności działkach rolnych.
Z kolei na podstawie art. 32 i 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1122/2009 z kontroli tej należy sporządzić raport, którego kopię – w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości – doręcza się rolnikowi. Z uregulowań ww. rozporządzenia wynika jakie niezbędne dane powinno zawierać sprawozdanie z kontroli, są to w szczególności dane rolnika wybranego do kontroli na miejscu, czy rolnik został uprzedzony o kontroli, a jeżeli tak, z jakim wyprzedzeniem, charakter i zakres przeprowadzonych kontroli, wyniki kontroli z przypisaniem wagi konkretnego naruszenia czy niezgodności. Doręczony rolnikowi protokół nie musi zawierać dokumentacji fotograficznej, szkiców czy innych dokumentów, które zostały wykonane i utrwalone w czasie kontroli, załączniki te są do wglądu w Biurze Powiatowym Agencji, w którym został złożony wniosek i są one udostępnione na żądanie strony.
Podsumowując – w tym stanie rzeczy protokołom z kontroli z 2009 i 2010 r. co do zasady należy przypisać przymiot wiarygodności. Domniemane sprzeczności wynikające z powyższych protokołów, należy uznać za pozbawione jakichkolwiek podstaw. Należy zauważyć, iż w protokole z 2009 r. stwierdzono, że z powodu warunków atmosferycznych nie można było potwierdzić lub zanegować istniejących upraw. W związku z tym nie można uznać, iż wskazane stany faktyczne w obu protokołach wzajemnie się wykluczają. W tym przypadku nie można organowi postawić skutecznego zarzuty, że ograniczenie postępowania dowodowego do przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli stanowi o naruszeniu obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego braku powiadomienie rolnika o planowanej kontroli uznał, iż zgodnie z art. 26 ust. 1 i 27 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 organ nie ma obowiązku zapowiadania o kontroli na miejscu i informowania producenta rolnego o zamiarze i terminie jej przeprowadzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie badając prawidłowość zarzutów odnoszących się do bezzasadnego zdyskwalifikowania w trakcie kontroli na miejscu działki rolnej [...] uznał, że Sąd I instancji poprawnie zinterpretował przepisy dotyczące klęski żywiołowej oraz wnikliwie przedstawił ich prawidłowe zastosowanie. Skarżąca natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawia dwa wykluczające się wzajemnie stany związane z przedmiotową działka. Z jednej strony, Skarżąca wskazuje, że na działce [...] występują tereny podtopione, których przyczyną jest działanie siły wyższej – "bardzo mokry" rok 2010 – z drugiej jednak strony Skarżąca twierdzi, że wystąpienie częściowych podtopień w "mokrym roku" jest zjawiskiem naturalnym, a nie ewenementem. W związku z powyższym, oraz z prawidłowo przedstawionym uzasadnieniem Sąd I instancji, należy uznać bezzasadność powyższego zarzutu.
Wobec braku uzasadnienia zarzuty zawartego w punkcie 1 skargi kasacyjnej a dotyczącym naruszenia art. 7 i 19 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego uniemożliwiało to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tych zarzutów.
Reasumując powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.