Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r. o sygn. akt I SA/Rz 964/16 oddalił skargę S. W. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu PN.: [...].
W dniu 17 lutego 2017 r. wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony r.pr. K. A. (pełnomocnikowi skarżącego).
S. W. reprezentowany przez r.pr. K. A. w dniu 17 marca 2017 r. (data nadania) wniósł bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną (k. 213 – 218 akt sądowych) od wyroku z dnia 17 stycznia 2016 r. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił Sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych Sądu poprzez przyjęcie, że w realiach przedmiotowej sprawy skarżący nie spełnił tzw. Efektu zachęty poprzez to rozpoczął realizację projektu przed złożeniem wniosku o dofinansowanie – przy jednoczesnym pominięciu faktu, że maszyny wskazane w pkt B.6.1. Biznesplanu były wykorzystywane przez skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 64 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., Nr 217, dalej: u.o.z.r.p.) w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.: dalej: p.p.s.a.) określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52–55, art. 61 § 3–6, art. 115–122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.
Z tego uregulowania wynika konieczność stosowania m.in. przepisów p.p.s.a., które odnoszą się do wymogów formalnych skargi kasacyjnej.
Z kolei w art. art. 62 ust. 1 u.o.z.r.p. ustawodawca przewidział krótszy niż określony w art. 177 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 62 ust. 1 u.o.z.r.p. skargę kasacyjną, wraz z kompletną dokumentacją, może wnieść bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego: 1) wnioskodawca, 2) właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, 3) właściwa instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1 - w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepisy art. 61 ust. 3, 4, 6 i 7 stosuje się odpowiednio.
Termin i sposób wnoszenia skargi kasacyjnej w ustawie mają charakter szczególny w stosunku do terminu i sposobu określonych w art. 177 § 1 p.p.s.a. Skrócenie terminu z 30 do 14 dni oraz bezpośrednie wnoszenie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego motywowane jest potrzebą jak najszybszej stabilizacji stanu prawnego w postępowaniu konkursowym. Termin określony w art. 62 ust. 1 in fine liczy się od dnia doręczenia wnioskodawcy (pełnomocnikowi) odpisu orzeczenia sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem.
W rozpoznawanej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2017 r. o sygn. akt II GSK 1050/17 został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 lutego 2017 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 3 marca 2017 r. Tymczasem skarga kasacyjna została nadana w dniu 17 marca 2017 r. na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem czternastodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej został przekroczony.
Okoliczność taka skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności skargi kasacyjnej na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.o.z.r.p.
O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.o.z.r.p.