Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 797/13, oddalił skargę J. Sp. z o.o. w K. na informację Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, z następującym uzasadnieniem.
J. sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca, Spółka) wystąpiła z wnioskiem do Wojewódzkiego Urzędu Pracy (WUP) w P., pełniącym funkcję Instytucji Organizującej Konkurs (IOK) o dofinansowanie projektu "Jestem aktywny - buduję relacje - jestem partnerem w biznesie" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytetu VIII Regionalne kadry gospodarki, Działania 8.1 Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, Poddziałania 8.1.1 Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw.
Wniosek przeszedł pozytywnie ocenę merytoryczną, uzyskał łącznie 111,5 punktu, jednak z uwagi na niewystarczający potencjał finansowy projektodawcy niezbędny do realizacji wszystkich złożonych przez wnioskodawcę projektów został negatywnie zaopiniowany i nie otrzymał dofinansowania, o czym wnioskodawca został poinformowany pismem IOK z dnia [...] listopada 2012 r. W piśmie tym wskazano, że z przeprowadzonej analizy wynika, że potencjał finansowy projektodawcy wynosi 1.568.800 zł, wydatki zaplanowane na projekty które spełniły wymogi do uzyskania dofinansowania w konkursie wynoszą 2.180.760 zł, a więc potencjał finansowy projektodawcy jest niewystarczający w związku z czym istnieje ryzyko wystąpienia nieprawidłowości w trakcie realizacji projektu.
Spółka złożyła protest, który nie został uwzględniony, o czym Spółka została poinformowana pismem Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] stycznia 2013 r. WUP wyjaśnił, że projektodawcy przyznano środki na realizację innego projektu w ramach tego konkursu, w ramach którego to projektu roczne wydatki będą poniesione w kwocie 1.080.970 zł, a więc najwyższe wydatki zaplanowane w dwóch projektach wynoszą łącznie 2.180.760 zł, a zatem są wyższe od potencjału wnioskodawcy wykazanego w złożonych wnioskach.
Następnie zgodnie z obowiązującą procedurą, skarżąca złożyła odwołanie do Instytucji Zarządzającej tj. Ministra Rozwoju Regionalnego, zarzucając iż z dokumentacji konkursowej nie wynika, że oceny potencjału firm można dokonywać sumując budżety obu złożonych projektów i odnosząc uzyskaną sumę do podanych we wniosku przychodów. Spółka podniosła, że jej obroty w 2011 r. wyniosły 2.848.000 zł., a więc posiada i posiadała w chwili składania wniosku potencjał do realizacji obu projektów. W chwili składania wniosku nie miała zatwierdzonego sprawozdania finansowego za 2011 r. i dlatego podała wysokość obrotów za 2010 r.
Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Rozwoju Regionalnego (MRR) poinformował Spółkę o negatywnym rozpatrzeniu odwołania, wyjaśniając, że decyzja IOK została podjęta w oparciu o postanowienia Zasad dokonywania wyboru projektów wchodzących w skład Systemu Realizacji (SR) PO KL, które upoważniają do zweryfikowania, po dokonaniu oceny merytorycznej a przed podpisaniem umowy o dofinansowanie, czy wnioskodawca posiada potencjał finansowy i kadrowy gwarantujący prawidłową realizację wszystkich projektów, które spełniły wymagania do uzyskania dofinansowania w danym konkursie. Do zbadania potencjału wnioskodawcy na tym etapie oceny posłużono się metodą szacowania analogiczną do przyjętej w ramach oceny wniosku na etapie oceny formalnej. MRR stwierdził również, że sprawozdanie finansowe za 2011 r. nie mogło być podstawą oceny potencjału wnioskodawcy, ponieważ w treści wniosku wskazano obrót za 2010 r.
Na powyższą informację Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.) Sąd I instancji wskazał, że w sprawie bezspornym jest, że Spółka złożyła w konkursie dwa projekty, oba uzyskały pozytywną ocenę, jednemu z projektów dofinansowanie przyznano, natomiast projektowi, będącemu przedmiotem oceny w tym postępowaniu dofinansowania odmówiono, powołując się na fakt niewystarczającego potencjału finansowego projektodawcy niezbędnego do realizacji wszystkich złożonych przez niego projektów. Niesporne jest również, że analizy potencjału finansowego Spółki dokonano na podstawie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu, gdzie strona wskazała obroty firmy za ostatni zamknięty rok obrotowy, czyli rok 2010 r. Obroty te wynosiły 1.568.000 zł, a wydatki obu wniosków o dofinansowanie miały wynieść w 2013 r. 2.180.760 zł. Potencjał finansowy Spółki był wystarczający dla realizacji każdego z projektów.
Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej co do wzajemnego stosunku regulacji zawartych w Dokumentacji Konkursowej i Zasadach dokonywania wyboru projektów. W ocenie Sądu żadnemu z tych dokumentów nie można przypisać waloru przepisu ogólnego lub szczegółowego, obie regulacje wzajemnie się uzupełniają. Instytucje oceniające projekt miały obowiązek stosowania wszystkich przepisów mających zastosowanie do danego konkursu, a więc i przywołanego wyżej przepisu rozdziału 6, punkt 6.11 podpunkt 9 Zasad dokonywania wyboru projektów i w związku z tym dokonać oceny czy potencjał finansowy Spółki jest wystarczający do realizacji obu zgłoszonych w konkursie i pozytywnie ocenionych projektów.
Sąd wyjaśnił również, że ocena projektu dokonywana jest na podstawie złożonego przez stronę wniosku, a zatem podnoszona przez Spółkę okoliczność, że aktualnie posiada potencjał finansowy wystarczający dla realizacji obu zgłoszonych projektów, co potwierdza jej bilans za 2011 r. jest bez znaczenia. Fakt podania we wniosku danych z zatwierdzonego sprawozdania finansowego za 2010 r., a nie sprawozdania za korzystniejszy 2011 r. obligowało instytucje oceniające zgłoszone projekty do dokonania oceny na podstawie danych wynikających ze sprawozdania finansowego za 2010 r., bez względu na to jakie okoliczności spowodowały wskazanie właśnie tych danych.
Odnosząc się do zarzutu, że ponieważ kryterium zostało sformułowane "obrót powinien być równy lub wyższy od rocznych wydatków w projekcie", a nie we wszystkich złożonych projektach, to brak jest podstaw do oceny potencjału finansowego projektodawcy w odniesieniu do obu zgłoszonych projektów łącznie, Sąd stwierdził, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Zapis punktu 6.11.9 Zasad dokonywania wyboru projektów, przy ocenie potencjału finansowego do realizacji wszystkich złożonych projektów odsyła do kryteriów wyboru projektów zawartych w Dokumentacji konkursowej, co musi być odczytywane jako obowiązek oceny potencjału finansowego projektodawcy w odniesieniu do możliwości wykonania wszystkich projektów, a nie jednego z projektów. Inna interpretacja tego zapisu byłaby nielogiczna.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. Sp. z o.o. w K. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości czterokrotności stawki minimalnej, o której mowa w § 14 właściwego rozporządzenia. Alternatywnie, na podstawie art. 176 oraz art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (j.t.: Dz. U z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi w przypadku uznania przez Sąd, że nie doszło do naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego.
Wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. naruszenie:
- 1) prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji i oddalenie skargi, podczas gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie;
- 2) przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. i art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., tj. oddalenie skargi, podczas gdy zasługiwała ona na uwzględnienie, z uwagi na naruszenie przez Organ oraz Wojewódzki Urząd Pracy w P. art. 26 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 oraz 26 ust. 1 i 27 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez:
- a) stosowanie w procesie oceny wniosku o dofinansowanie nieprzejrzystych reguł i nierzetelne przeprowadzenie konkursu oraz niewnikliwe zbadanie danych zawartych w regulaminie konkursu i wniosku o dofinansowanie projektu,
- b) nieuwzględnienie w ramach wykonywania zadań, o których mowa w art. 26 ust. 1 oraz 27 ust. 1 u.z.p.p.r. zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki oraz niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie wniosków o dofinansowanie;
- 3) przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., poprzez:
- a) wadliwą kontrolę działalności administracji i rozpoznanie sprawy ograniczając się do polemiki z argumentacją podniesioną w skardze, podczas gdy przepis ten zobowiązuje Sąd do rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, po wnikliwym zbadaniu całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych,
- b) wadliwą kontrolę działalności administracji i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie bez uwzględnienia naruszenia przez instytucje realizujące program art. 6 k.p.a. w postaci zastosowania nieuprawnionej i dowolnej interpretacji zapisu ppkt 6.11.9 "Zasad dokonywania wyboru projektu" oraz pkt 4.1.1 lit. i) Dokumentacji konkursowej konkursu otwartego POKL/8.1.1/1.12, co pozostaje w sprzeczności z zasadą praworządności wyrażoną w tym przepisie;
- 4) przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sformułowanie ogólnikowego uzasadnienia wyroku, co w praktyce uniemożliwia Skarżącej ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rozwoju Regionalnego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi powinien wskazać konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego powinien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 120). Podzielając ten pogląd należy podkreślić, że wskazana zasada może mieć wyjątki, ponieważ w pewnych sprawach kolejność może być odwrotna lub też kontrola może odbywać się równolegle.
Za podstawę wyroku z 22 marca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 797/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Ministra Rozwoju Regionalnego, z których wynika że J. Sp. z o.o. w K. złożyła w konkursie dwa projekty, które uzyskały pozytywną ocenę. Jednemu projektowi dofinansowanie przyznano, natomiast drugiemu odmówiono ze względu na brak wystarczającego potencjału finansowego projektodawcy niezbędnego do realizacji wszystkich złożonych przez tego projektodawcę projektów, które uzyskały dofinansowanie. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Skarga J. Sp. z o.o. w K. opiera się na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a.
Mając na uwadze, że stan faktyczny sprawy zakończonej informacją Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lutego 2013 r. o rozstrzygnięciu odwołania nie jest sporny, zasadnym jest skontrolowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowane przepisy prawa materialnego.
Dokumentacja konkursowa konkursu otwartego Program Operacyjny Kapitał Ludzki powołuje w pkt 1.2.9 Zasady dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 1 stycznia 2012 r. Zgodnie z pkt 4.1.1 lit. i. kryteriów wyboru projektów i sposobu ich weryfikacji, wymaga się spełnienia następującego kryterium formalnego: roczny obrót projektodawcy i partnerów (o ile budżet projektu uwzględnia wydatki partnera) jest równy lub wyższy od rocznych wydatków w projekcie (zgodnie z zapisami pkt 3.6 wniosku oraz z budżetem projektu).
Z kolei, według pkt 9 Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 6.11 Protokół z prac KOP oraz lista rankingowa wniosków:" (...) Po zatwierdzeniu listy rankingowej organ lub osoba zatwierdzająca listę rankingową wniosków może zdecydować o nieprzyznaniu dofinansowania danemu projektodawcy w przypadku zaistnienia nowych, nieznanych osobie oceniającej na etapie oceny wniosku o dofinansowanie okoliczności uzasadniającej podjęcie decyzji, m. in.: brak wystarczającego potencjału finansowego i/lub kadrowego danego projektodawcy (zgodnie z kryteriami wyboru projektów zawartymi w dokumentacji konkursowej) niezbędnego do realizacji wszystkich złożonych przez tego projektodawcę projektów, które uzyskały dofinansowanie". Wojewódzki Urząd Pracy w P. powołując się na cytowany pkt 9 Zasad wobec ustalenia, że potencjał finansowy projektodawcy wynosi 1.568.800 zł, a planowane roczne wydatki w obu projektach na 2013 rok wynoszą 2.180.760 zł odmówił dofinansowania, które to stanowisko zaakceptował Minister Rozwoju Regionalnego.
Organy administracji publicznej właściwie zrozumiały i zastosowały treść zapisu dokumentacji konkursowej do niespornego stanu faktycznego sprawy, co następnie prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji. Naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) to tak zwany błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Podniesione przez kasatora w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie zarzuty nie są trafne i sprowadzają się w rzeczywistości do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że organ dokładnie ustalił stan faktyczny sprawy i prawidłowo przyjął, że ze względu na szczegółowy zapis pkt 9 Zasad, projekt nie mógł uzyskać dofinansowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie naruszył art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a., ponieważ sprawując kontrolę działalności administracji publicznej w sprawie z mocy ustawy szczególnej, kierował się jedynie kryterium zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W skardze kasacyjnej jako jej podstawę powołano również art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie zaś z tym przepisem chodzi o naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jako naruszone przepisy kasator wskazał art. 30c ust. 3 pkt 2, art. 30c ust. 3 pkt 1, art. 26 ust. 2, art. 29 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 u.z.p.p.r.
Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej Sąd I instancji zastosował środek określony w ustawie oddalając skargę z mocy art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. Zastosowanie tego przepisu jest wynikiem sprawy, w której stwierdzono obiektywny brak istnienia przesłanki z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.- przeprowadzenia oceny projektu w sposób naruszający prawo. W konkursie otwartym Program Operacyjny Kapitał Ludzki nie naruszono wynikającej z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniono przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.z.p.p.r., w celu wyłonienia projektów do dofinansowania ogłoszono konkurs na stronie internetowej, które zawierało wszystkie informacje z art. 29 ust. 2 u.z.p.p.r. W zgodzie z art. 26 ust. 1 u.z.p.p.r. instytucja zarządzająca wykonała wskazane tam swoje zadania ustawowe.
Rzetelnie zastosowano przejrzyste reguły uwzględniając dokumentację konkursową (a nie jak twierdzi kasator – regulamin konkursu) z zastosowaniem zasady równego dostępu beneficjentów do pomocy w ramach konkursu. W skardze kasacyjnej nie wskazano naruszonej jednostki (jednostek) redakcyjnych art. 27 ust. 1 u.z.p.p.r. zawierającego osiem punktów. W sytuacji, kiedy adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko Sąd I instancji wymienienie przepisów naruszonych przez Sąd jest warunkiem koniecznym wykonania obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych, ponieważ przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest wyrok sądu, a nie rozstrzygnięcie ostateczne. Powołanie podstawy kasacyjnej wymaga jednak czytelnego, jasnego i zrozumiałego uzasadnienia nawiązującego wprost do zarzutów podniesionych w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Wadliwości przeprowadzonej kontroli przez Sąd I instancji kasator upatruje w "nieuprawnionej i dowolnej interpretacji zapisu ppkt 6.11.9 Zasad dokonywania wybory projektów". Tak sformułowany zarzut w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w istocie swej jest zarzutem naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, który winien być podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu.
Sąd I instancji jednoznacznie wskazał jaka powinna być prawidłowa wykładnia pkt 9 Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki nie podzielając wykładni tego zapisu dokonanej przez projektodawcę w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie naruszył również art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone zgodnie z wymogami zawartymi we wskazanym przepisie. Uzasadnienie wyroku zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji przedstawił wykładnię przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w rozstrzygnięciu ostatecznym oraz wyjaśnił dlaczego właściwy organ administracji prawidłowo zastosował wskazane w podstawie prawnej przepisy prawa i dlaczego zaprezentowaną wykładnię prawa przyjął, w sytuacji kiedy strona przedstawiła wykładnię odmienną.
Zgodnie z art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.
Należy rozważyć, jakie są granice sądowej kontroli legalności aktu zaskarżonego w omawianym trybie, ponieważ z art. 30 c ust. 3 pkt 1 wskazanej ustawy nie wynikają żadne granice takiej kontroli, przy czym art. 30 e nie wyłącza stosowania tutaj art. 134 i art. 135 p.p.s.a. Według tego przepisu, w zakresie w niej nieuregulowanym do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4.
Według art. 134 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Z kolei, art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Ta regulacja stanowi zatem o tym, że wojewódzki sąd administracyjny poprzez art. 134 § 2 p.p.s.a. może również stwierdzić naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności.
Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz konkretny system realizacji programu operacyjnego, o jakim mowa w definicji ustawowej z art. 5 pkt 11 tej ustawy zawierają zasady i procedury stosowane między innymi w trakcie naboru projektów. Jest to zatem pełna i szczególna regulacja prawna dotycząca prowadzenia polityki rozwoju w ramach realizacji konkretnego programu operacyjnego. Z kolei, instytucja zarządzająca (art. 5 pkt 2 wskazanej ustawy) jest organem stosującym prawo w granicach wyznaczonych systemem realizacji.
Wyłączenie stosowania Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach objętych przedmiotem ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, oraz to, że program operacyjny nie jest aktem powszechnie obowiązującym w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, nie powodują, że w takich sprawach organ stosujący prawo może działać poza granicami wytyczonymi art. 7 Konstytucji RP (Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa).
Na gruncie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., kiedy w wyniku rozpatrzenia skargi na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wojewódzki sąd administracyjny ustali, że doszło do naruszenia prawa, uwzględnia skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Jeśli natomiast doszło do rażącego naruszenia prawa, wojewódzki sąd administracyjny wskazuje ten stopień naruszenia prawa w sporządzanym w takim wypadku z urzędu na podstawie art. 141 § 2 p.p.s.a. uzasadnieniu wyroku.
Zgodnie z art. 37 u.z.p.p.r., do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
Wprowadzając to wyłączenie, ustawodawca w sprawach objętych ustawą stworzył system procedury odwoławczej oraz szczególną procedurę sądowo administracyjną, która stosowana jest w procesie sądowej kontroli rozstrzygnięć w sprawach finansowania projektów.
Badając legalność przeprowadzonej oceny projektu przez instytucję zarządzającą w szczególnym trybie uregulowanym ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę dokonanej przez organ oceny projektu pod względem zgodności z prawem.
Zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego ocena projektu jest kontrolowana pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania, którymi są regulacje ustawowe oraz te zawarte w systemie realizacji programu operacyjnego.
Nieuwzględnienie zarzutów odwołania skutkuje tym, że ponowny wynik oceny projektu staje się negatywnym wynikiem procedury odwoławczej zaskarżalnym do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r., wynik oceny projektu musi zawierać uzasadnienie, które pomimo braku szczegółowych regulacji zawartej w omawianej ustawie musi jednak spełniać wymogi podstawowe, aby motywy rozstrzygnięcia były zrozumiałe dla strony, oraz aby samo rozstrzygnięcie poddawało się kontroli sądowoadministracyjnej.
W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wyników oceny projektu zawarte jest w rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z [...] listopada 2012 r. oraz w informacji o rozstrzygnięciu odwołania Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] lutego 2013 r. Uzasadnienie ostatecznego wyniku oceny projektu jest obszerne, jasne i czytelne, zgodne z regulacjami zawartymi w systemie realizacji. Uzasadnienie prawne wszechstronnie wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa, zawiera także umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazuje, jaki zachodzi związek między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. Minister podał treść przepisów, na które się powołał oraz przedstawił przyjętą wykładnię tych przepisów.
Zasadnie wojewódzki sąd administracyjny przyjął, że odmowa dofinansowania jest prawidłowa wobec zaistnienia przesłanki z pkt 9 Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie 204 pkt 1 p.p.s.a.