Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 stycznia 2018 r. (sygn. akt III SA/Kr 560/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę M. P. (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD") z [...] marca 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ponadto WSA przyznał pełnomocnikowi Skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
WSA orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniu 16 czerwca 2015 r. w Krakowie funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową autobusu marki Mercedes-Benz. Kierujący okazał do kontroli m.in. wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej M. – K. udzielonego Skarżącemu i ważnego do 13 czerwca 2015 r. Kierujący przesłuchany w charakterze świadka zeznał m.in., że przewóz wykonywał zgodnie z zezwoleniem nr [...].
W toku postępowania administracyjnego Skarżący złożył wyjaśnienia. Wynikało z nich, że 11 maja 2015 r. złożył wniosek o zmianę zezwolenia nr [...] w zakresie zmiany adresu i przystanku końcowego. Skarżący stwierdził też, że nie był świadomy wygaśnięcia zezwolenia nr [...].
Decyzją z [...] listopada 2016 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej zwany "WITD"), działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.; dalej zwanej "utd") oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do utd, nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego oraz potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym.
Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji. Dołączył korespondencję dotyczącą przedłużenia ważności zezwolenia nr [...]. Wyjaśnił, że dwukrotnie składał odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, lecz w międzyczasie (od 20 maja 2016 r.) zakończył prowadzenie działalności gospodarczej i nie składał kolejnego odwołania od decyzji. Skarżący podniósł też, że czuje się poszkodowany przez urzędników Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego. Powołał się również na swój zły stan zdrowia.
Decyzją z [...] marca 2017 r. GITD utrzymał w mocy decyzję WITD. Stwierdził w szczególności, że niesporne jest, że 16 czerwca 2015 r. Skarżący nie posiadał zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na trasie K. – M., ponieważ zezwolenie to wygasło z dniem 13 czerwca 2015 r. GITD dodał, że przed wygaśnięciem zezwolenia Skarżący nie złożył wniosku o przedłużenie jego ważności, a jedynie wniosek o korektę (zmianę) zezwolenia w zakresie przebiegu linii regularnej i przystanku końcowego, przy czym postępowanie w tym zakresie zostało umorzone przez Marszałka Województwa Małopolskiego decyzją z [...] maja 2016 r. (wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy – w związku z uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie poprzedniej decyzji Marszałka z [...] czerwca 2015 r. o umorzeniu postępowania) z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z upływem terminu ważności zezwolenia. GITD dodał, że Skarżący kolejne uprawnienie do wykonywania przewozów regularnych na trasie K. – M. uzyskał dopiero [...] lipca 2015 r. (zezwolenie nr [...]).
Zdaniem GITD, w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 utd, ponieważ Skarżący nie przedłożył w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na to, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, natomiast ograniczył się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. GITD uznał, że nie mogą wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia argumenty związane ze stanem zdrowia Skarżącego, ani nieznajomość przez niego przepisów utd.
Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję GITD.
WSA oddalił skargę.
WSA nie podzielił stanowiska Skarżącego, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie jest zgodny ze stanem faktycznym sprawy oraz że naruszono przepisy art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej zwanej "kpa") oraz art. 92a ust. 1 utd. W ocenie WSA, organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, a także rozważały możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 utd, dając swej ocenie wyraz w uzasadnieniu decyzji.
Zdaniem WSA, stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, zasadnie przyjmując, że Skarżący w dacie kontroli wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia. WSA stwierdził, że Skarżący nie zaprzeczył okolicznościom przyjętym przez organy w ramach ustalenia stanu faktycznego. WSA dodał, że nie ma znaczenia dla sprawy to, że przed wygaśnięciem zezwolenia Skarżący złożył wniosek o zmianę zezwolenia w zakresie przebiegu linii regularnej i przystanku końcowego, skoro wniosek ten nie dotyczył przedłużenia zezwolenia.
W ocenie WSA, Skarżący jako osoba prowadząca działalność gospodarczą nie może zasłaniać się twierdzeniem, że składając wniosek o zmianę zezwolenia był przekonany, że wniosek ten dotyczy również przedłużenia zezwolenia, skoro logiczne i niewymagające szczególnej wiedzy u przedsiębiorcy jest to, że są to dwie różne sprawy.
WSA uznał, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 utd. Zdaniem WSA, niedopełnienie podstawowego obowiązku przedłużenia zezwolenia jest ewidentnym zaniedbaniem Skarżącego. Za niemające wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie uznał WSA argumenty dotyczące zdrowia Skarżącego, bowiem w czasie, kiedy Skarżący składał wniosek o zmianę przebiegu linii regularnej i przystanku końcowego Skarżący mógł złożyć wniosek o przedłużenie zezwolenia, chyba że zamierzał zakończyć działalność gospodarczą.
Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji GITD (ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA), a także o przyznanie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Skarżący zarzucił wyrokowi WSA:
naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:
- I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego przez GITD przepisów postępowania: art. 7, art. 8 i art. 9 kpa oraz art. 77 i art. 80 kpa przez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, a także oceny tego materiału w sposób określony w art. 80 kpa, przez brak wyczerpującego zbadania kwestii przyczyn nieposiadania przez Skarżącego w dniu kontroli aktualnego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym, a także przez brak prawidłowego dokonania oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przez brak wyczerpującego zbadania kwestii stanu zdrowia Skarżącego, mającego bezpośredni wpływ na stopień jego rozeznania w sprawie, jak i na możliwość ulgowego potraktowania przypadku Skarżącego przez organ prowadzący sprawę;
- II. art. 134 ppsa w zw. z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137; dalej zwanej "pusa") przez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, a to przez rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przez WSA jedynie w granicach wniosków i zarzutów wysuniętych przez Skarżącego, a przy pominięciu zarzutów pełnomocnika Skarżącego przedstawionych na rozprawie, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu ustawowego nakazu, że zgodnie z art. 1 pusa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co w efekcie doprowadziło do utrzymania w mocy sprzecznej z prawem decyzji GITD;
- III. art. 141 § 4 ppsa przez niepełne przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego i prawnego, całkowity brak odniesienia się do argumentacji podniesionej przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji oraz do argumentacji pełnomocnika Skarżącego przedstawionej na rozprawie oraz przedstawienie oceny prawnej w sposób niespójny;
naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
- IV. art. 92c ust. 1 utd przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że Skarżący nie przedłożył w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów uzasadniających na podstawie art. 92c ust. 1 utd niewszczynanie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 utd, bądź wszczęte postępowanie uzasadniające jego umorzenie, w sytuacji, w której Skarżący w odwołaniu od decyzji WITD przedłożył szereg dokumentów, zupełnie pominiętych przez organ wydający decyzję, świadczących o tym, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć – co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia skargi na decyzję.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał argumenty mające przemawiać za zasadnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 ppsa, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący zarzucił WSA naruszenie art. 141 § 4 ppsa. Uchybienie temu przepisowi miało polegać na niepełnym przedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego i prawnego, a także braku odniesienia się do argumentacji podniesionej przez Skarżącego (w odwołaniu) i przez pełnomocnika Skarżącego (na rozprawie), jak również przedstawieniu oceny prawnej w sposób niespójny.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten jest niezasadny.
Z art. 141 § 4 ppsa wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wymaganych elementów, a więc gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA przedstawił stan sprawy, wskazując na s. 1 - 4 sekwencję zdarzeń, które nastąpiły przed rozpoznaniem skargi, w tym przedstawił w sposób zwięzły stanowisko prezentowane w toku postępowania zarówno przez Skarżącego, jak i organy administracji orzekające w sprawie. W szczególności WSA wskazał: 1) stanowisko Skarżącego zaprezentowane w odwołaniu i zaznaczył, że do odwołania została załączona korespondencja dotycząca zezwolenia (s. 1 uzasadnienia wyroku), 2) stanowisko GITD odnośnie do argumentacji odwołania i dołączonych do niego dokumentów (s. 2-3 uzasadnienia wyroku).
Z kolei na s. 5 uzasadnienia wyroku WSA zawarł ocenę stanowiska GITD odnośnie do argumentów Skarżącego podniesionych w odwołaniu, jak również ocenił znaczenie dla sprawy dokumentacji dołączonej do odwołania, a dotyczącej wniosku o zmianę zezwolenia nr [...]. Omawiany zarzut nie jest też zasadny w zakresie wskazującym na brak odniesienia się do argumentów podniesionych przez pełnomocnika Skarżącego na rozprawie. Z protokołu rozprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącego (działający z substytucji pełnomocnika ustanowionego dla Skarżącego w ramach prawa pomocy) m.in. sprecyzował zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 kpa przez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego oraz niezbadanie dogłębnie stanu faktycznego, a nadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 92c ust. 1 utd przez nieuwzględnienie okoliczności uzasadniających brak podstaw do wszczęcia postępowania, względnie umorzenia tego postępowania.
Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, WSA odniósł się do tego stanowiska pełnomocnika Skarżącego na s. 6 uzasadnienia wyroku. Przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumenty i oceny WSA odnośnie do istotnych w sprawie kwestii - poddają się kontroli instancyjnej, gdyż na ich podstawie możliwe jest ustalenie stanowiska WSA w zakresie istotnym z punktu widzenia sądowej kontroli administracji publicznej.
Nie jest zasadny również zarzut postawiony w pkt II petitum skargi kasacyjnej naruszenia. Sposób jego sformułowania wskazuje, że intencją autora skargi kasacyjnej było zarzucenie naruszenia art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 1 § 2 pusa. Z art. 1 § 2 pusa wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 134 § 1 ppsa stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (które to zastrzeżenie nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie).
Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, WSA nie rozpoznał sprawy jedynie w granicach zarzutów i wniosków Skarżącego (notabene w skardze sporządzonej przez Skarżącego osobiście nie podniesiono żadnych zarzutów), lecz orzekł w granicach tej sprawy, w tym rozpoznał zarzuty sformułowane przez pełnomocnika Skarżącego na rozprawie, co wyraźnie wynika z argumentacji WSA zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje, że przeprowadzając kontrolę działania administracji publicznej w tej sprawie WSA przyjął kryterium kontroli inne niż legalność tegoż działania. Na przyjęcie przez WSA kryterium innego niż zgodność z prawem nie wskazuje również autor skargi kasacyjnej.
Na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego przez GITD przepisów postępowania: art. 7, art. 8 i art. 9 kpa oraz art. 77 i art. 80 kpa. Zarzut ten odnosi się do kwestii prawidłowości zebrania przez organy administracji materiału dowodowego i jego oceny.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż dające podstawę do wznowienia postępowania) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast art. 7 kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Z kolei zgodnie z art. 8 kpa organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z art. 9 kpa wynika, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a ponadto organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast art. 77 kpa dzieli się na cztery paragrafy, z których każdy dotyczy różnych kwestii związanych z postępowaniem dowodowym.
Analizowany zarzut nie zawiera uzasadnienia w zakresie, który odnosiłby się do materii uregulowanej w art. 8 kpa. Z kolei do unormowania z art. 9 kpa autor skargi kasacyjnej odniósł się w kontekście innego postępowania administracyjnego z udziałem Skarżącego, zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] stycznia 2016 r. Ponadto autor skargi kasacyjnej - zarzucając naruszenie art. 77 kpa - nie sprecyzował, który paragraf tego artykułu miał zostać naruszony przez WSA. Wobec tego w tym zakresie omawiany zarzut nie mógł zostać rozpoznany, ponieważ nie wyznaczono w sposób wyraźny granic skargi kasacyjnej, którymi - jak wskazano wyżej - Naczelny Sąd Administracyjny jest związany przy rozpoznawaniu sprawy.
Co się tyczy zarzutu naruszenia pozostałych wskazanych w zarzucie przepisów, to autor skargi kasacyjnej stwierdził, że ich uchybienie miało polegać na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i nieprawidłowej jego ocenie w dwóch zakresach: 1) przyczyn nieposiadania przez Skarżącego w dniu kontroli aktualnego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym, 2) wpływu stanu zdrowia Skarżącego na stopień jego rozeznania w sprawie, jak i na możliwość ulgowego potraktowania przypadku Skarżącego przez organ prowadzący sprawę.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo uznał, że organy administracji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Oceny zakresu ustaleń faktycznych, jakie należało poczynić w sprawie, należy dokonać pod kątem przepisów prawa materialnego, które określały znamiona deliktu administracyjnego, za który ukarano Skarżącego (lp. 2.1 załącznika nr 3 do utd) oraz określające możliwość wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika (art. 92c ust. 1 utd).
Nałożenie kary pieniężnej na podstawie lp. 2.1 załącznika nr 3 do utd wymagało uprzedniego ustalenia przez organy, że doszło do wykonywania przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym. W toku postępowania administracyjnego organy wykazały jednoznacznie, że w dniu kontroli (16 czerwca 2015 r.) w imieniu Skarżącego był wykonywany przewóz regularny bez wymaganego zezwolenia. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika bowiem, że udzielone Skarżącemu zezwolenie wygasło 13 czerwca 2015 r. Kwestia ta nie wymagała wykazania innymi dowodami.
Argumentacja skargi kasacyjnej zdaje się natomiast wskazywać, że brak wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego i nieprawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego odnosi się do okoliczności, których wykazanie uzasadniałoby zastosowanie w sprawie art. 92c ust. 1 utd. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
W okolicznościach tej sprawy potencjalnie zastosowanie mógłby znaleźć art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, co jednak wymagało ustalenia, że Skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, zaś samo naruszenie nastąpiło wskutek okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W analizowanym zarzucie autor skargi kasacyjnej podnosi, że w tym zakresie należało zbadać przyczyny nieposiadania przez Skarżącego zezwolenia w dacie kontroli, a także wziąć pod uwagę stan zdrowia Skarżącego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo ocenił, że organy administracji rozważały możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 utd, jednak w tej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie tego przepisu. Wykonywanie przewozu regularnego w sytuacji, gdy przed datą wygaśnięcia zezwolenia nie doszło do jego przedłużenia, nie może być uznane za działanie, na które Skarżący nie miał wpływu. W tych okolicznościach nie ma znaczenia to, że Skarżący 11 maja 2015 r. złożył wniosek, który przez organy i WSA został uznany za wniosek o zmianę dotychczasowego zezwolenia w zakresie przebiegu linii regularnej i przystanku końcowego, a autor skargi kasacyjnej podnosi, że wniosek ten miał na celu przedłużenie dotychczasowego zezwolenia.
Niezależnie bowiem od tego, jak ten wniosek powinien być zakwalifikowany, nie ulega wątpliwości, że do daty kontroli wniosek ten nie został rozpoznany, a samo jego złożenie nie uprawniało do wykonywania przewozów regularnych po dacie ważności dotychczasowego zezwolenia. Nie można również uznać, że okolicznością uzasadniającą zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 utd był stan zdrowia Skarżącego. Trudno bowiem przyjąć, że wykonywanie przewozów regularnych po upływie ważności zezwolenia było skutkiem stanu zdrowia Skarżącego, tym bardziej że przewozy te wykonywał w imieniu Skarżącego zatrudniony przez niego kierowca, który w aucie posiadał wypis z zezwolenia nr [...], na którym wyraźnie wskazano, że zezwolenie jest ważne do 13 czerwca 2015 r.
Z powyższych powodów nie mógł zostać uwzględniony również zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 utd.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu z urzędu, ponieważ w tej materii właściwy jest WSA.
PG