Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 442/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ZUS.
Skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. złożył za pośrednictwem Prezesa ZUS skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję tegoż Prezesa z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...]. Skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 oraz art. 47 § 1.p.p.s.a. odrzucił skargę z następującym uzasadnieniem. Zgodnie z treścią art. 47 § 1 p.p.s.a. strona ma obowiązek dołączenia do pisma jego odpisów dla doręczenia ich innym stronom postępowania. Niedopełnienie tego obowiązku jest brakiem formalnym skargi i powoduje konieczność wezwania do jego uzupełnienia. Nieuzupełnienie tego braku w wyznaczonym terminie skutkuje - w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - odrzuceniem skargi.
Termin do usunięcia braku formalnego skargi w przedmiotowej sprawie upływał w dniu 15 marca 2005 r. W zakreślonym terminie skarżący nadesłał fotokopię wniosku do Prezesa ZUS o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 2 listopada 2004 r., lecz nie nadesłał odpisu skargi.
R. G. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu nadania biegu skardze.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa procesowego, to jest: art. 47 § 1, art. 54 § 2 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, iż wymogu zawartego w art. 47 § 1 i 2 nie można rozpatrywać w oderwaniu od obowiązku jaki spoczywa na organie za pośrednictwem którego wnoszona jest skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skoro organ przekazuje skargę (jeden egzemplarz) wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy to wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych poprzez zażądanie odpisu skargi mogło być zasadne tylko w sytuacji, gdy Przewodniczący Wydziału był upewniony, że skarga została wniesiona za pośrednictwem organu w jednym tylko egzemplarzu.
Skarżący podkreślił, iż w sprawie występowała poza nim tylko jedna strona - organ za pośrednictwem którego skarga była kierowana do Sądu, a zważywszy na to, że skarga złożona była w dwóch egzemplarzach, z których jeden zatrzymał dla siebie organ ZUS, nie było podstaw do wezwania strony do nadesłanie odpisu skargi, nieupewniwszy się uprzednio o tym czy organ ma w posiadaniu drugi egzemplarz skargi. Zdaniem skarżącego pozbawiona znaczenia jest tym samym okoliczność, że skarżący nadesłał inny dokument i nie zastosował się do wezwania Sądu - wynikło to bowiem ze złego zrozumienia treści wezwania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjną jest zasadna. Wbrew ustaleniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odpis skargi został nadesłany przez skarżącego w wyznaczonym terminie, o czym świadczy potwierdzenie jej nadania, wykazanie jako załącznik odpisu skargi. Na pieczątce potwierdzającej datę wpływu skargi do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych brak jest adnotacji o tym, że nie załączono odpisu skargi.
Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógłby odrzucić skargi nawet w wypadku nienadesłania jej odpisu. Przedmiotem wezwania kierowanego przez przewodniczącego do strony w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. może być tylko usunięcie takich braków, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu.
W sytuacji gdy Sąd dysponował aktami administracyjnymi oraz odpowiedzią na skargę organu, a w sprawie poza skarżącym i organem nie występowały inne strony ani uczestnicy, nie było podstaw do przyjęcia, że brak odpisu skargi uniemożliwiał nadanie sprawie biegu. Z powyższego wynika, że nie zachodziły przesłanki do wystosowania wezwania, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Sąd nie mógł użyć przewidzianej w tym przepisie formuły "i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania", gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny będzie rozpatrywać sprawę po raz pierwszy, a nie ponownie. Dotychczas przedmiotem rozpoznania była dopuszczalność skargi, czyli kwestie formalne, a nie sprawa, o której mowa w art. 132 p.p.s.a., a zatem skardze należy nadać właściwy bieg.
Z wyżej opisanych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 203 pkt 1 p.p.s.a.