Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1010/08 po rozpoznaniu skargi "C." Sp. z o.o. z siedzibą w U. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia wypisów z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy - uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] października 2007 r., oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
Minister Transportu w dniu [...] lutego 2007 r. otrzymał informację od Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B., iż w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2007 r. kontroli drogowej wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącej spółki. Podczas kontroli stwierdzono używanie kilku wykresówek przez kierowcę.
Minister Transportu w oparciu o tę informację w dniu [...] marca 2007 r., na podstawie art. 15 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U Nr 204, poz. 2088 ze zm., dalej: u.t.d.), wystosował ostrzeżenie, że w przypadku ponownego stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.
Następnie, Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. zwrócił się do Ministra Transportu o wszczęcie procedury, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.t.d. w stosunku do skarżącej. W uzasadnieniu wniosku powołał się na przeprowadzoną w dniu [...] stycznia 2005 r. kontrolę przedsiębiorstwa, podczas której stwierdzono rażące naruszenia przepisów Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1087), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879) oraz Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. WE L 370 z 31.12.1985, s. 1). Wskazał, iż po przeprowadzonym postępowaniu organ II instancji nałożył łączną karę pieniężną w maksymalnej wysokości 30.000 zł. Skarga na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 326/06.
Minister Transportu pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. zawiadomił "C." Sp. z o.o. z siedzibą w U. o wszczęciu postępowania administracyjnego o częściowe cofnięcie wypisów z licencji przewozowej nr [...]. Wskazał, iż postępowanie będzie prowadzone na podstawie art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. U. WE L 95 z 9.4.1992, str. 1, dalej: Rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92). W zawiadomieniu Minister Transportu powołał się na: kontrolę przedsiębiorstwa skarżącej i karę wymierzoną za stwierdzone naruszenia, otrzymaną informację o stwierdzonym, podczas kontroli drogowej w dniu [...] lutego 2007 r., jednoczesnym używaniu kilku wykresówek oraz wystosowane ostrzeżenie. Organ stwierdził ponadto, iż ponownie otrzymał informacje o naruszeniu przepisów dotyczących czasu pracy kierowców nie podając bliższych informacji na ten temat.
Minister Transportu decyzją z dnia [...] października 2007 r. wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 pkt 3 u.t.d. w związku z art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 cofnął skarżącej 142 wypisy z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...].
Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.
Rozpoznając ponownie sprawę Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ uznał naruszenia stwierdzone podczas kontroli przedsiębiorstwa w 2005 r., za które nałożono na skarżącą karę w wysokości 30.000 zł oraz informację dotyczącą stwierdzenia w dniu [...] lutego 2007 r. używania jednocześnie kilku wykresówek przez kierowcę wykonującego przewóz na rzecz skarżącej, za powtarzające się naruszenia. Minister Infrastruktury stwierdził, iż cofnięcie 142 z 236 posiadanych przez przedsiębiorcę wypisów z licencji odpowiada skali naruszeń. Wskazał, iż obliczenie wypisów podlegających cofnięciu dokonał na podstawie przyjętych zasad odnoszących się do wszystkich przewoźników, którym udzielono licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, i którzy dopuszczają się naruszeń przepisów dotyczących wykonywania przewozów. Minister Infrastruktury nie podzielił zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślając, iż strona nie skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz z prawa wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, nie zgłosiła również uwag i żądań w tym zakresie.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji podnióśł, że materialnoprawną podstawą cofnięcia wypisów z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego jest przepis 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92, zgodnie z którym w przypadku poważnych naruszeń lub powtarzających się mniejszych naruszeń przepisów dotyczących przewozu, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, który dokonał takich naruszeń, mogą między innymi, czasowo lub częściowo cofnąć poświadczone za zgodność z oryginałem kopie licencji wspólnotowej oraz cofnąć zaświadczenia dla kierowców. Sankcje te określa się uwzględniając stopień naruszenia, dokonanego przez posiadacza licencji wspólnotowej i uwzględniając całkowitą liczbę poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji, posiadanych przez niego w odniesieniu do transportu międzynarodowego.
Sąd podkreślił, że decyzja wydawana w oparciu o przepis Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 w związku z art. 7 ust. 1 i 2 pkt 3 u.t.d. jest decyzją uznaniową, co nie oznacza jednak dowolności ocen, jakie przy jej wydaniu może zastosować organ. Uznaniowy charakter decyzji nie wyklucza sam przez się jej sądowej kontroli, ale oznacza iż kontrola ta sprowadza się zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, zarówno przepisów szczególnych jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd I instancji wskazał także, że organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.), oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Przepis art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 zawiera przesłanki, którymi organ winien się kierować wymierzając sankcje przedsiębiorcy wykonującemu przewozy międzynarodowe.
Zdaniem Sądu I instancji, z zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynika, iż jedyną podstawą wszczęcia postępowania są stwierdzone naruszenia podczas kontroli przedsiębiorstwa, zaś pozostałe informacje trudno uznać za prawidłowe uzasadnienie wszczęcia postępowania z urzędu. Stwierdzone naruszenia podczas kontroli drogowej (w żaden sposób nieudokumentowane) stanowiły podstawę do wystosowania ostrzeżenia w sprawie cofnięcia licencji, a więc innego postępowania, również niczym nie udokumentowano stwierdzenia ponownego otrzymania informacji o naruszeniu przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż za naruszenia, stwierdzone podczas kontroli przedsiębiorstwa skarżącej wymierzono już karę pieniężną.
W ocenie Sądu, Minister Infrastruktury wydając decyzję o cofnięciu 142 z 236 posiadanych przez skarżącą wypisów z licencji, wbrew obowiązkowi zawartemu w art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 nie uzasadnił jej przesłankami, o których mowa w powołanym przepisie. Wysokość kary nałożonej w związku z kontrolą przedsiębiorstwa, nie może stanowić jedynego kryterium uznania naruszeń za powtarzające się skoro dotyczą jednego zdarzenia, jakim była jedna kontrola przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu Minister Infrastruktury nie uwzględnił stopnia naruszenia, dokonanego przez posiadacza licencji wspólnotowej, nie uwzględnił całkowitej liczby poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji, posiadanych przez niego w odniesieniu do transportu międzynarodowego. Stwierdzenie, iż cofnięcie 142 z 236 posiadanych wypisów z licencji, odpowiada skali naruszeń oraz odwołanie się do przyjętych zasad (nieznanych stronie i nie zamieszczonych w zaskarżonej decyzji) prowadzi do wniosku, że ani zaskarżona decyzja, ani decyzja ją poprzedzająca nie zostały uzasadnione zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że organ wydając decyzję na podstawie art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 powinien mieć na względzie, iż cofnięcie posiadanych przez przedsiębiorcę wypisów z licencji jest ograniczeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez niego i powinien starannie prowadzić postępowanie oraz uzasadnić swoją decyzję tak, aby nie narażać się na zarzut dowolności swojego rozstrzygnięcia.
Minister Infrastruktury wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznawania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuci naruszenie:
- I. przepisów postępowania, tj.:
- - art. 145 §1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a) w związku z art. 10 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego powinno zawierać bliżej nieokreślone uzasadnienie i brak takiego uzasadnienia miał wpływ na wynik sprawy, a także, że w aktach brak dowodów na naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 133 p.p.s.a. poprzez wadliwe uznanie, iż przyczyną zastosowania sankcji była pojedyncza kontrola u przedsiębiorcy, podczas gdy z uzasadnienia decyzji wynika, że było ich więcej, co było wynikiem nie rozpatrzenia całości akt sprawy
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie konkretnych wskazań co do dalszego postępowania,
- II. naruszenie prawa materialnego przez "niewłaściwą wykładnię" art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 polegającą na uznaniu, iż na gruncie powołanego przepisu warunkiem wszczęcia postępowania o cofnięcie wypisów z licencji wspólnotowej było uprzednie udzielenie ostrzeżenia przedsiębiorcy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Sąd I instancji uznał, że postępowanie w sprawie zostało nieprawidłowo wszczęte, oraz że w piśmie zawiadamiającym o wszczęciu postępowania wskazano jako przyczynę prowadzenia postępowania wyniki kontroli w przedsiębiorstwie. Sąd ocenił negatywnie także wystosowanie ostrzeżenia o cofnięciu licencji, traktując je jako część jakiegoś innego postępowania, przy czym uznał, że wystosowanie tego dokumentu oparte było na zdarzeniach nieudokumentowanych. Zdaniem Ministra Infrastruktury, skoro kwestie te Sąd poruszył w uzasadnieniu to zostały one uznane za istotne dla wyniku sprawy i miały wpływ na wynik postępowania. Skoro tak to Sąd powinien dokonać oceny tych działań z punktu widzenia ich zgodności z prawem i wskazać, które przepisy ma na myśli. Brak takiego wywodu narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż pozostawia organ administracji publicznej i stronę w stanie niepewności, jaka powinna być treść i rola pisma wszczynającego postępowanie oraz jakie znaczenie przypisać wystosowaniu ostrzeżenia i czy a także w jakich warunkach powinno być ono udzielone. Jest to szczególnie znaczące w świetle art. 153 p.p.s.a., gdyż niejednoznaczność ocen sądów może mieć daleko idące skutki w postępowaniu administracyjnym w przyszłości.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną błędne są wywody Sądu dotyczące szczególnej treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Przede wszystkim mylny jest pogląd, że można dokonywać oceny czy postępowanie zostało wszczęte prawidłowo czy też nie. Nie budzi wątpliwości, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu, a rolą zawiadomienia było powiadomienie o nim strony, tak ażeby mogła korzystać ze swych uprawnień. Z jego treści wynikało czego dotyczyło i na jakiej podstawie będzie się toczyło. Sąd I instancji nie zauważył, że zgodnie z ustawą o transporcie drogowym warunkiem wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji (a nie wypisów) jest uprzednie wystosowanie do strony ostrzeżenia.
Sąd krytykując wydanie takiego aktu w realiach sprawy, stanął na stanowisku, że czynność ta jest istotna także na gruncie prawa wspólnotowego, które autonomicznie określa zasady udzielania i cofania licencji. Tymczasem w przepisach rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 brak wymogu wystosowania do strony ostrzeżenia. W związku z tym zarzut, że ostrzeżenie wystosowano w postępowaniu o cofnięcie licencji i jak należy się domyślać trzeba je było wystosować na użytek postępowania o cofniecie wypisów jest bezprzedmiotowy.
Zapatrywanie WSA, że nie było dokumentacji uzasadniającej wystosowanie ostrzeżenia pomija treść decyzji znajdujących się w aktach sprawy oraz decyzji będącej wynikiem kontroli z [...] stycznia 2005 r., co uzasadnia zarzut naruszenia art. 133 p.p.s.a., a zatem twierdzenie o naruszeniu art. 77 § 1 i 80 k.p.a. są niezasadne. Także odwołanie się przez Sąd do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. przez organ administracji nie może być stosowane dowolnie. W ocenie organu, decyzja zawiera uzasadnienie, w tym stwierdzenie, że karę uważa za adekwatną do naruszeń. W uzasadnieniu decyzji wskazano także w jakiej wielkości stwierdzono naruszenia u przedsiębiorcy. Akta pozwalają na dogłębną analizę każdego z naruszeń. Zastosowane przez organ przy określaniu ilości cofniętych wypisów z licencji, kryterium stanowi wielkość kar w stosunku do wypisów, a relacje matematyczne wynikające z tych wartości nie muszą być wprost wyartykułowane, skoro można je wyliczyć.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W skardze kasacyjnej powołano obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem tylko w wypadku stwierdzenia, że Sąd I instancji poprawnie ocenił postępowanie administracyjne i prawidłowo przeprowadził postępowanie sądowoadministracyjne, Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w tym przepisie może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, a więc może polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub na niewłaściwym jego zastosowaniu.
Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy.
Przystępując do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że są one chybione. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając wytknięte uchybienia skoncentrował się przede wszystkim na kwestiach związanych ze wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia wypisów z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Problematyka związana z treścią zawiadomienia o wszczęciu postępowania, w tym także w kontekście braku wskazania co do dalszego postępowania (zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.), została szeroko omówiona, jednak w skardze kasacyjnej nie wykazano, by zarzucone naruszenia miały istotny wypływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak koniecznego elementu zarzutu składającego się na podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że Sąd I instancji, uwzględniając skargę powołał u podstaw orzeczenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a w jego motywach wskazał jako naruszone przepisy art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzona przez WSA kontrola zaskarżonej decyzji uzasadniała sformułowanie pod jej adresem zarzutów naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika by organ cofając część wypisów z licencji udzielonej skarżącej kierował się przesłankami określonymi w art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92. W szczególności organ nie wykazał, by wystąpiła podstawa do wydania decyzji, w postaci powtarzających się mniejszych naruszeń przepisów dotyczących przewozów. Jak trafnie zauważył WSA, inne uchybienia, o których wspomniano w sprawie nie zostały w żaden sposób udokumentowane.
Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że niejasne pozostają kryteria jakimi kierował się organ cofając konkretną ilość wypisów z licencji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że cofnięcie 142 z 236 wypisów z licencji odpowiada skali naruszeń. W związku z tym podnoszenie w skardze kasacyjnej, że kryterium określenia liczby cofniętych wypisów z licencji była wielkość kar w stosunku do wypisów, a relacje matematyczne wynikające z tych wartości nie muszą być wprost wyartykułowane, skoro można je wyliczyć nie podważa stanowiska WSA. Obowiązkiem organu, wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. było bowiem dokładne wyjaśnienie, w nawiązaniu do okoliczności faktycznych sprawy, powodów jakimi kierował się cofając określoną liczbę wypisów z licencji. Jeżeli liczba ta jest wynikiem działań matematycznych organ powinien wskazać na czym polegała przyjęta metoda i dlaczego uznał ją za właściwą. W przeciwnym wypadku decyzja będzie nosiła cechy dowolności.
Autor skargi kasacyjnej niesłusznie zarzuca Sądowi I instancji, że bezpodstawnie przyjął, że w aktach brak jest dowodów na naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców. Należy bowiem zauważyć, że poza wynikiem kontroli przedsiębiorstwa w aktach sprawy nie ma dowodów, by skarżąca dopuściła się także innych naruszeń przepisów dotyczących przewozów. W szczególności brak jest wyników kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2007 r. oraz bliżej nie określonej kontroli, na którą powoływał się Minister Infrastruktury w zaskarżonej decyzji. W związku z tym wnoszący skargę kasacyjną nie podważył skutecznie oceny WSA, że sprawa nie została należycie wyjaśniona w aspekcie wystąpienia przesłanek określonych w art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest również zarzut naruszenia art. 133 p.p.s.a. wyrażający się w uznaniu, że przyczyną zastosowania sankcji była pojedyncza kontrola przedsiębiorstwa, co było wynikiem nie rozpatrzenia całości akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten został sformułowany wadliwie. Zauważyć bowiem należy, że przepis art. 133 p.p.s.a. dzieli się na jednostki redakcyjne - paragrafy. Wobec tego koniecznym było wskazanie konkretnego przepisu naruszonego przez Sąd I instancji nie tylko przez podanie numeru artykułu, ale także paragrafu, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Zarzutu naruszenia art. 133 p.p.s.a. bez dokładnego określenia jednostki redakcyjnej nie można uznać za usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ogólnikowe powołanie w podstawie skargi kasacyjnej przepisu art. 133 p.p.s.a. czyni zarzut naruszenia przez Sąd I instancji tego przepisu postępowania nieskutecznym i pozostawia go poza merytoryczną oceną.
Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92, przypomnieć należy, że zaskarżony wyrok został wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Powołany przepis pozwala na uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w wypadku stwierdzenia naruszenia innych, niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, przepisów procesowych, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku nie przyjął natomiast, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.].
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia Sąd I instancji w ogóle nie dokonał wykładni art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92. Zaskarżony wyrok zawiera rozważania WSA dotyczące wyłącznie wyników kontroli legalności zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie dochowania wymaganej prawem procedury. W tym stanie rzeczy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego jest nieusprawiedliwiony.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.